Rasulullah pernah ditanya mengenai pembatas seseorang yang sedang shalat, beliau menjawab: seperti kayu yang digunakan untuk bersandar oleh penunggang unta

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ أُمَيَّةَ حَدَّثَنِي أَبُو عَمْرِو بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ حُرَيْثٍ أَنَّهُ سَمِعَ جَدَّهُ حُرَيْثًا يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ فَلْيَجْعَلْ تِلْقَاءَ وَجْهِهِ شَيْئًا فَإِنْ لَمْ يَجِدْ فَلْيَنْصِبْ عَصًا فَإِنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ عَصًا فَلْيَخْطُطْ خَطًّا ثُمَّ لَا يَضُرُّهُ مَا مَرَّ أَمَامَهُحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ حَدَّثَنَا عَلِيٌّ يَعْنِي ابْنَ الْمَدِينِيِّ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ إِسْمَعِيلَ بْنِ أُمَيَّةَ عَنْ أَبِي مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حُرَيْثٍ عَنْ جَدِّهِ حُرَيْثٍ رَجُلٍ مِنْ بَنِي عُذْرَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ أَبِي الْقَاسِمِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَذَكَرَ حَدِيثَ الْخَطِّ قَالَ سُفْيَانُ لَمْ نَجِدْ شَيْئًا نَشُدُّ بِهِ هَذَا الْحَدِيثَ وَلَمْ يَجِئْ إِلَّا مِنْ هَذَا الْوَجْهِ قَالَ قُلْتُ لِسُفْيَانَ إِنَّهُمْ يَخْتَلِفُونَ فِيهِ فَتَفَكَّرَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ مَا أَحْفَظُ إِلَّا أَبَا مُحَمَّدِ بْنَ عَمْرٍو قَالَ سُفْيَانُ قَدِمَ هَاهُنَا رَجُلٌ بَعْدَ مَا مَاتَ إِسْمَعِيلُ بْنُ أُمَيَّةَ فَطَلَبَ هَذَا الشَّيْخُ أَبَا مُحَمَّدٍ حَتَّى وَجَدَهُ فَسَأَلَهُ عَنْهُ فَخَلَطَ عَلَيْهِ قَالَ أَبُو دَاوُد و سَمِعْت أَحْمَدَ بْنَ حَنْبَلٍ سُئِلَ عَنْ وَصْفِ الْخَطِّ غَيْرَ مَرَّةٍ فَقَالَ هَكَذَا عَرْضًا مِثْلَ الْهِلَالِ قَالَ أَبُو دَاوُد و سَمِعْت مُسَدَّدًا قَالَ قَالَ ابْنُ دَاوُدَ الْخَطُّ بِالطُّولِ قَالَ أَبُو دَاوُد و سَمِعْت أَحْمَدَ بْنَ حَنْبَلٍ وَصَفَ الْخَطَّ غَيْرَ مَرَّةٍ فَقَالَ هَكَذَا يَعْنِي بِالْعَرْضِ حَوْرًا دَوْرًا مِثْلَ الْهِلَالِ يَعْنِي مُنْعَطِفًا

Esan digu [Musaddad]-ek esan digu [Bisyr bin Al-Mufadldlal]-ek esan digu [Isma'il bin Umayyah]-ek esan dit [Abu Amru bin Muhammad bin Huraits]-ek entzun zuela [bere aitona Huraitsek] [Abu Hurairah]-rengandik esaten: Ala-ren Mezulariak, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek, esan zuela: 'Zuetako batek otoitz egiten duenean, jarri dezala zerbait bere aurrean. Aurkitzen ez badu, itsatsi dezala makila bat. Makilarik ez badu, marraztu dezala marra bat, eta ez dezala zeharkatu, norbait bere aurretik pasatzen bada ere'. Esan digu [Muhammad bin Yahya bin Farisek] [Ali bin Al-Madini] esan digula [Sufyanetik] [Isma'il bin Umayyahtik] [Abu Muhammad bin Amru bin Huraitsetik] [Bere aitona, Huraits] Bani 'Udzrah-eko gizon batengandik, [Abu Hurairah]-etik Abul Qasim sallallaahu 'alaihi wasallam-etik, esan zuen: gero sutrah-ren lerroari buruzko haditha aipatzen du. Sufyanek esan zuen: Ez dugu hadith hau berresten duen narraziorik, eta ez da kontatu sanad honetatik izan ezik. Dioenez: Sufyani esan nion; Izan ere, ez zetozen horren inguruan. Beraz, une batez pentsatu zuen, eta gero esan zuen: Ez dut gogoratzen Abu Muhammad bin Amru izan ezik. Sufyanek esan zuen: Isma'il bin Umayyah hil ondoren etorri zen gizon bat egon zen hona. Shaikh honek Abu Muhammad bilatu zuen aurkitu zuen arte, beraz, hadith honi buruz galdetu zion, baina hadith hau anbiguoa zela ikusi zuen. Abu Dawudek esan zuen: Entzun dut Ahmad bin Hanbali otoitzaren suraren lerroei buruz ez ziotela behin bakarrik galdetu, beraz, erantzun zuen: Honela, ilargi erdi bat bezala luzatuta. Abu Dawudek esan zuen: Eta Musaddad esaten entzun dut; Ibn Dawudek esan zuen: Otoitz gelako ilara luzea da. Abu Dawudek esan zuen: Eta Ahmad bin Hanbali lerro hori behin baino gehiagotan deskribatzen entzun dut, esan zuen: Honela, hots, ilargi erdi bat bezala luzatuz eta kurbatuz.