Hadith Representative
Malaikat jibril datang kepada manusia untuk mengajarkan agama mereka yaitu iman, islam, ihsan, dan tanda-tanda kiamat
Imam Abu Dawud : 4075حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا كَهْمَسٌ عَنْ ابْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ قَالَ كَانَ أَوَّلَ مَنْ تَكَلَّمَ فِي الْقَدَرِ بِالْبَصْرَةِ مَعْبَدٌ الْجُهَنِيُّ فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَحُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحِمْيَرِيُّ حَاجَّيْنِ أَوْ مُعْتَمِرَيْنِ فَقُلْنَا لَوْ لَقِينَا أَحَدًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَأَلْنَاهُ عَمَّا يَقُولُ هَؤُلَاءِ فِي الْقَدَرِ فَوَفَّقَ اللَّهُ لَنَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ دَاخِلًا فِي الْمَسْجِدِ فَاكْتَنَفْتُهُ أَنَا وَصَاحِبِي فَظَنَنْتُ أَنَّ صَاحِبِي سَيَكِلُ الْكَلَامَ إِلَيَّ فَقُلْتُ أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنَّهُ قَدْ ظَهَرَ قِبَلَنَا نَاسٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَيَتَفَقَّرُونَ الْعِلْمَ يَزْعُمُونَ أَنْ لَا قَدَرَ وَالْأَمْرَ أُنُفٌ فَقَالَ إِذَا لَقِيتَ أُولَئِكَ فَأَخْبِرْهُمْ أَنِّي بَرِيءٌ مِنْهُمْ وَهُمْ بُرَآءُ مِنِّي وَالَّذِي يَحْلِفُ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ لَوْ أَنَّ لِأَحَدِهِمْ مِثْلَ أُحُدٍ ذَهَبًا فَأَنْفَقَهُ مَا قَبِلَهُ اللَّهُ مِنْهُ حَتَّى يُؤْمِنَ بِالْقَدَرِ ثُمَّ قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ قَالَبَيْنَمَا نَحْنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذْ طَلَعَ عَلَيْنَا رَجُلٌ شَدِيدُ بَيَاضِ الثِّيَابِ شَدِيدُ سَوَادِ الشَّعْرِ لَا يُرَى عَلَيْهِ أَثَرُ السَّفَرِ وَلَا نَعْرِفُهُ حَتَّى جَلَسَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَسْنَدَ رُكْبَتَيْهِ إِلَى رُكْبَتَيْهِ وَوَضَعَ كَفَّيْهِ عَلَى فَخِذَيْهِ وَقَالَ يَا مُحَمَّدُ أَخْبِرْنِي عَنْ الْإِسْلَامِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْإِسْلَامُ أَنْ تَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ وَتُقِيمَ الصَّلَاةَ وَتُؤْتِيَ الزَّكَاةَ وَتَصُومَ رَمَضَانَ وَتَحُجَّ الْبَيْتَ إِنْ اسْتَطَعْتَ إِلَيْهِ سَبِيلًا قَالَ صَدَقْتَ قَالَ فَعَجِبْنَا لَهُ يَسْأَلُهُ وَيُصَدِّقُهُ قَالَ فَأَخْبِرْنِي عَنْ الْإِيمَانِ قَالَ أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَتُؤْمِنَ بِالْقَدَرِ خَيْرِهِ وَشَرِّهِ قَالَ صَدَقْتَ قَالَ فَأَخْبِرْنِي عَنْ الْإِحْسَانِ قَالَ أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ فَإِنْ لَمْ تَكُنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاكَ قَالَ فَأَخْبِرْنِي عَنْ السَّاعَةِ قَالَ مَا الْمَسْئُولُ عَنْهَا بِأَعْلَمَ مِنْ السَّائِلِ قَالَ فَأَخْبِرْنِي عَنْ أَمَارَاتِهَا قَالَ أَنْ تَلِدَ الْأَمَةُ رَبَّتَهَا وَأَنْ تَرَى الْحُفَاةَ الْعُرَاةَ الْعَالَةَ رِعَاءَ الشَّاءِ يَتَطَاوَلُونَ فِي الْبُنْيَانِ قَالَ ثُمَّ انْطَلَقَ فَلَبِثْتُ ثَلَاثًا ثُمَّ قَالَ يَا عُمَرُ هَلْ تَدْرِي مَنْ السَّائِلُ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ فَإِنَّهُ جِبْرِيلُ أَتَاكُمْ يُعَلِّمُكُمْ دِينَكُمْحَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ عُثْمَانَ بْنِ غِيَاثٍ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ وَحُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَا لَقِيَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَذَكَرْنَا لَهُ الْقَدَرَ وَمَا يَقُولُونَ فِيهِ فَذَكَرَ نَحْوَهُ زَادَ قَالَ وَسَأَلَهُ رَجُلٌ مِنْ مُزَيْنَةَ أَوْ جُهَيْنَةَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِيمَا نَعْمَلُ أَفِي شَيْءٍ قَدْ خَلَا أَوْ مَضَى أَوْ فِي شَيْءٍ يُسْتَأْنَفُ الْآنَ قَالَ فِي شَيْءٍ قَدْ خَلَا وَمَضَى فَقَالَ الرَّجُلُ أَوْ بَعْضُ الْقَوْمِ فَفِيمَ الْعَمَلُ قَالَ إِنَّ أَهْلَ الْجَنَّةِ يُيَسَّرُونَ لِعَمَلِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَإِنَّ أَهْلَ النَّارِ يُيَسَّرُونَ لِعَمَلِ أَهْلِ النَّارِ حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا الْفِرْيَابِيُّ عَنْ سُفْيَانَ قَالَ حَدَّثَنَا عَلْقَمَةُ بْنُ مَرْثَدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ ابْنِ يَعْمَرَ بِهَذَا الْحَدِيثِ يَزِيدُ وَيَنْقُصُ قَالَ فَمَا الْإِسْلَامُ قَالَ إِقَامُ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءُ الزَّكَاةِ وَحَجُّ الْبَيْتِ وَصَوْمُ شَهْرِ رَمَضَانَ وَالِاغْتِسَالُ مِنْ الْجَنَابَةِ قَالَ أَبُو دَاوُد عَلْقَمَةُ مُرْجِئٌ
Al à dit [Ubaidullah bin Mu’adz] al à dit, al à dit [mi pari] al à dit, al à dit [Kahmas] di [Ibn Buraidah] di [Yahya bin Ya’mar] al à dit; “La persone che e à fevelât pe prime volte de cuistion dal destin ta citât di Basrah e je stade Ma’bad Al Juhani. Jo e Humaid bin Abdurrahman Al Himyari o jerin lâts a fâ il Hajj o l’Umrah. O vin brontolât: ‘Se plui indevant o cjatarìn un dai amìs dal Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam, o lu domandarìn ce che la int e dîs sul destin. Po dopo Allah al à destinât a cjatâ [Abdullah bin Umar] cuant che al jere daûr a jentrâ inte moschee, cussì jo e il me amì o si jerin vicinâts a lui. O pensavi che il me amì al varès delegât la conversazion a me, cussì o ai dit; “O Abu ‘Abdurrahman, tra di nô a son vignudis fûr personis che a lein il Coran e a son diligjentis a cirî la cognossince, ma a crodin che nol esist un destin, e lis robis a sucedin dome cence nissun intervent dal destin!” Ibn Omar al disè duncje; ‘Se tu lis cjatis, dî che o lis lassi e ancje lôr a mi lassin. E par Chel che Abdullah bin Umar al jure intal So non, se a àn aur grant come il Mont Uhud, e daspò a lu spesin, alore Allah nol lu acetarà fintant che a no crodin tal destin’. Alore al disè; ’ [Omar Ibnul Khathab] al mi à contât, al à dit; ‘Intant che o jerin cul Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam, al rivà di colp un om che al veve vistîts une vore blancs e i siei cjavei a jerin une vore neris. No jerin segns che al fos in viaç lunc, ma nissun di nô lu cognosseve. Po dopo al si svicinà al Profete sallallaahu alaihi wasallam, al si apogjà i zenoi sui zenoi dal Profete e al metè lis palmis des sôs mans su dutis dôs lis sôs cossis. Dopo di chel al disè; “O Mohammed, dîmi dal Islam?” Il Rasulullah al à rispuindût: ‘L’Islam al è che tu testemoniis che nol è un diu che al merete di jessi adorât fûr che Allah e Mohammed al è il So messazîr. Tu fâs lis preieris, tu paiis la zakat, tu digiunis vie pal Ramadan e tu fâs il pelegrinaç a Baitullah se tu puedis’. L’om al disè; “Tu âs reson”. Umar al disè; “O jerin maraveâts di lui, al domandà e lui stes lu confermà.” L’om al domandà di gnûf: ‘Dimi de fede?’. Al rispuindè: ‘La fede e je che tu crodis in Allah, intai siei anjei, intai siei libris, intai siei messazîrs, tal ultin dì e tu crodis tal destin; il mâl o il bon’. L’om al disè; “Tu âs reson”. Il om al continuà: “Dimi ce che al è ihsan?” Al rispuindè: ‘Tu adoris Allah come se tu Lui viodissis, se no tu puedis viodilu, invezit Lui al pues vioditi’. L’om al domandà di gnûf: ‘Contami dal Dì dal Judizi?’. Al à rispuindût: ‘Nol è che la persone che e ven domandade e sa miôr de persone che e domande’. L’om al domandà: ‘Dopo dîmi i segns?’. Al rispuindè: ‘Se un sclâf al à parturît il so paron, alore si viôt int cui pîts nus - puars - e pastôrs di pioris che a competin par costruî edificis alts’. Umar al disè; ‘L’om al è lât vie, e o soi restât mut par trê dîs. Dopo al disè: “O Umar, tu cognossis cui che al jere l’om che al à fat chê domande?” O ai rispuindût: ‘Allah e il So Messazîr a san miôr. Al disè: ‘Chel al è Gabriel, al è vignût daûr di te par insegnâti lis tuis cuistions religjosis’. Al à dit [Musaddad] al à dit, al à dit [Yahya] di [Osman bin Ghiyats] al à dit; al à dit che [Abdullah bin Buraidah] di [Yahya bin Yamar] e [Humaid bin Abdurrahman] a àn dit ducj i doi; ‘O vin cjatât [Abdullah bin Umar], daspò o vin contât dal destin e ce che la int e dîs di chel. Po dopo al menzonà il hadith. Ma al à zontât, al à dit ‘Dopo al jere un om di Muzainah o di Juhainah che al domandà al Profete, ‘O Messazîr di Allah, come o varessin di fâ la caritât? Ise la pratiche basade sul destin che al è passât o ise basade su alc di gnûf?' al à rispuindût: ‘Su la base di alc che al è stât determinât’. L’om, o cualchidun al domandà di gnûf: ‘Alore parcè o fasin la caritât?’. Al rispuindè: ‘Invezit, al sarà plui facil pe int dal cîl fâ lis buinis azions des azions de int dal cîl, e la int dal infier e sarà plui facil fâ lis azions des personis dal infier’. Al à dit [Mahmud bin Khalid] al à dit, al à dit [Al Firyabi] di [Sufyan] al à dit; al à contât [Alqamah ben Martsad] di [Suleiman ben Buraidah] di [Ibn Ya’mar] cul stes hadith, ‘aumentâ e diminuî’. Al domandà: ‘Dopo ce che al è l’Islam?’. Al rispuindè: ‘Fâ lis preieris, paiâ la zakat, fâ il Hajj, digiunâ vie pal mês di Ramadan e bagnâ il Junub’. Abu Daud al disè; “Alqama al è un murjie”.