Khutbah dilaksanakan setelah shalat Ied

Imam Bukhari : 903

حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ أَخْبَرَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ عَنْ عِيَاضِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي سَرْحٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْرُجُ يَوْمَ الْفِطْرِ وَالْأَضْحَى إِلَى الْمُصَلَّى فَأَوَّلُ شَيْءٍ يَبْدَأُ بِهِ الصَّلَاةُ ثُمَّ يَنْصَرِفُ فَيَقُومُ مُقَابِلَ النَّاسِ وَالنَّاسُ جُلُوسٌ عَلَى صُفُوفِهِمْ فَيَعِظُهُمْ وَيُوصِيهِمْ وَيَأْمُرُهُمْ فَإِنْ كَانَ يُرِيدُ أَنْ يَقْطَعَ بَعْثًا قَطَعَهُ أَوْ يَأْمُرَ بِشَيْءٍ أَمَرَ بِهِ ثُمَّ يَنْصَرِفُقَالَ أَبُو سَعِيدٍ فَلَمْ يَزَلْ النَّاسُ عَلَى ذَلِكَ حَتَّى خَرَجْتُ مَعَ مَرْوَانَ وَهُوَ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ فِي أَضْحًى أَوْ فِطْرٍ فَلَمَّا أَتَيْنَا الْمُصَلَّى إِذَا مِنْبَرٌ بَنَاهُ كَثِيرُ بْنُ الصَّلْتِ فَإِذَا مَرْوَانُ يُرِيدُ أَنْ يَرْتَقِيَهُ قَبْلَ أَنْ يُصَلِّيَ فَجَبَذْتُ بِثَوْبِهِ فَجَبَذَنِي فَارْتَفَعَ فَخَطَبَ قَبْلَ الصَّلَاةِ فَقُلْتُ لَهُ غَيَّرْتُمْ وَاللَّهِ فَقَالَ أَبَا سَعِيدٍ قَدْ ذَهَبَ مَا تَعْلَمُ فَقُلْتُ مَا أَعْلَمُ وَاللَّهِ خَيْرٌ مِمَّا لَا أَعْلَمُ فَقَالَ إِنَّ النَّاسَ لَمْ يَكُونُوا يَجْلِسُونَ لَنَا بَعْدَ الصَّلَاةِ فَجَعَلْتُهَا قَبْلَ الصَّلَاةِ

Беҙгә әйтелде [Сәғит бин Әбү Мәрйәм] әйтте, беҙгә әйтелде [Мөхәммәт бин Джәғфәр] әйтте, миңә әйтелде [Зәйет бин Әсләм] [Иядл бин Ғабдулла бин Әбү Сара] [Әбү Сәғит Әл Худри] әйтте: «Әҙәһүллаһ һәм фәһүлләһүлләһ тураһында». ғәләйһис-сәләм намаҙ урынына -баланға сыҡты, һәм тәүге тапҡыр намаҙ уҡып бөткәнсе уҡыны. Шунан халыҡҡа ҡарап торҙо, ә улар рәт-рәт булып ултырҙы. Уларға тәғлимәт, васыят, бойороҡ биргән. Әгәр ҙә ул ғәскәрҙәр ебәрергә теләһә, уларҙы әҙерләргә ҡуша, шунан һуң китә. Әбү Сәғит Әл Худри әйткән: «Кешеләр һәр ваҡыт -байрам намаҙҙары йолаларын- ул эшләгән кеүек үтәй, тик бер көндө мин Мәрүән менән -ул саҡта Мәҙинәлә әмир булған- Әҙлә йәки Фитри байрамында сыҡтым. Намаҙ уҡыған урынға барып еткәс, унда инде Кәтсир бин Аш Шалт эшләгән минбәр булыуы асыҡланды. Мәрүән намаҙ уҡыр алдынан минбәргә менергә йыйынғас, мин уның кейемен тарттым, ул кире тартты, шунан ул өҫкә менеп намаҙ уҡыр алдынан хөтбә һөйләне. Шуға күрә мин уға: «Аллаһ менән ант итәм, һин -сөннәтте- үҙгәрттең!» Шунан һуң ул: «Эй, Әбү Сәғит!» Һеҙ белгән нәмә үтте'. Мин: «Аллаһ менән ант итәм, белмәгәнем белмәгәнемдән яҡшыраҡ», — тинем. Шунан: «Ысынлап та, кешеләр намаҙҙан һуң беҙҙең вәғәзде тыңламаҫ», — тине. Шуға намаҙ уҡыр алдынан вәғәз уҡыйым.