Rasulullah menyerang yahudi khaibar pada pagi hari dan mengucapkan ‘Allahu Akbar, yahudi khaibar akan berantakan

Imam Bukhari : 895

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ وَثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى الصُّبْحَ بِغَلَسٍ ثُمَّ رَكِبَ فَقَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ خَرِبَتْ خَيْبَرُ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ{ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ }فَخَرَجُوا يَسْعَوْنَ فِي السِّكَكِ وَيَقُولُونَ مُحَمَّدٌ وَالْخَمِيسُ قَالَ وَالْخَمِيسُ الْجَيْشُ فَظَهَرَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَتَلَ الْمُقَاتِلَةَ وَسَبَى الذَّرَارِيَّ فَصَارَتْ صَفِيَّةُ لِدِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ وَصَارَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ تَزَوَّجَهَا وَجَعَلَ صَدَاقَهَا عِتْقَهَافَقَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ لِثَابِتٍ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَنْتَ سَأَلْتَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ مَا أَمْهَرَهَا قَالَ أَمْهَرَهَا نَفْسَهَا فَتَبَسَّمَ

আমাক কৈছে [মুছাদ্দাদে] কৈছে, আমাক [আব্দুল আজিজ বিন ছুহাইব]ৰ পৰা [হাম্মাদ বিন জাইদ] আৰু [আনাছ বিন মালিক]ৰ পৰা [ছাবিত আল বানানী] কৈছে, যে আল্লাহৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে আন্ধাৰ হৈ থকাৰ সময়তে ফজৰৰ নামাজ কৰিছিল, তাৰ পিছত তেওঁ ঘোঁৰাত উঠি ক’লে: ‘আল্লাহ আকবৰ, খাইবাৰক ধ্বংস কৰক! সঁচাকৈয়ে আমি যেতিয়া কোনো এটা জনগোষ্ঠীৰ গাঁৱলৈ আহিছো, -তেতিয়া সকীয়াই দিয়া মানুহবোৰে অনুভৱ কৰা ৰাতিপুৱাটো বৰ বেয়া- -Qs. আছ শ্বাফত: ১৭৭-। খাইবৰৰ ৰাইজে মহম্মদ আৰু আল খামিছ বুলি কৈ ওলাই আহিল! তাবিতে ক’লে, ‘আল খামিছ মানে সৈন্য’। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁলোকক পৰাস্ত কৰিলে, তেওঁলোকৰ সৈন্যক হত্যা কৰিলে আৰু বন্দী কৰিলে। গতিকে শ্বাফিয়া দিহিয়া আল কাল্বিৰ অংশ হৈ পৰিল, তাৰ পিছত তাই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ সম্পত্তি হৈ পৰিল। তাৰ পিছত তেওঁ তাইক বিয়া কৰাইছিল, আৰু তাইৰ যৌতুক তাইৰ মুক্তি আছিল'। আব্দুল আজিজীয়ে থাবিতক ক’লে, ‘হে আবু মহম্মদ, আপুনি আনাছ বিন মালিকক সুধিছিলনে যে তেওঁ সেই মহিলাগৰাকীৰ বাবে কি যৌতুক হিচাপে বনাইছে?’ থাবিতে উত্তৰ দিলে, ‘তাইৰ যৌতুক তাইৰ মুক্তি’। সিও হাঁহিলে'।