Doa nabi meminta hujan: ALLAHUMMA HAWAALAINAA WA LAA 'ALAINAA

Imam Bukhari : 881

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَمْرٍو الْأَوْزَاعِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَأَصَابَتْ النَّاسَ سَنَةٌ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْطُبُ فِي يَوْمِ جُمُعَةٍ قَامَ أَعْرَابِيٌّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَ الْمَالُ وَجَاعَ الْعِيَالُ فَادْعُ اللَّهَ لَنَا فَرَفَعَ يَدَيْهِ وَمَا نَرَى فِي السَّمَاءِ قَزَعَةً فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا وَضَعَهَا حَتَّى ثَارَ السَّحَابُ أَمْثَالَ الْجِبَالِ ثُمَّ لَمْ يَنْزِلْ عَنْ مِنْبَرِهِ حَتَّى رَأَيْتُ الْمَطَرَ يَتَحَادَرُ عَلَى لِحْيَتِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمُطِرْنَا يَوْمَنَا ذَلِكَ وَمِنْ الْغَدِ وَبَعْدَ الْغَدِ وَالَّذِي يَلِيهِ حَتَّى الْجُمُعَةِ الْأُخْرَى وَقَامَ ذَلِكَ الْأَعْرَابِيُّ أَوْ قَالَ غَيْرُهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَهَدَّمَ الْبِنَاءُ وَغَرِقَ الْمَالُ فَادْعُ اللَّهَ لَنَا فَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلَا عَلَيْنَا فَمَا يُشِيرُ بِيَدِهِ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنْ السَّحَابِ إِلَّا انْفَرَجَتْ وَصَارَتْ الْمَدِينَةُ مِثْلَ الْجَوْبَةِ وَسَالَ الْوَادِي قَنَاةُ شَهْرًا وَلَمْ يَجِئْ أَحَدٌ مِنْ نَاحِيَةٍ إِلَّا حَدَّثَ بِالْجَوْدِ

Безгә [Ибраһим бин Әл-Мөнзир] әйткәнчә, ул болай диде, безгә [Әл-Вәлид бин Мөслим] әйткәнчә, ул болай диде, безгә [Әбу Әмр Әл-Әүзәи] әйткәнчә, ул болай диде, миңа [Исхак бин Абдулла бин Әбу Талха] [Әнәс бин Мәлик] әйткәнчә, ул болай диде: "Пәйгамбәр (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын!) вакытында халыкка ачлык килде. Пәйгамбәр (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын!) җомга көнне вәгазь сөйләгәндә, бер бәдәви гарәп торып басты һәм: "Әй Аллаһның Илчесе, безнең байлыгыбыз юкка чыкты һәм ачлык булды, шуңа күрә безнең өчен Аллаһка дога кыл", - диде. Аннары ул кулларын күтәреп дога кылды, һәм шул вакытта без күктә бер генә болыт та күрмәдек. Ләкин җаным кулында булган Зат белән ант итәм, ул болыт килеп тау кебек күтәрелгәнче кулларын төшермәде. Һәм мин аның сакалына яңгыр яуганын күргәнче, ул минбәргә төшмәде (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын). Шулай итеп, шул көнне дә, икенче көнне дә һәм аннан соңгы көннәрдә дә яңгыр ява бирде, һәм аннан соңгы көннәрдә киләсе җомгага кадәр. Киләсе җомгада бәдәви гарәп яки башка берәү торып: "Әй Аллаһның Илчесе, күп биналар җимерелде, милек батып юкка чыкты, шуңа күрә безнең өчен Аллаһка дога кыл", - диде. Аннары ул кулларын күтәреп дога кылды: "АЛЛАҺУММА ҺАВАЛАЙНАА ВА ЛӘ 'АЛАЙНАА - Әй Аллаһ, безнең тирә-ягыбызга яңгыр яудыр һәм безгә зыян китермә" - диде. Ул кулы белән болытларга ишарә ясаганын да, болытлар шунда ук юкка чыкканын да әйтеп тә тормыйм. Ул вакытта Мәдинә шәһәре күл һәм су агымнары кебек булып китте, Мәдинә дә бер ай дәвамында кояш нуры алмады. Һәм шәһәрнең барлык почмакларыннан да беркем дә килмәде, бу көчле яңгыр турында сөйләмәде".