Rasulullah tetap mengerjakan shalat ketika di ujung hidung beliau ada air bercampur tanah
Imam Bukhari : 771حَدَّثَنَا مُوسَى قَالَ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ يَحْيَى عَنْ أَبِي سَلَمَةَ قَالَ انْطَلَقْتُ إِلَى أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّفَقُلْتُ أَلَا تَخْرُجُ بِنَا إِلَى النَّخْلِ نَتَحَدَّثُ فَخَرَجَ فَقَالَ قُلْتُ حَدِّثْنِي مَا سَمِعْتَ مِنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ قَالَ اعْتَكَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ الْأُوَلِ مِنْ رَمَضَانَ وَاعْتَكَفْنَا مَعَهُ فَأَتَاهُ جِبْرِيلُ فَقَالَ إِنَّ الَّذِي تَطْلُبُ أَمَامَكَ فَاعْتَكَفَ الْعَشْرَ الْأَوْسَطَ فَاعْتَكَفْنَا مَعَهُ فَأَتَاهُ جِبْرِيلُ فَقَالَ إِنَّ الَّذِي تَطْلُبُ أَمَامَكَ فَقَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَطِيبًا صَبِيحَةَ عِشْرِينَ مِنْ رَمَضَانَ فَقَالَ مَنْ كَانَ اعْتَكَفَ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلْيَرْجِعْ فَإِنِّي أُرِيتُ لَيْلَةَ الْقَدْرِ وَإِنِّي نُسِّيتُهَا وَإِنَّهَا فِي الْعَشْرِ الْأَوَاخِرِ فِي وِتْرٍ وَإِنِّي رَأَيْتُ كَأَنِّي أَسْجُدُ فِي طِينٍ وَمَاءٍ وَكَانَ سَقْفُ الْمَسْجِدِ جَرِيدَ النَّخْلِ وَمَا نَرَى فِي السَّمَاءِ شَيْئًا فَجَاءَتْ قَزْعَةٌ فَأُمْطِرْنَا فَصَلَّى بِنَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى رَأَيْتُ أَثَرَ الطِّينِ وَالْمَاءِ عَلَى جَبْهَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَرْنَبَتِهِ تَصْدِيقَ رُؤْيَاهُ
Мусо ба мо нақл кард, Ҳаммом ба мо аз Яҳё нақл кард, ки аз Абу Салама гуфт: «Ман назди Абу Саъид ал-Худрӣ рафтам, сипас аз ӯ пурсидам: «Оё ту бо мо дар зери дарахти хурмо меравӣ ва мо дар он ҷо сӯҳбат мекунем?» Ӯ рафт ва бо мо сӯҳбат кард. Сипас ман гуфтам: «Ба ман бигӯ, ки ту аз Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам дар бораи Лайлатул Қадр чӣ шунидаӣ». Сипас ӯ шарҳ дод: «Паёмбари Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам дар даҳ шаби аввали Рамазон эътикоф кард ва мо низ бо ӯ эътикоф кардем». Сипас фаришта Ҷабраил омад ва гуфт: «Ба ростӣ, он чизе, ки меҷӯед, дар пеши шумост - дар шаби дигар-». Пас ӯ дар даҳ шаби миёна эътикоф кард ва мо низ бо ӯ эътикоф кардем. Сипас фаришта Ҷабраил боз омад ва гуфт: «Ба ростӣ, он чизе, ки шумо меҷӯед - дар шаби дигар-». Сипас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) субҳи рӯзи бистуми моҳи Рамазон барои мо мавъиза кард ва гуфт: "Ҳар касе, ки бо Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) эътикоф карда бошад, бояд баргардад, зеро дар хоб ба ман Лайлатул Қадр нишон дода шуд, аммо ман вақти дақиқи онро фаромӯш кардам. Аммо он дар даҳ шаби охир ва шабҳои тоқ аст. Дар ҳақиқат, ман дар хоб дидам, ки бар лой ва об саҷда мекунам." Дар он вақт, боми масҷид ҳанӯз аз баргҳо ва шохаҳои хурмо сохта шуда буд ва мо дар осмон чизеро надидем, то он даме ки абрҳо пайдо шуданд ва борон борид. Пас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бо мо намоз гузошт, то он даме ки ман дар рӯй ва нӯги бинии Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) осори лой ва обро ҳамчун далели ҳақиқати хобаш дидам."