Air Zam-zam penuh berkah dan mengenyangkan

इमाम अहमद : 20546

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ هِلَالٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ صَامِتٍ قَالَ قَالَ أَبُو ذَرٍّ خَرَجْنَا مِنْ قَوْمِنَا غِفَارٍ وَكَانُوا يُحِلُّونَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ أَنَا وَأَخِي أُنَيْسٌ وَأُمُّنَا فَانْطَلَقْنَا حَتَّى نَزَلْنَا عَلَى خَالٍ لَنَا ذِي مَالٍ وَذِي هَيْئَةٍ فَأَكْرَمَنَا خَالُنَا فَأَحْسَنَ إِلَيْنَا فَحَسَدَنَا قَوْمُهُ فَقَالُوا إِنَّكَ إِذَا خَرَجْتَ عَنْ أَهْلِكَ خَلَفَكَ إِلَيْهِمْ أُنَيْسٌ فَجَاءَنَا خَالُنَا فَنَثَا عَلَيْهِ مَا قِيلَ لَهُ فَقُلْتُ أَمَّا مَا مَضَى مِنْ مَعْرُوفِكَ فَقَدْ كَدَّرْتَهُ وَلَا جِمَاعَ لَنَا فِيمَا بَعْدُ قَالَ فَقَرَّبْنَا صِرْمَتَنَا فَاحْتَمَلْنَا عَلَيْهَا وَتَغَطَّى خَالُنَا ثَوْبَهُ وَجَعَلَ يَبْكِي قَالَ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى نَزَلْنَا بِحَضْرَةِ مَكَّةَ قَالَ فَنَافَرَ أُنَيْسٌ رَجُلًا عَنْ صِرْمَتِنَا وَعَنْ مِثْلِهَا فَأَتَيَا الْكَاهِنَ فَخَيَّرَ أُنَيْسًا فَأَتَانَا بِصِرْمَتِنَا وَمِثْلِهَا وَقَدْ صَلَّيْتُ يَا ابْنَ أَخِي قَبْلَ أَنْ أَلْقَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثَ سِنِينَ قَالَ فَقُلْتُ لِمَنْ قَالَ لِلَّهِ قَالَ قُلْتُ فَأَيْنَ تَوَجَّهُ قَالَ حَيْثُ وَجَّهَنِي اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ وَأُصَلِّي عِشَاءً حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ أُلْقِيتُ كَأَنِّي خِفَاءٌ قَالَ أَبِي قَالَ أَبُو النَّضْرِ قَالَ سُلَيْمَانُ كَأَنِّي خِفَاءٌ حَتَّى تَعْلُوَنِي الشَّمْسُ قَالَ فَقَالَ أُنَيْسٌ إِنَّ لِي حَاجَةً بِمَكَّةَ فَاكْفِنِي حَتَّى آتِيَكَ قَالَ فَانْطَلَقَ فَرَاثَ عَلَيَّ ثُمَّ أَتَانِي فَقُلْتُ مَا حَبَسَكَ قَالَ لَقِيتُ رَجُلًا يَزْعُمُ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَرْسَلَهُ عَلَى دِينِكَ قَالَ فَقُلْتُ مَا يَقُولُ النَّاسُ لَهُ قَالَ يَقُولُونَ إِنَّهُ شَاعِرٌ وَسَاحِرٌ وَكَاهِنٌ قَالَ وَكَانَ أُنَيْسٌ شَاعِرًا قَالَ فَقَالَ قَدْ سَمِعْتُ قَوْلَ الْكُهَّانِ فَمَا يَقُولُ بِقَوْلِهِمْ وَقَدْ وَضَعْتُ قَوْلَهُ عَلَى أَقْرَاءِ الشِّعْرِ فَوَاللَّهِ مَا يَلْتَامُ لِسَانُ أَحَدٍ أَنَّهُ شِعْرٌ وَاللَّهِ إِنَّهُ لَصَادِقٌ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ قَالَ فَقُلْتُ لَهُ هَلْ أَنْتَ كَافِيَّ حَتَّى أَنْطَلِقَ فَأَنْظُرَ قَالَ نَعَمْ فَكُنْ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ عَلَى حَذَرٍ فَإِنَّهُمْ قَدْ شَنِفُوا لَهُ وَتَجَهَّمُوا لَهُ وَقَالَ عَفَّانُ شِيفُوا لَهُ وَقَالَ بَهْزٌ سَبَقُوا لَهُ وَقَالَ أَبُو النَّضْرِ شَفَوْا لَهُ قَالَ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى قَدِمْتُ مَكَّةَ فَتَضَعَّفْتُ رَجُلًا مِنْهُمْ فَقُلْتُ أَيْنَ هَذَا الرَّجُلُ الَّذِي تَدْعُونَهُ الصَّابِئَ قَالَ فَأَشَارَ إِلَيَّ قَالَ الصَّابِئُ قَالَ فَمَالَ أَهْلُ الْوَادِي عَلَيَّ بِكُلِّ مَدَرَةٍ وَعَظْمٍ حَتَّى خَرَرْتُ مَغْشِيًّا عَلَيَّ فَارْتَفَعْتُ حِينَ ارْتَفَعْتُ كَأَنِّي نُصُبٌ أَحْمَرُ فَأَتَيْتُ زَمْزَمَ فَشَرِبْتُ مِنْ مَائِهَا وَغَسَلْتُ عَنِّي الدَّمَ فَدَخَلْتُ بَيْنَ الْكَعْبَةِ وَأَسْتَارِهَا فَلَبِثْتُ بِهِ ابْنَ أَخِي ثَلَاثِينَ مِنْ بَيْنِ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ وَمَا لِي طَعَامٌ إِلَّا مَاءُ زَمْزَمَ فَسَمِنْتُ حَتَّى تَكَسَّرَتْ عُكَنُ بَطْنِي وَمَا وَجَدْتُ عَلَى كَبِدِي سَخْفَةَ جُوعٍ قَالَ فَبَيْنَا أَهْلُ مَكَّةَ فِي لَيْلَةٍ قَمْرَاءَ أَضْحِيَانٍ وَقَالَ عَفَّانُ أَصْخِيَانٍ وَقَالَ بَهْزٌ أَصْخِيَانٍ وَكَذَلِكَ قَالَ أَبُو النَّضْرِ فَضَرَبَ اللَّهُ عَلَى أَصْمِخَةِ أَهْلِ مَكَّةَ فَمَا يَطُوفُ بِالْبَيْتِ غَيْرُ امْرَأَتَيْنِ فَأَتَتَا عَلَيَّ وَهُمَا تَدْعُوَانِ إِسَافَ وَنَائِلَ قَالَ فَقُلْتُ أَنْكِحُوا أَحَدَهُمَا الْآخَرَ فَمَا ثَنَاهُمَا ذَلِكَ قَالَ فَأَتَتَا عَلَيَّ فَقُلْتُ وَهَنٌ مِثْلُ الْخَشَبَةِ غَيْرَ أَنِّي لَمْ أُكَنِّ قَالَ فَانْطَلَقَتَا تُوَلْوِلَانِ وَتَقُولَانِ لَوْ كَانَ هَاهُنَا أَحَدٌ مِنْ أَنْفَارِنَا قَالَ فَاسْتَقْبَلَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو بَكْرٍ وَهُمَا هَابِطَانِ مِنْ الْجَبَلِ فَقَالَ مَا لَكُمَا فَقَالَتَا الصَّابِئُ بَيْنَ الْكَعْبَةِ وَأَسْتَارِهَا قَالَا مَا قَالَ لَكُمَا قَالَتَا قَالَ لَنَا كَلِمَةً تَمْلَأُ الْفَمَ قَالَ فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هُوَ وَصَاحِبُهُ حَتَّى اسْتَلَمَ الْحَجَرَ فَطَافَ بِالْبَيْتِ ثُمَّ صَلَّى قَالَ فَأَتَيْتُهُ فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ حَيَّاهُ بِتَحِيَّةِ أَهْلِ الْإِسْلَامِ فَقَالَ عَلَيْكَ وَرَحْمَةُ اللَّهِ مِمَّنْ أَنْتَ قَالَ قُلْتُ مِنْ غِفَارٍ قَالَ فَأَهْوَى بِيَدِهِ فَوَضَعَهَا عَلَى جَبْهَتِهِ قَالَ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي كَرِهَ أَنِّي انْتَمَيْتُ إِلَى غِفَارٍ قَالَ فَأَرَدْتُ أَنْ آخُذَ بِيَدِهِ فَقَذَعَنِي صَاحِبُهُ وَكَانَ أَعْلَمَ بِهِ مِنِّي قَالَ مَتَى كُنْتَ هَاهُنَا قَالَ كُنْتُ هَاهُنَا مُنْذُ ثَلَاثِينَ مِنْ بَيْنِ لَيْلَةٍ وَيَوْمٍ قَالَ فَمَنْ كَانَ يُطْعِمُكَ قُلْتُ مَا كَانَ لِي طَعَامٌ إِلَّا مَاءُ زَمْزَمَ قَالَ فَسَمِنْتُ حَتَّى تَكَسَّرَ عُكَنُ بَطْنِي وَمَا وَجَدْتُ عَلَى كَبِدِي سُخْفَةَ جُوعٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّهَا مُبَارَكَةٌ وَإِنَّهَا طَعَامُ طُعْمٍ قَالَ أَبُو بَكْرٍ ائْذَنْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي طَعَامِهِ اللَّيْلَةَ قَالَ فَفَعَلَ قَالَ فَانْطَلَقَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَانْطَلَقَ أَبُو بَكْرٍ وَانْطَلَقْتُ مَعَهُمَا حَتَّى فَتَحَ أَبُو بَكْرٍ بَابًا فَجَعَلَ يَقْبِضُ لَنَا مِنْ زَبِيبِ الطَّائِفِ قَالَ فَكَانَ ذَلِكَ أَوَّلَ طَعَامٍ أَكَلْتُهُ بِهَا فَلَبِثْتُ مَا لَبِثْتُ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنِّي قَدْ وُجِّهَتْ إِلَيَّ أَرْضٌ ذَاتُ نَخْلٍ وَلَا أَحْسَبُهَا إِلَّا يَثْرِبَ فَهَلْ أَنْتَ مُبَلِّغٌ عَنِّي قَوْمَكَ لَعَلَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ يَنْفَعَهُمْ بِكَ وَيَأْجُرَكَ فِيهِمْ قَالَ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى أَتَيْتُ أُنَيْسًا قَالَ فَقَالَ لِي مَا صَنَعْتَ قَالَ قُلْتُ إِنِّي صَنَعْتُ أَنِّي أَسْلَمْتُ وَصَدَّقْتُ قَالَ قَالَ فَمَا لِي رَغْبَةٌ عَنْ دِينِكَ إِنِّي قَدْ أَسْلَمْتُ وَصَدَّقْتُ ثُمَّ أَتَيْنَا أُمَّنَا فَقَالَتْ فَمَا بِي رَغْبَةٌ عَنْ دِينِكُمَا فَإِنِّي قَدْ أَسْلَمْتُ وَصَدَّقْتُ فَتَحَمَّلْنَا حَتَّى أَتَيْنَا قَوْمَنَا غِفَارًا فَأَسْلَمَ بَعْضُهُمْ قَبْلَ أَنْ يَقْدَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ وَقَالَ يَعْنِي يَزِيدَ بِبَغْدَادَ وَقَالَ بَعْضُهُمْ إِذَا قَدِمَ فَقَالَ بَهْزٌ إِخْوَانُنَا نُسْلِمُ وَكَذَا قَالَ أَبُو النَّضْرِ وَكَانَ يَؤُمُّهُمْ خُفَافُ بْنُ إِيمَاءِ بْنِ رَحَضَةَ الْغِفَارِيُّ وَكَانَ سَيِّدَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَقَالَ بَقِيَّتُهُمْ إِذَا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَسْلَمْنَا فَقَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ فَأَسْلَمَ بَقِيَّتُهُمْ قَالَ وَجَاءَتْ أَسْلَمُ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِخْوَانُنَا نُسْلِمُ عَلَى الَّذِي أَسْلَمُوا عَلَيْهِ فَأَسْلَمُوا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غِفَارٌ غَفَرَ اللَّهُ لَهَا وَأَسْلَمُ سَالَمَهَا اللَّهُ وَقَالَ بَهْزٌ وَكَانَ يَؤُمُّهُمْ إِيمَاءُ بْنُ رَحَضَةَ فَقَالَ أَبُو النَّضْرِ إِيمَاءٌ حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا هُدْبَةُ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ فَذَكَرَ نَحْوَهُ بِإِسْنَادِهِ

हे आम्हाला [याझीद बिन हारून] यांनी सांगितले, ज्यांनी [सुलेमान बिन अल-मुघीरा] कडून, त्यांनी [हुमैद बिन हिलाल] कडून, आणि त्यांनी [अब्दुल्ला बिन शामित] कडून सांगितले की: [अबू ذر] यांनी एकदा म्हटले: 'आम्ही आमची जमात, घिफार जमात, सोडून निघायचो.' ते पवित्र महिन्यांचे उल्लंघन करत होते, म्हणून मी, माझा भाऊ उनाइस आणि माझी आई आमच्या जमातीतून निघून गेलो. त्यानंतर आम्ही आमच्या आईच्या भावाच्या (मामा) घरी राहिलो. तो श्रीमंत आणि सुंदर चेहऱ्याचा होता. आमच्या आईच्या भावाने (मामाने) आमच्याशी खूप आदर आणि दयाळूपणाने वागले, परंतु शेवटी त्यांच्या जमातीला आमच्यावर ईर्ष्या वाटू लागली. त्यांनी आमच्या काकांना म्हटले: 'जेव्हा तुम्ही घरी नसता, तेव्हा उनाइस तुमच्या कुटुंबाशी वारंवार भांडतो.' जेव्हा आमचे काका परत आले, तेव्हा त्यांनी आम्हाला त्यांच्या कुलने जे काही सांगितले ते सांगितले, त्यामुळे आम्ही ठरवलं: 'खरंच, आमच्या काकांनी आतापर्यंत आम्हाला दिलेली सर्व दयाळूपणाची परतफेड केली आहे.' म्हणून, कायमचे वेगळे होणेच उत्तम.' मग आम्ही निघण्यासाठी सामान तयार करू लागलो, तर आमच्या काका दु:खी झाले आणि रडत रडत आपल्या कपड्यांनी अश्रूंनी ओले चेहरं पुसत होते. शेवटी, आम्ही मक्काजवळ पोहोचेपर्यंत आमच्या काकांच्या घरातून निघून गेलो. एक दिवस, उनाइसने उंटावर आमच्यासोबत प्रवास करणाऱ्या एका माणसाबद्दल भविष्यवाणी केली. मग तो आणि आमची आई भविष्य पाहणाऱ्याकडे गेले. नंतर हे समोर आले की भविष्य सांगणाऱ्याने उनैसचे कौतुक केले होते. काही काळानंतर, उनैस आणि आमची आई आमच्याकडे परत आल्या. अबू जर म्हणाले, 'अरे माझ्या भाच्या, हे जाणून घे की मी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना भेटण्यापूर्वी तीन वर्षे नमाज अदा करत होतो.' मी (अब्दुल्ला बिन अश-शामित) विचारले: 'काका, तुम्ही कोणासाठी प्रार्थना केली?' अबू जर म्हणाले: 'मी अल्लाहसाठी प्रार्थना केली.' मग मी (अब्दुल्ला बिन अश-शामित) पुन्हा विचारले: 'प्रार्थना करताना तुम्ही कोणत्या दिशेला तोंड केले?' अबू जर म्हणाले: 'मी सर्वोच्च आणि गौरवशाली अल्लाहने ठरवलेल्या दिशेला तोंड केले.' प्रत्यक्षात, मी इशाची नमाज रात्रीच्या शेवटपर्यंत अदा करतो. मग मी जणू लपून बसलोय तसा झोपतो.' माझ्या वडिलांनी सांगितले; [अबू अन-नद्र] म्हणाले; [सुलेमान] म्हणाले; 'जणू मी लपून होतो, तोपर्यंत सूर्यप्रकाश माझ्यावर पडला.' उनेस मला म्हणाले; 'मला मक्का शहरात प्रवेश करायचा आहे. म्हणून, मला जाण्याची परवानगी द्या जोपर्यंत मी तुमच्याकडे परत येत नाही." मग उनाइस निघाला. तो माझ्याशी भेटायला उशीर झाला. म्हणून मी त्याला विचारले; 'तुला काय अडवले?' उनाइसने उत्तर दिले; 'मला (मक्का शहरात) एक माणूस भेटला जो दावा करतो की सर्वशक्तिमान आणि महान अल्लाहने त्याला पाठवले आहे; असं दिसतं की तो तुझ्याच धर्माचा आहे.' मी त्याला विचारले, 'लोक त्याच्याबद्दल काय म्हणतात?' उनाइसने उत्तर दिले, 'लोक म्हणतात की तो एक कवी, जादूगार आणि भविष्यवेत्ता आहे.' उनाइस स्वतःही एक कवी होता. उनाइस म्हणाला; 'मी जादूगारांचे आणि भविष्यकारकांचे मंत्र ऐकले आहेत, पण त्या माणसाच्या बोलण्यासारखे काहीही नाही. आणि मी स्वतः त्याच्या शब्दांची तुलना प्रसिद्ध कवींच्या काव्याशी करण्याचा प्रयत्न केला. पण, अल्लाहच्या शपथाने, त्याचे शब्द कविता नाहीत. अल्लाहची शपथ, त्या माणसाचे शब्द खरे आहेत, आणि खोटं बोलणारे तेच आहेत.' मग अबू ذر म्हणाले; 'तुम्ही मला त्या माणसाला जाऊन भेटण्याची परवानगी द्याल का?' त्याने उत्तर दिले; 'होय, पण मक्काच्या लोकांपासून सावध रहा, कारण त्यांना तो आवडत नाही आणि ते त्याचा प्रचंड द्वेष करतात.' 'अफ्फानने 'Syiifu lahu' (त्याचा द्वेष केला) हा शब्दप्रयोग केला, तर [बह्झ] ने 'Sabaquu lahu' (त्यामुळे रागावले) आणि [अबू अन-नद्ल्र] ने 'Syafau lahu' (त्याचा द्वेष केला) हा शब्दप्रयोग केला.' अबू ذر पुढे म्हणाले: 'मग मी मक्काला गेलो. तिथे मला मक्कातील एक व्यक्ती भेटला जो दुर्बल दिसत होता आणि त्याने विचारले, 'तुम्ही ज्याला धर्मत्यागी (अश-शबी) मानता तो माणूस कुठे आहे?' ज्याला मी विचारले होते त्याने माझ्याकडे बोट दाखवून विचारले, 'अश-शबी म्हणजे काय?' मग त्याने माती आणि हाडांनी मला इतक्या जोरात मारले की मी जमिनीवर कोसळलो आणि बेशुद्ध झालो. अबू जर म्हणाले; 'काही वेळाने मी जागा झालो आणि स्वतःला रक्ताने आच्छादित, जणू लाल मूर्तीप्रमाणे, पाहिले. मग मी झामाझम विहिरीकडे गेलो, ज्यामुळे मला फेकलेल्या माती आणि हाडांमुळे झालेल्या जखमांमधील रक्त धुऊन काढता येईल.' त्यानंतर मी अखेर झमझमचे पाणी प्याले. त्यानंतर मी माझ्या काकांच्या मुलाच्या घरी तीस दिवस, दिवस-रात्र, झमझमचे पाणी सोडून काहीही अन्न न खाता राहिलो. म्हणूनच, त्या वेळी माझे शरीर फुगीर झाले आणि भूक न लागताही माझा पोटा काहीसा सुजला, यात काहीच आश्चर्य नाही. अबू जर म्हणाले: 'एका रात्री, जेव्हा पूर्ण चंद्रप्रकाश पसरला होता, – ['अफ्फान] यांनी 'अश्खियान' (अत्यंत तेजस्वी) हा शब्दप्रयोग केला, तर [बह्झ] यांनीही तोच शब्दप्रयोग, म्हणजेच 'अश्खियान', केला, तसेच [अबू अन-नद्र] – मक्का शहर सुनसान वाटत होते; जणू अल्लाहने मक्काच्या लोकांचे कान बंद केले होते. त्या वेळी काबाभोवती तवाफ करणारे कोणीही नव्हते, फक्त दोन स्त्रिया इसाफ आणि नायला या मूर्तींना प्रार्थना करत होत्या. त्या दोघी माझ्याकडे आल्या, तेव्हा मी म्हणालो, 'तुम्ही दोघींनी त्या दोन मूर्तींपैकी एखाद्याशीच लग्न करा!' तेव्हा त्या रागावून माझ्याकडे आल्या. मग मी त्यांना पुन्हा म्हटले, 'ही मूर्ती फक्त लाकडापासून बनवलेल्या नाहीत का? मला तर त्यांची नावेही जाणून घेण्याची गरज नाही.' शेवटी, त्या दोघी लगेच निघून गेल्या आणि म्हणाल्या, 'आमचे काही लोक इथे असते, तर आम्ही नक्कीच त्या माणसाला धडा शिकवण्यासाठी मदत मागत असतो.' थोड्याच वेळात, अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आणि नुकतेच त्या ठिकाणी पोहोचलेले अबू बक्र (रजिअल्लाहु अन्हु) त्या दोघींना भेटले. अल्लाहच्या प्रेषितांनी त्या दोघींना विचारले: 'तुम्हाला काय झाले आहे?' त्या दोघींनी उत्तर दिले: 'काबा आणि त्याच्या पडद्याच्या मध्ये एक इस्लाम धर्म स्वीकारलेला माणूस (अश्-शबी') उभा आहे.' त्यानंतर पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी विचारले: 'त्याने तुम्हाला काय म्हटले?' त्यांनी उत्तर दिले: 'त्या माणसाने आमच्याशी अशा प्रकारे बोलले की ते खूपच त्रासदायक होते.' मग ते आणि त्यांचा साथीदार पुढे गेले आणि ताबडतोब काळ्या दगडाला चुंबन दिले. त्यानंतर त्यांनी तवाफ केला.' अबू जर पुढे म्हणाले; 'त्यानंतर मी त्यांच्याजवळ गेलो. आणि इस्लामी आदरांजली देणारा मी पहिला होतो; त्यांनी उत्तर दिले; 'अलैका व रहमतुल्ला, तुम्ही कोण आहात?' अबू जर म्हणाले; मी उत्तर दिले; 'मी घिफार जमातीचा आहे.' मग त्याने आपला हात वर उचलून कपाळावर ठेवला; माझ्या मनात मी विचार केला, 'कदाचित त्याला मी घिफर जमातीचा असल्यामुळे आवडत नाही.' मग मी त्याचा हात धरू इच्छित होतो, पण त्याचा साथीदार (अबू बक्र) मला थांबवला. खरं तर, त्याला पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांची ओळख माझ्यापेक्षा जास्त होती. त्यानंतर त्याने मला विचारले: 'तू इथे किती दिवस आहेस?' मी उत्तर दिले: 'मी इथे तीस दिवस आहे.' त्याने पुन्हा विचारले: 'तुला अन्न कोणी दिले?' मी उत्तर दिले: 'मला झमझमचे पाणी सोडले तर काहीही खायला मिळाले नाही.' त्यामुळे मी फुगीर दिसतो आणि माझे पोट थोडेसे फुगलेले आहे, त्यामुळे मला भूक लागत नाही.' अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर अल्लाहची शान्ती आणि आशीर्वाद असोत, म्हणाले: 'झमझमचे पाणी खरोखरच बरकातपूर्ण आहे आणि त्यात अधिक प्रथिने असतात.' मग अबू बक्र म्हणाले: 'हे अल्लाहचे प्रेषित, मला त्याच्यासोबत जेवायला परवानगी द्या.' मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आणि अबू बकर (रजिअल्लाहु अन्हु) त्यांच्या घराकडे निघाले, आणि मीही त्यांच्यासोबत गेलो. अबू बकर (रजिअल्लाहु अन्हु) यांनी आपले घर उघडले आणि लगेचच आमच्यासाठी थाइफ येथील काही द्राक्षे आणली. तेच मी खाल्लेले पहिले अन्न होते. मी काही काळ तिथेच राहिलो, आणि मग त्यांनी सांगितले: 'खरोखरच, मला खूप खजूरच्या झाडांनी भरलेली एक जमीन दाखवण्यात आली आहे, आणि मला वाटते की ती जमीन यथ्रिब (मदीना) आहे.' तुम्ही माझे उपदेश तुमच्या लोकांपर्यंत पोहोचवू इच्छिता का? सर्वशक्तिमान आणि उंचवट असलेला अल्लाह तुमच्या प्रयत्नांमुळे तुमच्या लोकांना लाभ देईल आणि त्यांना संदेश पोहोचवल्याबद्दल तुम्हाला پادरी देईल.' त्यानंतर मी उनेइसकडे गेलो. मग उनाइसने त्याला विचारले, 'अरे अबू ذر, तू तिथे काय केलेस?' मी उत्तर दिले, 'मी इस्लाम स्वीकारला आहे आणि ईमान आणला आहे.' उनाइस म्हणाला, 'खरं सांगायचं तर मला तुझ्या धर्माच्या शिकवणीबद्दलही काहीच वाईट वाटत नाही. आणि जाणून घे की मीही इस्लाम स्वीकारला आहे आणि ईमान आणला आहे.' त्यानंतर आम्ही आमच्या आईला भेटायला गेलो. तिनेही म्हटले, 'खरंच, मला तुझा धर्म आवडतो. म्हणून, मीही इस्लाम स्वीकारू इच्छितो आणि (अल्लाहवर) विश्वास ठेवू इच्छितो.' त्यानंतर आम्ही आमच्या गावी, घिफर येथे परतलो, आणि असे आढळले की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या मदीना येथील आगमनापूर्वीच त्यापैकी काहींनी इस्लाम स्वीकारला होता, – [यजीद] म्हणाले: 'बगदाद', तर इतरांनी म्हटले, 'जेव्हा ते आले…'. [बह्झ] म्हणाले: 'आमच्या भावांनी इस्लाम स्वीकारला आहे.' हेच [अबू अन-नद्र] यांनी सांगितले—त्या वेळी त्यांचा नेता खुफाफ बिन आयमा बिन रहदलाह अल-घिफारी होता. दरम्यान, घिफार जमातीतील अर्ध्या लोकांनी म्हटले; 'जेव्हा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) मदीनामध्ये पोहोचतील, तेव्हा आम्ही इस्लाम स्वीकारू.' जेव्हा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) मदीनामध्ये पोहोचले, तेव्हा त्यापैकी अर्ध्या लोकांनी अखेर इस्लाम स्वीकारला. थोड्याच वेळात, असलम जमात आली आणि म्हणाली; 'हे पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम), आमच्या भावांनी (घिफार जमातीने) इस्लाम स्वीकारला आहे. म्हणून, आम्हालाही इस्लाम स्वीकारायचा आहे.' हे ऐकून, पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी म्हटले: 'घिफार, अल्लाह घिफार जमातीची क्षमा करो, आणि असलाम, अल्लाह असलाम जमातीला सुरक्षा आणि शांती प्रदान करो.' [बह्झ] यांनी असे शब्द वापरून वर्णन केले: 'त्यांचा नेता इमा' बिन रकशाह होता,' तर [अबू अन-नद्र] म्हणाले: 'इमा'.' अब्दुल्ला यांनी आम्हाला सांगितले, [हुद्बाह] यांनी आम्हाला सांगितले, [सुलेमान बिन अल-मुघिरा] यांनी आम्हाला सांगितले, आणि त्यांनी वरील हदीस त्याच साखळीसह नमूद केली.