Imam Ahmad : 25098
حَدَّثَنَا عَبِيدَةُ قَالَ حَدَّثَنِي مَنْصُورٌ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنِ الْأَسْوَدِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَ قَالَتْ قَدْ عَدَلْتُمُونَا بِالْكَلْبِ وَالْحِمَارِ لَقَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَوَسَّطُ السَّرِيرَ فَيُصَلِّي وَأَنَا فِي لِحَافِي فَأَكْرَهُ أَنْ أَسْنَحَهُ فَأَنْسَلُّ مِنْ تِلْقَاءِ رِجْلَيْهِ
Esan digu [Abidah] esan du; esan dit [Mansur] [Ibrahim] [Al Aswad] [Aisyah]-tik esan zuen; «Hain zuzen ere, txakurrekin eta astoekin alderatu gaituzu. Izan ere, Rasulullah sallaallahu 'alaihi wa sallam behin bere oholtza zabaldu eta harekin otoitz egin zuen, nire manta gainean nengoela. Non nengoen ez zitzaidan gustatzen, poliki-poliki joan nintzen hankak aldatuz'.