Ibadah yang dicintai Allah yaitu yang rutin walau sedikit

इमाम अहमद : 24772

حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ حَدَّثَنَا أَبَانُ بْنُ يَزِيدَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا صَلَّى صَلَاةً دَاوَمَ عَلَيْهَا وَكَانَ أَحَبُّ الصَّلَاةِ إِلَيْهِ مَا دَاوَمَ عَلَيْهَا وَإِنْ قَلَّتْ وَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَا يَمَلُّ حَتَّى تَمَلُّوا

हे आम्हाला [अब्दुर रज़ाक] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [मअमर] यांच्याकडून [अज़ुहरी] यांच्याकडून एक हदीस सांगितली. त्यांनी सांगितले: अज्जुहरी म्हणाले: [उरवा] यांनी [आयशा] कडून मला सांगितले की त्या म्हणाल्या: "पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे उतरलेले पहिले वचन झोपेत असताना खऱ्या स्वप्नाद्वारे आले. त्यांनी जे स्वप्न पाहिले ते सकाळच्या उजाडण्यासारखेच होते. मग त्याने एकांतात जाण्याचे ठरवले; तो हिऱाच्या गुहेत गेला आणि तिथे ध्यान केले. त्याने तिथे काही रात्री उपासना केली आणि त्यासाठी अन्नपदार्थ सोबत नेले. मग तो खदीजा यांच्याकडे परत आला, आणि त्यांनी नेहमीप्रमाणे त्यासाठी अन्नपुरवठा केला. तो हिराच्या गुहेत असताना त्याला सत्य प्राप्त झाले. देवदूत त्याच्याकडे आला आणि म्हणाला: 'वाचा!' अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असोत, म्हणाले: 'मी वाचू शकत नाही.' त्यांनी सांगितले: 'मग त्याने मला मिठी मारली आणि मला झाकले, जोपर्यंत माझी शक्ती परत आली.' मग त्याने मला सोडले आणि म्हणाले, 'वाचा!' मी म्हणालो, 'मला वाचता येत नाही.' मग त्याने मला दुसऱ्यांदा मिठी मारली जोपर्यंत मी बळ परत मिळवले. मग त्याने मला सोडले आणि म्हणाले, 'वाचा.' मी उत्तर दिले, 'मला वाचता येत नाही.' त्याने तिसऱ्यांदा घट्ट मिठी मारली जोपर्यंत मी बळ परत मिळवले. मग त्याने मला सोडले आणि म्हणाला: 'इक्रा बिस्मि रब्बिका अल्लधी खलक' (तुझ्या पालनहाराच्या नावाने वाचा, ज्याने निर्माण केले) ते 'मा लम या'लम' (जो तो जाणत नाही) या आयतापर्यंत. मग तो पुन्हा थरथरू लागला आणि त्याला थंडी वाजू लागली. जेव्हा तो खदीजाला भेटला, तेव्हा त्याने म्हटले, 'मला झाका, मला झाका.' तिने त्याला झाकले. एकदा त्याची चिंता शांत झाल्यावर, त्याने म्हटले, 'अयशा, माझ्याशी काय झाले?' मग त्याने बातमी सांगितली. त्याने सांगितले: "मला माझ्याबद्दल भीती वाटते." खदीजाने त्याला म्हटले: "नाही, मला सांगा! अल्लाहच्या शपथाने, अल्लाह तुला कधीच अपमानित करणार नाही, कारण तू नातेवाईकांचे पालन केले आहेस, सत्य बोलले आहेस, विश्वासू ठरला आहेस, पाहुण्यांचा सन्मान केला आहेस आणि सत्याला पाठिंबा दिला आहेस." मग खदीजा त्याच्याजवळ गेली, आणि वराका बिन नुफैल बिन असद बिन अब्दिल उझै बिन कुशायही आला; तो खदीजाच्या काकांचा मुलगा होता, आणि माझा भाऊ त्याचा वडील होता. तो जाहिलीयाच्या रीतींचं रक्षण करणारा माणूस होता; तो अरबीमध्ये पुस्तके लिहायचा आणि अल्लाहच्या इच्छेनुसार अरबीमध्ये सुसमाचारही लिहायचा. तो एक वृद्ध, अंध माणूस होता. खदीजा म्हणाली, "अरे मामापुत्रा, तुझ्या भाच्याचे ऐक!" वराका म्हणाला, "माझ्या भाच्या, तू काय पाहतोस?" मग पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी विचारले, "ते मला बाहेर काढतील का?" वराका म्हणाला, "होय, हेच तेच प्रकटीकरण आहे जे मूसा (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्यावर अवतरित झाले होते. अरेरे, एका तरुणावरही वचन अवतरित झाले आहे; मला भीती वाटते की तुझे लोक तुला घराबाहेर काढतील." अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत, त्यांनी विचारले: "ते मला घराबाहेर काढतील?" वराका म्हणाले: "होय, ज्याला तुझ्यासारखे काहीही देण्यात आले आहे, त्याला कधीही घराबाहेर काढले गेले आहे." काश! माझा काळ तुझ्या जिवंत असतानाच आला असता, तर मी नक्कीच तुला मोठ्या प्रमाणात मदत केली असती. त्यानंतर, फार लवकरच वराका यांचे निधन झाले आणि wahy (प्रकटीकरण) थांबले, ज्यामुळे पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांना खूप दुःख झाले. ते इतके दुःखी होते की ते दिवसा बर्‍याचदा पर्वतावर जायचे; शिखरावर पोहोचल्यावर त्यांना स्वतःला त्यावरून फेकून देण्याची इच्छा व्हायची. मग जिब्राईल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आले आणि त्यांना म्हणाले, 'हे मुहम्मद! खरोखरच, तुम्ही अल्लाहचे खरे प्रेषित आहात.' अखेरीस, त्यांचे मन त्या तणावातून शांत झाल्यानंतर आणि त्यांची आत्मा पुन्हा स्थिर झाल्यानंतर ते परतले. जेव्हाही wahy (प्रकटीकरण) विलंबित होतं, तेव्हा तो दिवसा अशा प्रकारे बाहेर पडायचा; जेव्हा तो पर्वताच्या शिखरावर पोहोचायचा, तेव्हा जिब्राईल त्याच्यासमोर प्रकट व्हायचा आणि त्याच्याशी अशा प्रकारे बोलायचा.