Imam Ahmad : 24041
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنْ جَابِرٍ عَنْ عَرْفَجَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ دَخَلَ عَلَيَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَقَالَ لَقَدْ صَنَعْتُ الْيَوْمَ شَيْئًا وَدِدْتُ أَنِّي لَمْ أَفْعَلْهُ دَخَلْتُ الْبَيْتَ فَأَخْشَى أَنْ يَجِيءَ الرَّجُلُ مِنْ أُفُقٍ مِنْ الْآفَاقِ فَلَا يَسْتَطِيعُ دُخُولَهُ فَيَرْجِعُ وَفِي نَفْسِهِ مِنْهُ شَيْءٌ
Esan digu [Abdurrazaq] esan digu [Ma'mar]-tik [Jabir]-tik [Arfajah-tik] [Aisyah-tik] esan zuen; 'Egun batean, sallallaahu'alaihiwasallam Profeta ezagutu ninduen eta esan zuen: 'Egia esan, gaur benetan egin nahi ez nuen zerbait egin dut, etxean sartu naiz eta kezkatuta nago leku guztietatik norbait etorriko den baina ezin duela bertara sartu. Azkenean, itzuli zen eta oraindik oztopoak zituen barruan.