Imam Ahmad : 24041
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنْ جَابِرٍ عَنْ عَرْفَجَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ دَخَلَ عَلَيَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَقَالَ لَقَدْ صَنَعْتُ الْيَوْمَ شَيْئًا وَدِدْتُ أَنِّي لَمْ أَفْعَلْهُ دَخَلْتُ الْبَيْتَ فَأَخْشَى أَنْ يَجِيءَ الرَّجُلُ مِنْ أُفُقٍ مِنْ الْآفَاقِ فَلَا يَسْتَطِيعُ دُخُولَهُ فَيَرْجِعُ وَفِي نَفْسِهِ مِنْهُ شَيْءٌ
A erenikem [Abdurrazaq] a erenikem [Ma’mar] seni [Jabir] seni [Arfajah] seni [Aisyah] a apasa; ‘Ew ran ewe Soufos sallallaahu’alaiihiwasallam a churiei me apasa: ‘Enlet ikenai ua fori och mettoch use wesewesen mochen fori, ua fen tonong non ewe imw me ua osukosuk pwe emon epwe feito seni meinisin nge ese tongeni tonong non. Ren enletin, a liwinto me a chuen wor ekkewe minen eppet lon letipan.