حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ لَهُ يَا ابْنَ أُخْتِي لَقَدْ رَأَيْتُ مِنْ تَعْظِيمِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَمَّهُ أَمْرًا عَجِيبًا وَذَلِكَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَتْ تَأْخُذُهُ الْخَاصِرَةُ فَيَشْتَدُّ بِهِ جِدًّا فَكُنَّا نَقُولُ أَخَذَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِرْقُ الْكُلْيَةِ لَا نَهْتَدِي أَنْ نَقُولَ الْخَاصِرَةَ ثُمَّ أَخَذَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَاشْتَدَّتْ بِهِ جِدًّا حَتَّى أُغْمِيَ عَلَيْهِ وَخِفْنَا عَلَيْهِ وَفَزِعَ النَّاسُ إِلَيْهِ فَظَنَنَّا أَنَّ بِهِ ذَاتَ الْجَنْبِ فَلَدَدْنَاهُ ثُمَّ سُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَفَاقَ فَعَرَفَ أَنَّهُ قَدْ لُدَّ وَوَجَدَ أَثَرَ اللَّدُودِ فَقَالَ ظَنَنْتُمْ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ سَلَّطَهَا عَلَيَّ مَا كَانَ اللَّهُ يُسَلِّطُهَا عَلَيَّ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا يَبْقَى فِي الْبَيْتِ أَحَدٌ إِلَّا لُدَّ إِلَّا عَمِّي فَرَأَيْتُهُمْ يَلُدُّونَهُمْ رَجُلًا رَجُلًا قَالَتْ عَائِشَةُ وَمَنْ فِي الْبَيْتِ يَوْمَئِذٍ فَتَذْكُرُ فَضْلَهُمْ فَلُدَّ الرِّجَالُ أَجْمَعُونَ وَبَلَغَ اللَّدُودُ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلُدِدْنَ امْرَأَةٌ امْرَأَةٌ حَتَّى بَلَغَ اللَّدُودُ امْرَأَةً مِنَّا قَالَ ابْنُ أَبِي الزِّنَادِ لَا أَعْلَمُهَا إِلَّا مَيْمُونَةَ قَالَ وَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ أُمُّ سَلَمَةَ قَالَتْ إِنِّي وَاللَّهِ صَائِمَةٌ فَقُلْنَا بِئْسَمَا ظَنَنْتِ أَنْ نَتْرُكَكِ وَقَدْ أَقْسَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَدَدْنَاهَا وَاللَّهِ يَا ابْنَ أُخْتِي وَإِنَّهَا لَصَائِمَةٌ

Esan digu [Sulaiman bin Daud], esan zuen; berri eman digu ['Abdurrahman] [Hisyam bin 'Urwah] esan zuen; jakinarazi dit [nire aitak], [Aishak] esan zion; «Ene ahizparen semea, oso gauza harrigarria ikusi dut Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallamek bere osabarekiko duen errespetua, eta hau da, Rasulullahek garai oso zaila bizi izan zuela tripako min baten ondorioz, Alaren Mezularia izerditan ari zela esan genuen urdaileko gaitz bat zela eta urdaileko gaitz bat ginela esateko. Orduan, egun batean Rasulullah-k oso zaila izan zuen zorabiatu arte, horregatik kezkatuta geunden eta jendea bertara hurbildu zen eta Rasulullah-ek tripako mina zuela pentsatu genuen, horregatik sendagaiak eman genizkion ahotik. Orduan Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam-en gaixotasuna pixkanaka hobetu zen eta esnatu egin zen. Bazekien sendagaia ahotik hartu berri zuela, sendagaiaren arrastoak zituelako. Zuzenean esan zuen: 'Uste al duzu Allahk nire gain kontrolatu duela droga hau, nahiz eta Allahk nire gain kontrolatu ez duen? Nire arima eskuan dagoenaren arabera, ez da etxe honetan sendagaia ahoz hartu behar duenik nire osaba izan ezik'. Jarraian, banan-banan sendagaiak elkarri ematen ikusi nituen. esan zuen Aishak; Eta garai hartan etxean zegoenak, -Aisyah-ek zegozkion lehentasunak aipatu zituen, horrela denek -orduan etxean zeudenak- sendagaiak hartu zituzten. Sallallaahu'alaihiwasallam Profetaren emazteen txanda izan zen arte, azkenean banan-banan hartu zituzten sendagaiak gutako batek azken sendagaia hartu zuen arte. Ibn Abi Zinadek esan zuen; "Ez dakit - garai hartan sendagairik hartu ez zuen profetaren emazteak - Maimunah izan ezik". Berak -Ibn Abi Zinadek- Esan zuen; batzuek diote; Umm Salamah, esan zuen; 'Ala, baraua nago'. Esan genuen; "Zein txarra izango litzatekeela pentsatuko zenuke - zu edaten ez banu - sallallaahu'alaihiwasallam Profetak zin bat egin zuen bitartean, beraz, edan genuen, Ala, nire arrebaren seme-alaba, barau egiten ari da".