Sesungguhnya imam dijadikan untuk diikuti, apabila dia rukuk maka rukuklah, bila dia mengangkat kepalanya maka angkatlah kepala

Imam Ahmad : 23168

حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى فِي مَرَضِهِ وَهُوَ جَالِسٌ فَصَلَّى وَخَلْفَهُ قَوْمٌ قِيَامًا فَأَشَارَ إِلَيْهِمْ أَنْ اجْلِسُوا فَلَمَّا قَضَى صَلَاتَهُ قَالَ إِنَّمَا الْإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ فَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا وَإِذَا صَلَّى جَالِسًا فَصَلُّوا جُلُوسًا

Esan digu [Ibn Numair] [Hisyam] [Hisyam] [bere aita] [Aisyah]gandik [Aisyah] gaixorik zegoenean otoitz egin zuela eta haren atzetik jende talde bat zegoen zutik, beraz, esertzeko keinua egin zien. Eta, bere otoitza egiten amaitu zuenean, esan zuen: «Egia esan, imam izateari jarraitu behar zaio, makurtzen bada makurtzen bada, altxatzen badu -bertakbir- gero altxatzen bada -bertakbir- eta eserita otoitz egiten badu, eserita otoitz egiten badu».