Imam Ahmad : 23098
حَدَّثَنَا يَحْيَى وَوَكِيعٌ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ يَحْيَى قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ هِنْدَ بِنْتَ عُتْبَةَ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ شَحِيحٌ وَإِنَّهُ لَا يُعْطِينِي وَوَلَدِي مَا يَكْفِينَا إِلَّا مَا أَخَذْتُ مِنْ مَالِهِ وَهُوَ لَا يَعْلَمُ قَالَ خُذِي مَا يَكْفِيكِ وَوَلَدَكِ بِالْمَعْرُوفِ
Esan digu [Yahya] eta [Waki'] [Hisham] [bere aita] esan zuen; Yahyak esan zuen; Nire aitak [Aisyah]-tik jakinarazi zidan, Hindun bin Utbah-ek behin Allahren Mezulariari esan ziona; 'Izan ere, Abu Sufyan gizon zikorrak zen, ez zidan niri eta nire semeari ezer nahikorik eman guretzat, haren aberastasunetik hark jakin gabe hartu nuena izan ezik!'. Esan zuen: «Hartu nahikoa zuretzat eta zure seme-alabentzat modu onean».