Digergaji, dagingnya disisir, tidak ditakuti kecuali hanya takut Allah

Imam Ahmad : 22805

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ صُهَيْبٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ مَلِكٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ فَلَمَّا كَبِرَ السَّاحِرُ قَالَ لِلْمَلِكِ إِنِّي قَدْ كَبِرَتْ سِنِّي وَحَضَرَ أَجَلِي فَادْفَعْ إِلَيَّ غُلَامًا فَلَأُعَلِّمُهُ السِّحْرَ فَدَفَعَ إِلَيْهِ غُلَامًا فَكَانَ يُعَلِّمُهُ السِّحْرَ وَكَانَ بَيْنَ السَّاحِرِ وَبَيْنَ الْمَلِكِ رَاهِبٌ فَأَتَى الْغُلَامُ عَلَى الرَّاهِبِ فَسَمِعَ مِنْ كَلَامِهِ فَأَعْجَبَهُ نَحْوُهُ وَكَلَامُهُ فَكَانَ إِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ وَقَالَ مَا حَبَسَكَ وَإِذَا أَتَى أَهْلَهُ ضَرَبُوهُ وَقَالُوا مَا حَبَسَكَ فَشَكَا ذَلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ فَقَالَ إِذَا أَرَادَ السَّاحِرُ أَنْ يَضْرِبَكَ فَقُلْ حَبَسَنِي أَهْلِي وَإِذَا أَرَادَ أَهْلُكَ أَنْ يَضْرِبُوكَ فَقُلْ حَبَسَنِي السَّاحِرُ وَقَالَ فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَتَى ذَاتَ يَوْمٍ عَلَى دَابَّةٍ فَظِيعَةٍ عَظِيمَةٍ وَقَدْ حَبَسَتْ النَّاسَ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ أَنْ يَجُوزُوا فَقَالَ الْيَوْمَ أَعْلَمُ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبُّ إِلَى اللَّهِ أَمْ أَمْرُ السَّاحِرِ فَأَخَذَ حَجَرًا فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ وَأَرْضَى لَكَ مِنْ السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هَذِهِ الدَّابَّةَ حَتَّى يَجُوزَ النَّاسُ وَرَمَاهَا فَقَتَلَهَا وَمَضَى النَّاسُ فَأَخْبَرَ الرَّاهِبَ بِذَلِكَ فَقَالَ أَيْ بُنَيَّ أَنْتَ أَفْضَلُ مِنِّي وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى فَإِنْ ابْتُلِيتَ فَلَا تَدُلَّ عَلَيَّ فَكَانَ الْغُلَامُ يُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَسَائِرَ الْأَدْوَاءِ وَيَشْفِيهِمْ وَكَانَ جَلِيسٌ لِلْمَلِكِ فَعَمِيَ فَسَمِعَ بِهِ فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ فَقَالَ اشْفِنِي وَلَكَ مَا هَاهُنَا أَجْمَعُ فَقَالَ مَا أَشْفِي أَنَا أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَإِنْ أَنْتَ آمَنْتَ بِهِ فَدَعَوْتُ اللَّهَ فَشَفَاكَ فَآمَنَ فَدَعَا اللَّهَ لَهُ فَشَفَاهُ ثُمَّ أَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ مِنْهُ نَحْوَ مَا كَانَ يَجْلِسُ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ يَا فُلَانُ مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ فَقَالَ رَبِّي قَالَ أَنَا قَالَ لَا لَكِنْ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ قَالَ أَوَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي قَالَ نَعَمْ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّهُ عَلَى الْغُلَامِ فَبَعَثَ إِلَيْهِ فَقَالَ أَيْ بُنَيَّ قَدْ بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ أَنْ تُبْرِئَ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَهَذِهِ الْأَدْوَاءَ قَالَ مَا أَشْفِي أَنَا أَحَدًا مَا يَشْفِي غَيْرُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ أَنَا قَالَ لَا قَالَ أَوَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي قَالَ نَعَمْ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ فَأَخَذَهُ أَيْضًا بِالْعَذَابِ فَلَمْ يَزَلْ بِهِ حَتَّى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ فَأَتَى بِالرَّاهِبِ فَقَالَ ارْجِعْ عَنْ دِينِكِ فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِنْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ وَقَالَ لِلْأَعْمَى ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِنْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ فِي الْأَرْضِ وَقَالَ لِلْغُلَامِ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَبَعَثَ بِهِ مَعَ نَفَرٍ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا فَقَالَ إِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَدَهْدِهُوهُ مِنْ فَوْقِهِ فَذَهَبُوا بِهِ فَلَمَّا عَلَوْا بِهِ الْجَبَلَ قَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَرَجَفَ بِهِمْ الْجَبَلُ فَدُهْدِهُوا أَجْمَعُونَ وَجَاءَ الْغُلَامُ يَتَلَمَّسُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى الْمَلِكِ فَقَالَ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ فَقَالَ كَفَانِيهِمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَبَعَثَهُ مَعَ نَفَرٍ فِي قُرْقُورٍ فَقَالَ إِذَا لَجَجْتُمْ بِهِ الْبَحْرَ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَغَرِّقُوهُ فَلَجَّجُوا بِهِ الْبَحْرَ فَقَالَ الْغُلَامُ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَغَرِقُوا أَجْمَعُونَ وَجَاءَ الْغُلَامُ يَتَلَمَّسُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى الْمَلِكِ فَقَالَ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ثُمَّ قَالَ لِلْمَلِكِ إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلِي حَتَّى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ فَإِنْ أَنْتَ فَعَلْتَ مَا آمُرُكَ بِهِ قَتَلْتَنِي وَإِلَّا فَإِنَّكَ لَا تَسْتَطِيعُ قَتْلِي قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ ثُمَّ تَصْلُبُنِي عَلَى جِذْعٍ فَتَأْخُذُ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي ثُمَّ قُلْ بِسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ قَتَلْتَنِي فَفَعَلَ وَوَضَعَ السَّهْمَ فِي كَبِدِ قَوْسِهِ ثُمَّ رَمَى فَقَالَ بِسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ فَوَضَعَ السَّهْمَ فِي صُدْغِهِ فَوَضَعَ الْغُلَامُ يَدَهُ عَلَى مَوْضِعِ السَّهْمِ وَمَاتَ فَقَالَ النَّاسُ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ فَقِيلَ لِلْمَلِكِ أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ فَقَدْ وَاللَّهِ نَزَلَ بِكَ قَدْ آمَنَ النَّاسُ كُلُّهُمْ فَأَمَرَ بِأَفْوَاهِ السِّكَكِ فَخُدِّدَتْ فِيهَا الْأُخْدُودُ وَأُضْرِمَتْ فِيهَا النِّيرَانُ وَقَالَ مَنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ فَدَعُوهُ وَإِلَّا فَأَقْحِمُوهُ فِيهَا قَالَ فَكَانُوا يَتَعَادَوْنَ فِيهَا وَيَتَدَافَعُونَ فَجَاءَتْ امْرَأَةٌ بِابْنٍ لَهَا تُرْضِعُهُ فَكَأَنَّهَا تَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِي النَّارِ فَقَالَ الصَّبِيُّ يَا أُمَّهْ اصْبِرِي فَإِنَّكِ عَلَى الْحَقِّ

Wedi dweud wrthym ni ['Affan] Wedi dweud wrthym [Hammad bin Salamah] wedi dweud wrthym [Tsabit] o ['Abdur Rahman bin Abu Laila] o [Shuhaib] fod Negesydd Allah sallallaahu' alaihi wa sallam wedi dweud: 'Cyn i chi fod yn frenin, roedd ganddo ddewin, pan ddywedodd y dewin, yr wyf yn hen ac yn frenin yn hen, ac wedi dod i ben; dyn i mi i mi ddysgu hud. Yna trosglwyddwyd llanc iddo, dysgodd hud a lledrith i'r llanc. -Y pellter- rhwng y consuriwr a'r brenin oedd mynach. Daeth y dyn ifanc at y mynach a chlywed ei eiriau, syfrdanwyd gan eiriau'r mynach fel pe bai'n dod at y consuriwr y byddai'n bendant yn cael ei guro, gofynnodd: Beth sy'n eich dal yn ôl? A phe byddai'n dod at ei deulu, byddent yn ei guro, byddent yn gofyn: Beth sy'n eich dal yn ôl? Cwynodd y gwr ieuanc am hyn wrth y mynach, efe a ddywedodd : Os myn y swynwr dy daro, dywed : Y mae fy nheulu yn fy nal yn ol, ac os yw dy deulu am dy daro, dywed : Y mae y dewin yn fy nal yn ol. Ar y pryd, un diwrnod aeth at anifail mawr a oedd yn rhwystro llwybr pobl, cododd garreg a dweud: O Allah, os ydych chi'n hoffi busnes y mynach yn fwy ac yn eich gwneud chi'n hapus na'r dewin, yna lladdwch yr anifail hwn fel y gall pobl basio. Taflodd y garreg a'i lladd, er mwyn i bobl allu mynd heibio. Dywedodd hyn wrth y mynach. Dywedodd y mynach: Fy llanc, rwyt ti'n well na mi, a chei dy brofi. Os cewch eich profi, peidiwch â phwyntio ataf. Gallai'r dyn ifanc wella pobl ddall ac amrywiol glefydau. Yr oedd un o gyfeillion y brenin yn ddall pan glywodd, efe a ddaeth at y llanc yn dwyn llawer o roddion, efe a ddywedodd : Iachâ fi a chewch yr hyn a gasglasais yma. Dywedodd y dyn ifanc: Ni wnes i iacháu neb, yr unig un sy'n iacháu yw Allah 'azza wajalla, os ydych chi'n credu ynddo, byddaf yn gweddïo arno i'ch iacháu. Credodd ffrind y brenin a gweddïodd y plentyn ar Allah Suphaanahu wa Ta'ala a chafodd ei iacháu. Yna daeth ffrind y brenin at y brenin ac eistedd yn ei ymyl. Dywedodd y brenin, "Hei felly, ac yn y blaen, pwy iachaodd dy lygaid? Atebodd y person: Fy Arglwydd. Dywedodd y brenin, "Fi? Dywedodd y person: Na, ond mae fy Rabb i a'th Rabb di yn Allah. Dywedodd y brenin, A oes gennych unrhyw dduwiau heblaw fi? Atebodd: Ydw. Parhaodd y brenin i'w arteithio nes iddo ddangos y dyn ifanc ac yna anfonodd negesydd i'w gyfarfod, dywedodd: Fy llanc, mae'ch hud sy'n gallu gwella pobl ddall, colli gwallt a'r afiechydon hyn i'w glywed ym mhobman. Dywedodd y dyn ifanc: Nid myfi yw'r un sy'n iacháu, ni all neb wella ond Allah 'azza wajalla. Dywedodd y brenin, "Fi? Meddai'r llanc: Nac ydw. Dywedodd y brenin, "A oes gennych chi unrhyw dduwiau ar wahân i mi? Atebodd y dyn ifanc: Ydw, mae fy Rabb i a'th Rabba di yn Allah. Arteithiodd y brenin y dyn ifanc nes iddo ei ddangos i'r mynach. Daeth y brenin at y mynach a dweud: Gadael dy grefydd. Doedd y mynach ddim eisiau, felly gosododd y brenin y llif yng nghanol ei ben fel bod ei ochr yn gorwedd ar y ddaear. Dywedodd y brenin wrth y llanc: Gadael dy grefydd. Doedd y dyn ifanc ddim eisiau. Yna anfonodd y brenin ef i'r mynydd ynghyd â'i filwyr, dywedodd y brenin: Pan fyddwch wedi cyrraedd y brig, os yw am roi'r gorau i'w grefydd - gadewch iddo - ac os nad yw'n dymuno, taflwch ef o ben y mynydd. Pan oedden nhw ar y mynydd, gweddïodd y llanc: O Allah, digon fi oddi wrthyn nhw fel Ti. Mae'n troi allan y mynydd ysgwyd nhw ac maent i gyd yn bwrw allan. Dychwelodd y llanc adref nes cyrraedd o flaen y brenin. Dywedodd y brenin: Sut mae cyflwr eich ffrindiau? Atebodd y dyn ifanc: Allah 'azza wajalla sy'n ddigon i mi oddi wrthynt. Yna anfonodd y brenin ef i gwch gyda chymaint o'i filwyr, dywedodd y brenin: Ewch ag ef allan i'r môr, os yw am adael ei grefydd - mynd ag ef adref - ac os nad yw am adael, boddi ef. ac ef. Aethant ag ef i ganol y môr a gweddïodd y llanc: O Allah, digon fi oddi wrthynt fel y mynni di. O'r diwedd bu iddynt oll foddi. Aeth y dyn ifanc adref nes cyrraedd o flaen y brenin. Gofynnodd y brenin: Sut mae eich ffrindiau? Atebodd y dyn ifanc: Allah 'azza wajalla sy'n ddigon i mi oddi wrthynt. Wedi hynny efe a ddywedodd wrth y brenin, Ni ellwch fy lladd i nes gwneuthur yr hyn a ddywedaf wrthych, os mynni wneuthur yr hyn a ddywedaf wrthyt, ti a’m lladd i. Gofynnodd y brenin: Beth yw hynny? Dywedodd y llanc: “Casglwch yr holl bobl yn y wlad eang, yna croeswch fi ar y ffrond, cymerwch saeth o'm crynswth a dywedwch: Yn enw Allah, Rabb y dyn ifanc hwn. Os gwnewch, byddwch yn fy lladd. Yn olaf gwnaeth y brenin hynny. Rhoddodd y saeth yng nghanol y saeth a'i saethu, gan ddweud: Yn enw Allah, Rabb y dyn ifanc hwn. Cafodd y saeth ei saethu i mewn i deml y dyn ifanc, yna rhoddodd y dyn ifanc ei law lle glynodd y saeth a bu farw. Dywedodd y bobl: Yr ydym yn credu yn Rabb y gwr ieuanc hwnnw. Dywedwyd wrth y brenin: Ydych chi'n gwybod bod rhywbeth yr oeddech yn poeni amdano, gan Allah bellach wedi digwydd i chi. Pob crediniwr. Yna gorchmynnodd y brenin i dwll gael ei wneud yn y ffordd ac yna ei gynnau ar dân. Dywedodd y brenin: Pwy bynnag sy'n cefnu ar ei grefydd, gadewch iddo fod ac os nad yw am syrthio iddi. Daethant ati’n gyflym a gwthio ei gilydd nes i ddynes ddod gyda’i phlentyn a oedd yn dal i fwydo ar y fron, roedd yn ymddangos fel ei bod ar fin camu’n ôl er mwyn peidio â syrthio i bwll o dân, yna dywedodd y babi: ‘Fy mam, byddwch yn amyneddgar, yn wir yr ydych uwchlaw’r gwir’.