Digergaji, dagingnya disisir, tidak ditakuti kecuali hanya takut Allah

Imam Ahmad : 22805

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ صُهَيْبٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ مَلِكٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ فَلَمَّا كَبِرَ السَّاحِرُ قَالَ لِلْمَلِكِ إِنِّي قَدْ كَبِرَتْ سِنِّي وَحَضَرَ أَجَلِي فَادْفَعْ إِلَيَّ غُلَامًا فَلَأُعَلِّمُهُ السِّحْرَ فَدَفَعَ إِلَيْهِ غُلَامًا فَكَانَ يُعَلِّمُهُ السِّحْرَ وَكَانَ بَيْنَ السَّاحِرِ وَبَيْنَ الْمَلِكِ رَاهِبٌ فَأَتَى الْغُلَامُ عَلَى الرَّاهِبِ فَسَمِعَ مِنْ كَلَامِهِ فَأَعْجَبَهُ نَحْوُهُ وَكَلَامُهُ فَكَانَ إِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ وَقَالَ مَا حَبَسَكَ وَإِذَا أَتَى أَهْلَهُ ضَرَبُوهُ وَقَالُوا مَا حَبَسَكَ فَشَكَا ذَلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ فَقَالَ إِذَا أَرَادَ السَّاحِرُ أَنْ يَضْرِبَكَ فَقُلْ حَبَسَنِي أَهْلِي وَإِذَا أَرَادَ أَهْلُكَ أَنْ يَضْرِبُوكَ فَقُلْ حَبَسَنِي السَّاحِرُ وَقَالَ فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَتَى ذَاتَ يَوْمٍ عَلَى دَابَّةٍ فَظِيعَةٍ عَظِيمَةٍ وَقَدْ حَبَسَتْ النَّاسَ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ أَنْ يَجُوزُوا فَقَالَ الْيَوْمَ أَعْلَمُ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبُّ إِلَى اللَّهِ أَمْ أَمْرُ السَّاحِرِ فَأَخَذَ حَجَرًا فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ وَأَرْضَى لَكَ مِنْ السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هَذِهِ الدَّابَّةَ حَتَّى يَجُوزَ النَّاسُ وَرَمَاهَا فَقَتَلَهَا وَمَضَى النَّاسُ فَأَخْبَرَ الرَّاهِبَ بِذَلِكَ فَقَالَ أَيْ بُنَيَّ أَنْتَ أَفْضَلُ مِنِّي وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى فَإِنْ ابْتُلِيتَ فَلَا تَدُلَّ عَلَيَّ فَكَانَ الْغُلَامُ يُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَسَائِرَ الْأَدْوَاءِ وَيَشْفِيهِمْ وَكَانَ جَلِيسٌ لِلْمَلِكِ فَعَمِيَ فَسَمِعَ بِهِ فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ فَقَالَ اشْفِنِي وَلَكَ مَا هَاهُنَا أَجْمَعُ فَقَالَ مَا أَشْفِي أَنَا أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَإِنْ أَنْتَ آمَنْتَ بِهِ فَدَعَوْتُ اللَّهَ فَشَفَاكَ فَآمَنَ فَدَعَا اللَّهَ لَهُ فَشَفَاهُ ثُمَّ أَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ مِنْهُ نَحْوَ مَا كَانَ يَجْلِسُ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ يَا فُلَانُ مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ فَقَالَ رَبِّي قَالَ أَنَا قَالَ لَا لَكِنْ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ قَالَ أَوَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي قَالَ نَعَمْ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّهُ عَلَى الْغُلَامِ فَبَعَثَ إِلَيْهِ فَقَالَ أَيْ بُنَيَّ قَدْ بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ أَنْ تُبْرِئَ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَهَذِهِ الْأَدْوَاءَ قَالَ مَا أَشْفِي أَنَا أَحَدًا مَا يَشْفِي غَيْرُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ أَنَا قَالَ لَا قَالَ أَوَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي قَالَ نَعَمْ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ فَأَخَذَهُ أَيْضًا بِالْعَذَابِ فَلَمْ يَزَلْ بِهِ حَتَّى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ فَأَتَى بِالرَّاهِبِ فَقَالَ ارْجِعْ عَنْ دِينِكِ فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِنْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ وَقَالَ لِلْأَعْمَى ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِنْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ فِي الْأَرْضِ وَقَالَ لِلْغُلَامِ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَبَعَثَ بِهِ مَعَ نَفَرٍ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا فَقَالَ إِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَدَهْدِهُوهُ مِنْ فَوْقِهِ فَذَهَبُوا بِهِ فَلَمَّا عَلَوْا بِهِ الْجَبَلَ قَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَرَجَفَ بِهِمْ الْجَبَلُ فَدُهْدِهُوا أَجْمَعُونَ وَجَاءَ الْغُلَامُ يَتَلَمَّسُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى الْمَلِكِ فَقَالَ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ فَقَالَ كَفَانِيهِمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَبَعَثَهُ مَعَ نَفَرٍ فِي قُرْقُورٍ فَقَالَ إِذَا لَجَجْتُمْ بِهِ الْبَحْرَ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَغَرِّقُوهُ فَلَجَّجُوا بِهِ الْبَحْرَ فَقَالَ الْغُلَامُ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَغَرِقُوا أَجْمَعُونَ وَجَاءَ الْغُلَامُ يَتَلَمَّسُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى الْمَلِكِ فَقَالَ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ثُمَّ قَالَ لِلْمَلِكِ إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلِي حَتَّى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ فَإِنْ أَنْتَ فَعَلْتَ مَا آمُرُكَ بِهِ قَتَلْتَنِي وَإِلَّا فَإِنَّكَ لَا تَسْتَطِيعُ قَتْلِي قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ ثُمَّ تَصْلُبُنِي عَلَى جِذْعٍ فَتَأْخُذُ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي ثُمَّ قُلْ بِسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ قَتَلْتَنِي فَفَعَلَ وَوَضَعَ السَّهْمَ فِي كَبِدِ قَوْسِهِ ثُمَّ رَمَى فَقَالَ بِسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ فَوَضَعَ السَّهْمَ فِي صُدْغِهِ فَوَضَعَ الْغُلَامُ يَدَهُ عَلَى مَوْضِعِ السَّهْمِ وَمَاتَ فَقَالَ النَّاسُ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ فَقِيلَ لِلْمَلِكِ أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ فَقَدْ وَاللَّهِ نَزَلَ بِكَ قَدْ آمَنَ النَّاسُ كُلُّهُمْ فَأَمَرَ بِأَفْوَاهِ السِّكَكِ فَخُدِّدَتْ فِيهَا الْأُخْدُودُ وَأُضْرِمَتْ فِيهَا النِّيرَانُ وَقَالَ مَنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ فَدَعُوهُ وَإِلَّا فَأَقْحِمُوهُ فِيهَا قَالَ فَكَانُوا يَتَعَادَوْنَ فِيهَا وَيَتَدَافَعُونَ فَجَاءَتْ امْرَأَةٌ بِابْنٍ لَهَا تُرْضِعُهُ فَكَأَنَّهَا تَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِي النَّارِ فَقَالَ الصَّبِيُّ يَا أُمَّهْ اصْبِرِي فَإِنَّكِ عَلَى الْحَقِّ

Ibinalita sa amin ['Affan] Ibinalita sa amin [Hammad bin Salamah] na iniulat sa amin [Tsabit] mula kay ['Abdur Rahman bin Abu Laila] mula kay [Shuhaib] na ang Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wa sallam ay nagsabi: "Bago kayo ay may isang hari, mayroon siyang isang mangkukulam, nang matanda na ang mangkukulam, sinabi niya sa hari: Ako ay matanda na at dumating na ang aking katapusan, ibigay ninyo sa akin ang isang binata upang turuan ko kayo ng mahika. Pagkatapos ay isang binata ang ibinigay sa kanya, tinuruan niya ng mahika ang binata. (Distansya) sa pagitan ng salamangkero at ng hari ay may isang monghe. Lumapit ang binata sa monghe at narinig ang kanyang mga salita, namangha siya sa mga salita ng monghe kaya nang lumapit siya sa salamangkero ay bugbugin siya, tinanong niya: Ano ang pumipigil sa iyo? hulihin mo ako, at kung nais ng iyong pamilya na tamaan ka, sabihin mo: Pinipigilan ako ng mangkukulam. Noong panahong iyon, isang araw ay lumapit siya sa isang malaking hayop na nakaharang sa daan para sa mga tao, dumampot siya ng isang bato at nagsabi: O Allah, kung ang mga gawain ng monghe ay mas kaaya-aya sa Ikaw at kalugdan Mo kaysa sa mangkukulam, pagkatapos ay patayin ang hayop na ito upang makadaan ang mga tao. Inihagis niya ang bato at pinatay ito, at nakadaan ang mga tao. Sinabi niya sa monghe ang tungkol dito. Sinabi ng monghe: Binata ko, mas mabuti ka kaysa sa akin at ikaw ay susubukin, kapag ikaw ay sinusubok, huwag mo akong ituro. Ang binata ay maaaring magpagaling ng bulag at iba't ibang sakit. Nabalitaan ito ng isa sa mga kaibigan ng bulag na hari, at lumapit siya sa binata na may dalang maraming regalo, na nagsasabing: Pagalingin mo ako at mapapasaiyo ang aking natipon dito. Sinabi ng binata: Hindi ako nagpapagaling ng sinuman, ang tanging nagpapagaling ay si Allah 'azza wa jalla, kung naniniwala ka sa Kanya, mananalangin ako sa Kanya na pagalingin ka. Naniwala rin ang kaibigan ng hari, at ang mangkukulam ay nanalangin kay Allah Subhaanahu wa Ta'ala at siya ay gumaling. Pagkatapos ay lumapit ang kaibigan ng hari sa hari at umupo malapit sa kanya. Sinabi ng hari: O ganito at ganito, sino ang nagpagaling ng iyong mga mata? Sumagot ang tao: Panginoon ko. Sinabi ng hari: Ako? Sinabi ng tao: Hindi, ngunit ang aking Rabb at ang iyong Rabb ay si Allah. Ang Sinabi ng hari: Mayroon ka bang ibang mga diyos bukod sa akin? Sumagot siya: Oo. Patuloy siyang pinahirapan ng hari hanggang sa ipinakita niya sa binata at pagkatapos ay nagpadala siya ng isang sugo upang salubungin siya, sinabi niya: Binata ko, ang iyong mahika na kayang magpagaling ng mga bulag, pagkalagas ng buhok at mga sakit na ito ay narinig na sa lahat ng dako. Sinabi ng binata: Hindi ako ang nagpapagaling, walang makakapagpagaling maliban kay Allah 'azza wajalla. Sinabi ng hari: Ako? Sinabi ng binata: Wala. Sinabi ng hari: Mayroon ka bang ibang mga diyos bukod sa akin? Sumagot ang binata: Oo, ang aking Rabb at ang iyong Rabb ay si Allah. Pinahirapan ng hari ang binata hanggang sa ipinakita niya ito sa monghe. Lumapit ang hari sa monghe at sinabing: Iwanan mo ang iyong relihiyon. Ayaw ng monghe, kaya inilagay ng hari ang lagari sa gitna ng kanyang ulo upang ang kanyang tagiliran ay humiga sa lupa. Sinabi ng hari sa binata: Iwanan mo ang iyong relihiyon. Ayaw ng binata. Pagkatapos ay ipinadala siya ng hari sa bundok kasama ang kanyang mga sundalo, sinabi ng hari: Kapag narating mo na ang tuktok, kung gusto niyang iwanan ang kanyang relihiyon (hayaan mo siya), at kung hindi niya gagawin, ihagis mo siya mula sa tuktok ng bundok. Nang sila ay nasa bundok na, nanalangin ang binata: O Allah, sapat na ako sa kanila ayon sa Iyong nais. Lumabas na niyanig sila ng bundok at silang lahat ay natapon. Bumalik ang binata sa bahay hanggang sa makarating siya sa harap ng hari. Sinabi ng hari: Kumusta ang iyong mga kaibigan? Sumagot ang binata: Sapat na ako sa Allah 'azza wajalla mula sa kanila. Pagkatapos ay pinapunta siya ng hari sa isang bangka kasama ang ilan sa kanyang mga sundalo, sinabi ng hari: Dalhin mo siya sa gitna ng dagat, kung nais niyang talikuran ang kanyang relihiyon (iuwi mo siya), at kung hindi, lunurin mo siya. Dinala nila siya sa gitna ng dagat, pagkatapos ay nanalangin ang binata: O Allah, sapat na ako sa kanila ayon sa Iyong nais. Sa wakas, nalunod silang lahat. Bumalik ang binata sa bahay hanggang sa makarating siya sa harap ng hari, tinanong ng hari: Kumusta ang iyong mga kaibigan? Sumagot ang binata: Sapat na ako sa Allah 'azza wajalla mula sa kanila. Pagkatapos noon, sinabi niya sa hari: Hindi mo ako mapapatay hangga't hindi mo ginagawa ang iniuutos ko sa iyo. Kung gagawin mo ang iniuutos ko Ang gagawin mo, papatayin mo ako. Nagtanong ang hari: Ano iyon? Sinabi ng binata: Tipunin ang lahat ng tao sa malawak na lupain at saka mo ako tawirin sa dahon, kumuha ng palaso mula sa aking lalagyan ng pana at sabihin: Sa ngalan ni Allah, ang Rabb ng binata na ito. Kung gagawin mo, papatayin mo ako. Sa wakas ay ginawa ito ng hari. Inilagay niya ang palaso sa gitna ng palaso at pinana ito, na sinasabi: Sa ngalan ni Allah, ang Rabb ng binata na ito. Ang palaso ay pinana sa sentido ng binata, pagkatapos ay inilagay ng binata ang kanyang kamay kung saan tumusok ang palaso at namatay. Sinabi ng mga tao: Naniniwala kami sa Rabb ng binata. Sinabi sa hari: Alam mo ba na may isang bagay na iyong ikinababahala, sa ngalan ni Allah ang nangyari na ngayon sa inyo. Lahat ng mananampalataya. Pagkatapos ay nag-utos ang hari na gumawa ng butas sa kalsada at pagkatapos ay sinunog. Sinabi ng hari: Sinuman ang tumalikod sa kanyang relihiyon, hayaan mo siya at kung ayaw niyang mahulog dito. Dali-dali silang lumapit sa kanya at nagtulakan hanggang sa dumating ang isang babae kasama ang kanyang anak na nagpapasuso pa, tila ba aatras na siya. upang hindi mahulog sa lawa ng apoy, sinabi ng sanggol: Inay, magtiis ka, tunay na ikaw ay nasa ibabaw ng katotohanan."