Imam Ahmad : 21811
حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ حَدَّثَنِي أَبُو نَهِيكٍ حَدَّثَنِي أَبُو زَيْدٍ عَمْرُو بْنُ أَخْطَبَ الْأَنْصَارِيُّ قَالَ اسْتَسْقَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَاءً فَأَتَيْتُهُ بِقَدَحٍ فِيهِ مَاءٌ فَكَانَتْ فِيهِ شَعَرَةٌ فَأَخَذْتُهَا فَقَالَ اللَّهُمَّ جَمِّلْهُ قَالَ فَرَأَيْتُهُ وَهُوَ ابْنُ أَرْبَعٍ وَتِسْعِينَ لَيْسَ فِي لِحْيَتِهِ شَعَرَةٌ بَيْضَاءُ
Esan digu [Zaid bin Al Hubab] esan digu [Husain] esan dit [Abu Nahik] esan dit [Abu Zaid 'Amru bin Akhthab Al Ansari] esan zidan: Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam-ek ura edateko eskatu zuen gero edalontzi bat urez beteta ekarri nion, bertan ilea zegoen, eta esan zuen: 'O' Allah egin nuen. Abu Nahik esan zuen: Laurogeita hamalau urte zituela ikusi nuen Abu Zaid, baina bere bizarran ez zegoen ile gris bakar bat ere.