Imam Ahmad : 21315
حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا زَائِدَةُ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ شَقِيقٍ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَمْرٍو أَبِي مَسْعُودٍ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَأْمُرُ بِالصَّدَقَةِ فَيَنْطَلِقُ أَحَدُنَا فَيُحَامِلُ فَيَجِيءُ بِالْمُدِّ وَإِنَّ لِبَعْضِهِمْ الْيَوْمَ مِائَةَ أَلْفٍ قَالَ شَقِيقٌ فَرَأَيْتُ أَنَّهُ يُعَرِّضُ بِنَفْسِهِ
Esan digu [Abu Usamah] esan digu [Za'idah] [Al A'masy]-tik [Syaqiq]-etik ['Uqbah bin 'Amr Abu Mas'ud]-etik esan du; Rasulullah sallallaahu'alaihiwasalam-ek limosna emateko agindu zuen, orduan gutako bat joan eta lokatz batekin etorri zen, eta garai hartan haietako batzuek ehun mila zituzten. dio Shaqiq-ek; Berehala ikusi nuen eta berak erakutsi zuen.