Imam Ahmad : 21315

حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا زَائِدَةُ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ شَقِيقٍ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَمْرٍو أَبِي مَسْعُودٍ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَأْمُرُ بِالصَّدَقَةِ فَيَنْطَلِقُ أَحَدُنَا فَيُحَامِلُ فَيَجِيءُ بِالْمُدِّ وَإِنَّ لِبَعْضِهِمْ الْيَوْمَ مِائَةَ أَلْفٍ قَالَ شَقِيقٌ فَرَأَيْتُ أَنَّهُ يُعَرِّضُ بِنَفْسِهِ

Bize [Abu Usamah] bize [Za`idah] [Al Amasy] -dan [Syaqiq] -den [Uqbah bin Amr Abu Masud] aýtdy; Resulullah sallallahu aleýhi wesellem sadaka bermegi buýurdy, soň birimiz gidip, bir palçyk bilen geldik, şol wagt olaryň käbiri ýüz müňdi. Şakik aýdýar; Derrew gördüm, özi görkezdi.