Orang-orang yang bersaksi bahwa tiada tuhan yang disembah kecuali Allah, maka Allah memerintahkan kepada malaikat agar mengeluarkan dari neraka

Imam Bukhari : 6885

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ النَّاسَ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ نَرَى رَبَّنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلْ تُضَارُّونَ فِي الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ قَالُوا لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَهَلْ تُضَارُّونَ فِي الشَّمْسِ لَيْسَ دُونَهَا سَحَابٌ قَالُوا لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَإِنَّكُمْ تَرَوْنَهُ كَذَلِكَ يَجْمَعُ اللَّهُ النَّاسَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَقُولُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ شَيْئًا فَلْيَتْبَعْهُ فَيَتْبَعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الشَّمْسَ الشَّمْسَ وَيَتْبَعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الْقَمَرَ الْقَمَرَ وَيَتْبَعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الطَّوَاغِيتَ الطَّوَاغِيتَ وَتَبْقَى هَذِهِ الْأُمَّةُ فِيهَا شَافِعُوهَا أَوْ مُنَافِقُوهَا شَكَّ إِبْرَاهِيمُ فَيَأْتِيهِمْ اللَّهُ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ فَيَقُولُونَ هَذَا مَكَانُنَا حَتَّى يَأْتِيَنَا رَبُّنَا فَإِذَا جَاءَنَا رَبُّنَا عَرَفْنَاهُ فَيَأْتِيهِمْ اللَّهُ فِي صُورَتِهِ الَّتِي يَعْرِفُونَ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ فَيَقُولُونَ أَنْتَ رَبُّنَا فَيَتْبَعُونَهُ وَيُضْرَبُ الصِّرَاطُ بَيْنَ ظَهْرَيْ جَهَنَّمَ فَأَكُونُ أَنَا وَأُمَّتِي أَوَّلَ مَنْ يُجِيزُهَا وَلَا يَتَكَلَّمُ يَوْمَئِذٍ إِلَّا الرُّسُلُ وَدَعْوَى الرُّسُلِ يَوْمَئِذٍ اللَّهُمَّ سَلِّمْ سَلِّمْ وَفِي جَهَنَّمَ كَلَالِيبُ مِثْلُ شَوْكِ السَّعْدَانِ هَلْ رَأَيْتُمْ السَّعْدَانَ قَالُوا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَإِنَّهَا مِثْلُ شَوْكِ السَّعْدَانِ غَيْرَ أَنَّهُ لَا يَعْلَمُ مَا قَدْرُ عِظَمِهَا إِلَّا اللَّهُ تَخْطَفُ النَّاسَ بِأَعْمَالِهِمْ فَمِنْهُمْ الْمُوبَقُ بَقِيَ بِعَمَلِهِ أَوْ الْمُوثَقُ بِعَمَلِهِ وَمِنْهُمْ الْمُخَرْدَلُ أَوْ الْمُجَازَى أَوْ نَحْوُهُ ثُمَّ يَتَجَلَّى حَتَّى إِذَا فَرَغَ اللَّهُ مِنْ الْقَضَاءِ بَيْنَ الْعِبَادِ وَأَرَادَ أَنْ يُخْرِجَ بِرَحْمَتِهِ مَنْ أَرَادَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ أَمَرَ الْمَلَائِكَةَ أَنْ يُخْرِجُوا مِنْ النَّارِ مَنْ كَانَ لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا مِمَّنْ أَرَادَ اللَّهُ أَنْ يَرْحَمَهُ مِمَّنْ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَيَعْرِفُونَهُمْ فِي النَّارِ بِأَثَرِ السُّجُودِ تَأْكُلُ النَّارُ ابْنَ آدَمَ إِلَّا أَثَرَ السُّجُودِ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَى النَّارِ أَنْ تَأْكُلَ أَثَرَ السُّجُودِ فَيَخْرُجُونَ مِنْ النَّارِ قَدْ امْتُحِشُوا فَيُصَبُّ عَلَيْهِمْ مَاءُ الْحَيَاةِ فَيَنْبُتُونَ تَحْتَهُ كَمَا تَنْبُتُ الْحِبَّةُ فِي حَمِيلِ السَّيْلِ ثُمَّ يَفْرُغُ اللَّهُ مِنْ الْقَضَاءِ بَيْنَ الْعِبَادِ وَيَبْقَى رَجُلٌ مِنْهُمْ مُقْبِلٌ بِوَجْهِهِ عَلَى النَّارِ هُوَ آخِرُ أَهْلِ النَّارِ دُخُولًا الْجَنَّةَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ اصْرِفْ وَجْهِي عَنْ النَّارِ فَإِنَّهُ قَدْ قَشَبَنِي رِيحُهَا وَأَحْرَقَنِي ذَكَاؤُهَا فَيَدْعُو اللَّهَ بِمَا شَاءَ أَنْ يَدْعُوَهُ ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ هَلْ عَسَيْتَ إِنْ أَعْطَيْتُكَ ذَلِكَ أَنْ تَسْأَلَنِي غَيْرَهُ فَيَقُولُ لَا وَعِزَّتِكَ لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهُ وَيُعْطِي رَبَّهُ مِنْ عُهُودٍ وَمَوَاثِيقَ مَا شَاءَ فَيَصْرِفُ اللَّهُ وَجْهَهُ عَنْ النَّارِ فَإِذَا أَقْبَلَ عَلَى الْجَنَّةِ وَرَآهَا سَكَتَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَسْكُتَ ثُمَّ يَقُولُ أَيْ رَبِّ قَدِّمْنِي إِلَى بَابِ الْجَنَّةِ فَيَقُولُ اللَّهُ لَهُ أَلَسْتَ قَدْ أَعْطَيْتَ عُهُودَكَ وَمَوَاثِيقَكَ أَنْ لَا تَسْأَلَنِي غَيْرَ الَّذِي أُعْطِيتَ أَبَدًا وَيْلَكَ يَا ابْنَ آدَمَ مَا أَغْدَرَكَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ وَيَدْعُو اللَّهَ حَتَّى يَقُولَ هَلْ عَسَيْتَ إِنْ أُعْطِيتَ ذَلِكَ أَنْ تَسْأَلَ غَيْرَهُ فَيَقُولُ لَا وَعِزَّتِكَ لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهُ وَيُعْطِي مَا شَاءَ مِنْ عُهُودٍ وَمَوَاثِيقَ فَيُقَدِّمُهُ إِلَى بَابِ الْجَنَّةِ فَإِذَا قَامَ إِلَى بَابِ الْجَنَّةِ انْفَهَقَتْ لَهُ الْجَنَّةُ فَرَأَى مَا فِيهَا مِنْ الْحَبْرَةِ وَالسُّرُورِ فَيَسْكُتُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَسْكُتَ ثُمَّ يَقُولُ أَيْ رَبِّ أَدْخِلْنِي الْجَنَّةَ فَيَقُولُ اللَّهُ أَلَسْتَ قَدْ أَعْطَيْتَ عُهُودَكَ وَمَوَاثِيقَكَ أَنْ لَا تَسْأَلَ غَيْرَ مَا أُعْطِيتَ فَيَقُولُ وَيْلَكَ يَا ابْنَ آدَمَ مَا أَغْدَرَكَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ لَا أَكُونَنَّ أَشْقَى خَلْقِكَ فَلَا يَزَالُ يَدْعُو حَتَّى يَضْحَكَ اللَّهُ مِنْهُ فَإِذَا ضَحِكَ مِنْهُ قَالَ لَهُ ادْخُلْ الْجَنَّةَ فَإِذَا دَخَلَهَا قَالَ اللَّهُ لَهُ تَمَنَّهْ فَسَأَلَ رَبَّهُ وَتَمَنَّى حَتَّى إِنَّ اللَّهَ لَيُذَكِّرُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا حَتَّى انْقَطَعَتْ بِهِ الْأَمَانِيُّ قَالَ اللَّهُ ذَلِكَ لَكَ وَمِثْلُهُ مَعَهُقَالَ عَطَاءُ بْنُ يَزِيدَ وَأَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ لَا يَرُدُّ عَلَيْهِ مِنْ حَدِيثِهِ شَيْئًا حَتَّى إِذَا حَدَّثَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى قَالَ ذَلِكَ لَكَ وَمِثْلُهُ مَعَهُ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهِ مَعَهُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ مَا حَفِظْتُ إِلَّا قَوْلَهُ ذَلِكَ لَكَ وَمِثْلُهُ مَعَهُ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ أَشْهَدُ أَنِّي حَفِظْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَوْلَهُ ذَلِكَ لَكَ وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهِ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَذَلِكَ الرَّجُلُ آخِرُ أَهْلِ الْجَنَّةِ دُخُولًا الْجَنَّةَ

আমাক কোৱা হৈছে [‘আব্দুল আজিজ বিন আব্দুল্লাই] আমাক [ইব্ৰাহিম বিন ছা’দ] [ইবনে শ্বিহাব]ৰ পৰা [‘আথা’ বিন ইয়াজিদ আল্লাইৎসী]ৰ পৰা [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা ছাহাবাসকলে সুধিছে, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আমি কিয়ামতৰ দিনত আমাৰ ৰবক দেখা পামনে? ' ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহিৱাছাল্লাম তেতিয়া ক'লে, 'আপুনি পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি চন্দ্ৰ দেখাত অসুবিধা পায় নেকি?' ‘নাই’ বুলি উত্তৰ দিলে বন্ধুসকলে। ৰাছুলুল্লাহে পুনৰ সুধিলে- ডাৱৰ নথকা সময়ত সূৰ্য্য দেখাত অসুবিধা হয় নেকি? চাহাবাসকলে উত্তৰ দিলে, ‘নাই, হে আল্লাহৰ ৰাছুল’। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘সঁচাকৈয়ে তোমালোকে তেওঁক দেখাৰ লগতে আল্লাহে কিয়ামতৰ দিনত মানুহক গোটাই ক’ব: ‘যি কোনো বস্তু ইবাদত কৰে, তেওঁ যি ইবাদত কৰে, তাক অনুসৰণ কৰক’। গতিকে যিয়ে সূৰ্য্যক পূজা কৰে, তেওঁ সূৰ্য্যৰ পিছে পিছে যায়, যিয়ে চন্দ্ৰক পূজা কৰে, তেওঁ চন্দ্ৰৰ পিছে পিছে যায়, যিয়ে টাঘুট পূজা কৰে, তেওঁ টাগহুত অনুসৰণ কৰে, আৰু এই লোকসকলৰ যি বাকী আছে সেয়া হ’ল তেওঁলোকক সহায় কৰা মানুহ বা ভণ্ড -ইব্ৰাহীমে তেওঁৰ সম্পাদকীয়ৰ নিশ্চয়তাত সন্দেহ কৰে-। তেতিয়া আল্লাহে তেওঁলোকক লগ কৰি ক’লে, ‘মই তোমালোকৰ প্ৰভু’। তাৰ পাছত তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, ‘এইটো আমাৰ বাসস্থান যাতে আমাৰ প্ৰভুৱে আমাৰ ওচৰলৈ আহে, যদি আমাৰ প্ৰভুৱে আমাক লগ পায়, তেন্তে আমি তেওঁক চিনি পাম’। তাৰ পিছত আল্লাহে তেওঁলোকক তেওঁলোকে জনা ৰূপত লগ পালে, আল্লাহে তেতিয়া ক’লে: ‘মই তোমালোকৰ প্ৰভু’। তেতিয়া তেওঁলোকে ক’লে, ‘আপুনি সঁচাকৈয়ে আমাৰ ঈশ্বৰ’। তেওঁলোকেও তেওঁক অনুসৰণ কৰিছিল। তাৰ পিছত নৰকৰ দুটা প্ৰান্তৰ মাজত এখন ফুটব্ৰিজ - এখন দলং - স্থাপন কৰা হ’ল আৰু মই আৰু মোৰ মানুহে প্ৰথমে সেইখন পাৰ হ’লোঁ। সেই সময়ত ৰাছুলৰ বাহিৰে আন কোনোৱে কথা ক’বলৈ সাহস কৰা নাছিল, আনহাতে সেই সময়ত ৰাছুলৰ একমাত্ৰ চিঞৰ আছিল ‘আল্লাহুমমা ছালিম ছালিম - হে আল্লাহ আমাক ৰক্ষা কৰা। হে আল্লাহ আমাক ৰক্ষা কৰা-'। আনহাতে নৰকত ছা'দান নামৰ কাঁইটীয়া গছৰ কাঁইটৰ দৰে লোহাৰ হুক আছে। সা'দানৰ কাঁইটীয়া গছজোপা চিনি নাপায় নেকি?' চাহাবাসকলে উত্তৰ দিলে, ‘হয়, হে আল্লাহৰ ৰাছুল।’ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে আৰু ক’লে, ‘সঁচাকৈয়ে গছজোপা ছা’দানৰ কাঁইটীয়া গছৰ দৰে, কেৱল আল্লাহৰ বাহিৰে ইয়াৰ পৰিসৰ কোনেও নাজানে। ই সকলোকে কৰ্মৰ পৰিসৰ অনুযায়ী অপহৰণ কৰে, কোনোবা কৰ্মৰ বাকী থকা অংশৰে দুৰ্ভগীয়া হয় বা কৰ্মৰ দ্বাৰা বান্ধ খাই থাকে, কোনোবাই ধ্বংস কৰে, কোনোবা কৰ্মৰ লগত চিৰন্তন বা কৰ্মৰ দ্বাৰা বান্ধ খাই থাকে, কোনোবাক সিপাৰে পঠিওৱা হয়। বা-ৰ দৰে শব্দৰে। তাৰ পিছত আল্লাহ আবিৰ্ভাৱ হয়, যেতিয়ালৈকে আল্লাহে নিজৰ বান্দাসকলৰ ভাগ্য নিৰ্ণয় কৰি শেষ নকৰে আৰু নিজৰ ৰহমত জাহান্নামৰ বাসিন্দাসকলক খেদি পঠিয়াব বিচাৰে, তেতিয়ালৈকে তেওঁ ফেৰেস্তাসকলক আদেশ দিয়ে যে যিসকলে জাহান্নামৰ বাসিন্দাসকলক আল্লাহৰ লগত কোনো সংগী নকৰে, অৰ্থাৎ যিসকলে এতিয়াও তেওঁলোকৰ ওপৰত দয়া কৰিব বিচাৰে, তেওঁলোকৰ মাজৰ পৰা যিসকলে সাক্ষ্য দিয়ে যে আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনো দেৱতা নাই, গতিকে ফেৰেস্তাসকলে তেওঁলোকক জাহান্নামত চিনাকি লক্ষণসমূহৰ পৰা চিনি পাব সজ্জাৰ, কাৰণ নৰকে আদমৰ সন্তানক ছাজদৰ লেখ-জোখৰ বাহিৰেও খাই পেলায়। আল্লাহে জাহান্নামক সজ্জাৰ লেখ-জোখ গ্রাস কৰিবলৈ নিষেধ কৰিছে, গতিকে তেওঁলোকে শৰীৰ জ্বলাই তাৰ পৰা ওলাই আহিব, আৰু তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ ওপৰত জীৱনৰ পানী ছটিয়াই দিয়া হ’ব যাতে নদীত শস্য গজি উঠাৰ দৰে ইয়াৰ তলত গজিব। তেতিয়া আল্লাহে তেওঁৰ বান্দাসকলৰ বিচাৰ শেষ কৰিব আৰু তেওঁলোকৰ মাজত এনে এজন মানুহ থাকিব যিয়ে নিজৰ মুখ জাহান্নামৰ ফালে ঘূৰাই দিব, আৰু তেওঁ জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰা জাহান্নামৰ বাসিন্দাসকলৰ ভিতৰত শেষ হ’ব, যদিহে তেওঁ প্ৰাৰ্থনা নকৰে, “হে প্ৰভু, মোৰ মুখ জাহান্নামৰ পৰা আঁতৰাই দিয়ক, কিয়নো কেৱল ইয়াৰ গোন্ধই মোক আমনি কৰিবলৈ যথেষ্ট আৰু ইয়াৰ শিখাই মোক জ্বলাই দিছে।” তেতিয়া তেওঁ যি ইচ্ছা আল্লাহৰ ওচৰত বিচাৰিব, আৰু আল্লাহে ক’ব, “যদি মই আপোনাৰ অনুৰোধ পূৰণ কৰো, তেন্তে আপুনি আন কিবা বিচাৰিব!” তেওঁ উত্তৰ দিব, "নাই, তোমাৰ মহিমাৰ দ্বাৰা মই আন একো বিচৰা নাই।" আৰু তেওঁৰ প্ৰভুৱে ইচ্ছা কৰা প্ৰতিজ্ঞা আৰু প্ৰতিজ্ঞা গ্ৰহণ কৰি জাহান্নামৰ পৰা মুখ ঘূৰাই দিব। কিন্তু তাৰ পিছত তেওঁ জান্নাতৰ ফালে মুখ কৰি তাৰ সৌন্দৰ্য্য দেখিব, আৰু তেওঁ কিছু সময় নিমাত হৈ সুধিব, "হে আল্লাহ মোক জান্নাতৰ দুৱাৰত বনাওক।" আল্লাহে সুধিলে, 'আপুনি আপোনাৰ প্ৰতিজ্ঞা আৰু আপোনাৰ প্ৰতিজ্ঞা ত্যাগ কৰা নাছিলনে যে মই দিয়া বস্তুৰ বাহিৰে মোৰ পৰা চিৰদিনৰ বাবে নিবিচাৰিব?' হে আদমৰ পুত্ৰ, তুমি বিশ্বাসঘাতকতা কৰাটো কিমান সুখী।' কিন্তু বান্দাজনে ভিক্ষা কৰি থাকিল, ‘হে মোৰ প্ৰভু’ আৰু তেওঁ আল্লাহৰ ওচৰত ভিক্ষা কৰি থাকিল যেতিয়ালৈকে আল্লাহে নুসুধিলে: ‘আপুনি এতিয়া যি বিচাৰে তাক যদি মই আপোনাক দিওঁ, তেন্তে আপুনি আকৌ আন অনুৰোধ নকৰিবনে’। তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘নাই, তোমাৰ মহিমাৰ বাবে মই আপোনাক আৰু আন এটা অনুৰোধৰ সৈতে সুধিব নোৱাৰো’। তাৰ পিছত ব্যক্তিজনে নিজৰ প্ৰতিজ্ঞা আৰু প্ৰতিজ্ঞা ত্যাগ কৰিলে যাতে আল্লাহে তেওঁক স্বৰ্গৰ দুৱাৰত প্ৰস্তাৱ দিলে। কিন্তু যেতিয়া বান্দাজনে স্বৰ্গৰ দুৱাৰত থিয় হ’ল, তেতিয়া তেওঁৰ বাবে স্বৰ্গ মুকলি হ’ল যাতে তেওঁ তাত জীৱনৰ সুখ আৰু আনন্দ দেখিছিল যাতে আল্লাহৰ ইচ্ছা অনুসৰি তেওঁ নিমাত হৈ থাকে। তাৰ পিছত তেওঁ ভিক্ষা কৰিলে, ‘হে মোৰ প্ৰভু, মোক স্বৰ্গত প্ৰৱেশ কৰা, তাৰ পিছত আল্লাহে ক’লে, ‘হেৰা, মই দিয়া বস্তুৰ বাহিৰে আন একো নিবিচাৰিব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া নাইনে, হে আদমৰ পুত্ৰ, আপুনি কিমান সোনকালে বিশ্বাসঘাতকতা কৰিলে’। গতিকে বান্দাই ভিক্ষা কৰিলে, ‘হে মোৰ প্ৰভু, মোক তোমাৰ অতি দুৰ্ভগীয়া বান্দা হ’বলৈ নিদিবা’, বান্দাজনে আল্লাহে হাঁহি নোহোৱালৈকে অন্তহীনভাৱে ভিক্ষা কৰি থাকিল। আৰু যদি আল্লাহে কোনো বান্দাৰ ওপৰত হাঁহিছে তেন্তে আল্লাহে তেওঁক ক’ব লাগিব ‘তোমাক স্বৰ্গত প্ৰৱেশ কৰা’। যদি বান্দাই তাত প্ৰৱেশ কৰিছে তেন্তে আল্লাহে তেওঁক কয়: ‘অনুগ্ৰহ কৰি সপোন দেখা’। গতিকে বান্দাই নিজৰ ৰবক সুধি সপোন দেখিলে, যেতিয়ালৈকে আল্লাহে তেওঁক এনেদৰে কৈ সোঁৱৰাই নিদিলে যে যেতিয়ালৈকে বান্দাৰ সপোন শিখৰত উপনীত নহয়, আল্লাহে তেওঁক ক’লে: ‘মোৰ বাবেই সেইটোৱেই সকলো, আৰু তেনেকৈয়েও যোগ কৰিলে’। [‘আথা’ বিন ইয়াজিদে] ক’লে, ‘[আবু ছাইদ আলখুজ্ৰীয়ে] আবু হুৰাইৰাৰ সৈতে মিলি তেওঁৰ কোনো হাদীছ ঘূৰাই নিদিলে, যাতে যদি আবু হুৰাইৰায়ে বর্ণনা কৰিছিল যে আল্লাহে ‘আৰু তোমালোকক এটা সদৃশ’ কৈছে, তেন্তে আবু ছাইদ আল খুজ্ৰীয়ে ক’লে ‘আৰু তেওঁৰ লগত দহ সদৃশ’ হে আবু হুৰাইৰা? ' আবু হুৰাইৰাহে ক'লে, 'তেওঁ 'আপোনাৰ বাবে আৰু ইয়াৰ দৰে' বুলি কোৱাৰ বাহিৰে আন একো মনত নাই। আবু ছাইদ আল খুজ্ৰীয়ে পুনৰ ক’লে, ‘মই সাক্ষ্য দিছো যে মই ইয়াক আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা মুখস্থ কৰিছিলোঁ, অৰ্থাৎ ‘আৰু তোমালোকৰ বাবে ইয়াৰ দৰে দহটা’ শব্দ। আবু হুৰাইৰাহে ক’লে, ‘সেইটোৱেই শেষবাৰৰ বাবে মানুহে জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰিব’।