Akan keluar dari neraka yang mempunyai iman sebesar biji sawi

Imam Ahmad : 14583

حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَسْأَلُ عَنْ الْوُرُودِ قَالَ نَحْنُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَى كَذَا وَكَذَا انْظُرْ أَيْ ذَلِكَ فَوْقَ النَّاسِ قَالَ فَتُدْعَى الْأُمَمُ بِأَوْثَانِهَا وَمَا كَانَتْ تَعْبُدُ الْأَوَّلَ فَالْأَوَّلَ ثُمَّ يَأْتِينَا رَبُّنَا بَعْدَ ذَلِكَ فَيَقُولُ مَنْ تَنْتَظِرُونَ فَيَقُولُونَ نَنْتَظِرُ رَبَّنَا عَزَّ وَجَلَّ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ يَقُولُونَ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَيْكَ فَيَتَجَلَّى لَهُمْ يَضْحَكُ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَيَنْطَلِقُ بِهِمْ وَيَتَّبِعُونَهُ وَيُعْطَى كُلُّ إِنْسَانٍ مُنَافِقٍ أَوْ مُؤْمِنٍ نُورًا ثُمَّ يَتَّبِعُونَهُ عَلَى جِسْرِ جَهَنَّمَ كَلَالِيبُ وَحَسَكٌ تَأْخُذُ مَنْ شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ يُطْفَأُ نُورُ الْمُنَافِقِ ثُمَّ يَنْجُو الْمُؤْمِنُونَ فَتَنْجُو أَوَّلُ زُمْرَةٍ وُجُوهُهُمْ كَالْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ سَبْعُونَ أَلْفًا لَا يُحَاسَبُونَ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ كَأَضْوَإِ نَجْمٍ فِي السَّمَاءِ ثُمَّ كَذَلِكَ تَحِلُّ الشَّفَاعَةُ حَتَّى يَخْرُجَ مِنْ النَّارِ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنْ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ شَعِيرَةً فَيُجْعَلُونَ بِفِنَاءِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَيَجْعَلُ أَهْلُ الْجَنَّةِ يَرُشُّونَ عَلَيْهِمْ الْمَاءَ حَتَّى يَنْبُتُونَ نَبَاتَ الشَّيْءِ فِي السَّيْلِ ثُمَّ يَسْأَلُ حَتَّى يُجْعَلَ لَهُ الدُّنْيَا وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهَا مَعَهَا

আমাক কৈছে [ৰৌহ বিন উবাদাহে] আমাক কৈছে [ইবনু জুৰাইজে] মোক কৈছে [আবু আজ-জুবাইৰে] [জাবিৰ বিন আব্দুল্লাই] নৰকৰ নৰকৰ মাজেৰে পাৰ হোৱাৰ কথা কোৱা শুনিছে। তেওঁ ক’লে; কিয়ামতৰ দিনটোত আমি অমুক অৱস্থাত থাকিম, মানৱতাৰ ওপৰত কি আছে চাওকচোন! -ৰছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে: তেতিয়া মানুহক যি ইবাদত কৰা মতে মাতি অনা হৈছিল। গোটেই মানুহবোৰক ক্ৰমে মাতি অনা হ’ল। তেতিয়া আমাৰ ৰাব্ব আমাৰ ওচৰলৈ আহি সুধিলে, কাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছা? তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে ‘আমি আমাৰ ৰাব্ব আজ্জা ৱা জাল্লাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছো’। গতিকে আল্লাহে ক’লে; 'মই তোমাৰ ৰাব'। তেওঁলোকে ক’লে ‘আমি তোমাৰ মুখখন চাব বিচাৰো’। তেতিয়া -আল্লাহ আজ্জাৱাজাল্লা- আবিৰ্ভাৱ হৈ হাঁহিলে। -জাবিৰ বিন আব্দুল্লাহ ৰাদলিয়াল্লাহুআনহুমা- ক’লে; মই শুনিছো নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে: ‘তাৰ পিছত আল্লাহ তেওঁলোকৰ লগত গ’ল আৰু জনসাধাৰণে তেওঁৰ পিছে পিছে গ’ল, প্ৰতিজন মুনাফিক আৰু মুমিনক সমানে পোহৰ দিয়া হ’ল। তেওঁলোকে তেওঁৰ পিছে পিছে জাহান্নাম দলঙত গৈছিল য’ত বহুতো লোহাৰ হেংগাৰ আৰু হুক আছিল যিবোৰ আল্লাহে যিকোনো সময়তে যাক বিচাৰে তেওঁক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সাজু আছিল। তাৰ পাছত মুমিনসকলৰ পৰিত্ৰাণ পোৱাৰ সময়ত ভণ্ডৰ পোহৰ নুমাই গ’ল, যিটো দলে প্ৰথমে পৰিত্ৰাণ পালে লাইলাতুল কাদৰৰ পূৰ্ণিমাৰ দৰে মুখবোৰ আছিল। সত্তৰ হাজাৰ আছে, গণিত নহয়। তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ পিছত আকাশৰ তৰাবোৰৰ দৰে। মধ্যস্থতা কাৰ্যকৰী নোহোৱালৈকে আৰু LA ILAHA ILLA ALLOH বুলি কোৱা ব্যক্তিজনে নৰকৰ পৰা ওলাই আহি ঘেঁহুৰ কণিকাৰ দৰে গধুৰ হৃদয়ত মঙ্গল থকালৈকে সেইটোৱেই পৰিস্থিতি। স্বৰ্গৰ টেৰেচত ৰখা হৈছিল, তাৰ পিছত স্বৰ্গৰ মানুহে পানী ছটিয়াইছিল আৰু পুখুৰীত ফেন গজাৰ দৰে বাঢ়িছিল। তেতিয়া মানুহজনে অনুৰোধ কৰিলে যাতে পৃথিৱীখন তেওঁক দিয়া হয় আৰু দহগুণ তেওঁৰ হ’ব।'