Imam Ahmad : 17299
حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ مُسْلِمٍ أَبُو عُمَرَ حَدَّثَنَا أَبُو الْأَشْعَثِ الصَّنْعَانِيُّ قَالَ بَعَثَنَا يَزِيدُ بْنُ مُعَاوِيَةَ إِلَى ابْنِ الزُّبَيْرِ فَلَمَّا قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ دَخَلْتُ عَلَى فُلَانٍ نَسِيَ زِيَادٌ اسْمَهُ فَقَالَ إِنَّ النَّاسَ قَدْ صَنَعُوا مَا صَنَعُوا فَمَا تَرَى فَقَالَ أَوْصَانِي خَلِيلِي أَبُو الْقَاسِمِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنْ أَدْرَكْتَ شَيْئًا مِنْ هَذِهِ الْفِتَنِ فَاعْمَدْ إِلَى أُحُدٍ فَاكْسِرْ بِهِ حَدَّ سَيْفِكَ ثُمَّ اقْعُدْ فِي بَيْتِكَ قَالَ فَإِنْ دَخَلَ عَلَيْكَ أَحَدٌ إِلَى الْبَيْتِ فَقُمْ إِلَى الْمَخْدَعِ فَإِنْ دَخَلَ عَلَيْكَ الْمَخْدَعَ فَاجْثُ عَلَى رُكْبَتَيْكَ وَقُلْ بُؤْ بِإِثْمِي وَإِثْمِكَ فَتَكُونَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ وَذَلِكَ جَزَاءُ الظَّالِمِينَ فَقَدْ كَسَرْتُ حَدَّ سَيْفِي وَقَعَدْتُ فِي بَيْتِي
Esan digu [Abdushshamadek] esan digu [Ziyad bin Muslim Abu Umar] esan digu [Abul Asy'ats Ash Shan'ani] esan digunez, 'Yazid bin Mu'awiyahek Ibn Zubair ezagutzera bidali gaitu. Beraz, Medinara iritsi nintzenean, [Fulan] ezagutu nuen -Ziyadek bere izena ahaztu zuen-. Orduan, gizonak esan zuen: «Jendeak egin duena egin du, beraz, zer iruditzen zaizu?». Abul Ash'astek erantzun zion: "Ene maitea, Abul Qasim shallallahu 'alaihi wasallam-ek testamentua eman dit: "Kalumnia hauetatik zerbait aurkitzen baduzu, zoaz Uhud mendira, ebaki ezazu zure ezpataren ertza, eta eseri zure etxean". Orduan norbait zure etxean sartzen bada, berehala sartu zure gelara, zure gelara sartzen bada, eseri belaunak tolestuta. Horren ondoren, esan: 'Itzuli nire bekatuekin eta zure bekatuekin, infernuko bizilagun bihurtuko zarete eta hori izango da gaizkileen saria. Izan ere, nire ezpataren ertza suntsitu dut eta nire etxean eseri naiz».