Shalawat Ibrahimiyah - 1: ALLAHUMMA SHALLI 'ALA MUHAMMAD AN-NABIYIL UMI …

Imam Ahmad : 15887

قَالَ حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدِ بْنِ جُدْعَانَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَدِمَ أَبِي مِنْ الشَّامِ وَافِدًا وَأَنَا مَعَهُ فَلَقِينَا مَحْمُودَ بْنَ الرَّبِيعِ فَحَدَّثَ أَبِي حَدِيثًا عَنْ عِتْبَانَ بْنِ مَالِكٍ قَالَ أَبِي أَيْ بُنَيَّ احْفَظْ هَذَا الْحَدِيثَ فَإِنَّهُ مِنْ كُنُوزِ الْحَدِيثِ فَلَمَّا قَفَلْنَا انْصَرَفْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ فَسَأَلْنَا عَنْهُ فَإِذَا هُوَ حَيٌّ وَإِذَا شَيْخٌ أَعْمَى قَالَ فَسَأَلْنَاهُ عَنْ الْحَدِيثِ فَقَالَ نَعَمْ ذَهَبَ بَصَرِي عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَهَبَ بَصَرِي وَلَا أَسْتَطِيعُ الصَّلَاةَ خَلْفَكَ فَلَوْ بَوَّأْتَ فِي دَارِي مَسْجِدًا فَصَلَّيْتُ فِيهِ فَأَتَّخِذُهُ مُصَلًّى قَالَ نَعَمْ فَإِنِّي غَادٍ عَلَيْكَ غَدًا قَالَ فَلَمَّا صَلَّى مِنْ الْغَدِ الْتَفَتَ إِلَيْهِ فَقَامَ حَتَّى أَتَاهُ فَقَالَ يَا عِتْبَانُ أَيْنَ تُحِبُّ أَنْ أُبَوِّئَ لَكَ فَوَصَفَ لَهُ مَكَانًا فَبَوَّأَ لَهُ وَصَلَّى فِيهِ ثُمَّ حَبَسَ أَوْ جَلَسَ وَبَلَغَ مَنْ حَوْلَنَا مِنْ الْأَنْصَارِ فَجَاءُوا حَتَّى مُلِئَتْ عَلَيْنَا الدَّارُ فَذَكَرُوا الْمُنَافِقِينَ وَمَا يَلْقُونَ مِنْ أَذَاهُمْ وَشَرِّهِمْ حَتَّى صَيَّرُوا أَمْرَهُمْ إِلَى رَجُلٍ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مَالِكُ بْنُ الدُّخْشُمِ وَقَالُوا مِنْ حَالِهِ وَمِنْ حَالِهِ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَاكِتٌ فَلَمَّا أَكْثَرُوا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلَيْسَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَلَمَّا كَانَ فِي الثَّالِثَةِ قَالُوا إِنَّهُ لَيَقُولُهُ قَالَ وَالَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ لَئِنْ قَالَهَا صَادِقًا مِنْ قَلْبِهِ لَا تَأْكُلُهُ النَّارُ أَبَدًا قَالُوا فَمَا فَرِحُوا بِشَيْءٍ قَطُّ كَفَرَحِهِمْ بِمَا قَالَ

-Әхмәт бин Хәнбал Радлиаллаһу'анһу- тигән; беҙгә [Хөсәйен бин Мөхәммәт] әйткән; беҙгә [Джарир] атап әйткәндә, Ибн Хәзмдән [Ғәли бин Зәид бин Джүҙән] әйтте; миңә [Әбү Бәкер бин Әнәс бин Малик] әйтте; атайым Сүриәнән илсе булып килде һәм мин уның менән булдым һәм беҙ [Мәхмүт бин Раби'] менән осраштыҡ, шунан ул атайыма ['Итбан бин Мәлик] хәҙистәрен һөйләне атайым әйтте; Эй улым, был хәҙисте ятла, сөнки ул иң ҡиммәтле хәҙистәрҙең береһе. Мәҙинәгә киткәс, уның тураһында һораштыҡ, ауылда икән, ҡарт, һуҡыр булып сыҡты. -Малик Радлиаллаһу'анһу- тигән; һуңынан беҙ унан хәҙис тураһында һораныҡ, һуңынан ул яуап бирҙе, минең күҙҙәрем пәйғәмбәребеҙ ваҡытында һуҡыр ине саллаллаһуғәләйһиссәләм һуңынан мин әйттем; Эй, Аллаһ Рәсүле, минең күҙҙәрем һуҡыр, һинең арҡаңа ултырып намаҙ уҡый алмайым, әгәр ҙә һин минең өйөмә килеп, уны мәсет итһәм ине. Шунан унда намаҙ уҡыным. Ул: «Эйе», – тип яуап бирҙе. Ысынлап та, мин иртәгә килермен -'Итбан бин Мәлик Радлиаллаһу'анһу- тигән; Икенсе көндө намаҙ уҡыны, уға боролдо, шунан тороп, уның янына килеп: «Эй итбан, һинең намаҙ уҡырға яратҡан урының ҡайҙа?» Ул үҙе теләгән урынды күрһәтеп, шул урында намаҙ уҡыны, шунан туҡтаны йәки ултырҙы һәм был беҙҙең тирәләге кешеләргә ансарҙар араһынан барып етте, шунан улар уға урын тулғансы килде. Артабан улар монафиҡтар тураһында һәм улар үҙҙәренең төрлө тәртипһеҙлектәренән һәм енәйәттәренән башлап, уларҙан Мәлик бин Дөхсөм исемле береһе менән эште тамамлағансы, нимә эшләгәндәрен телгә алдылар. – тине улар. ул былай ҙа, былай ҙа. Ул арала Пәйғәмбәребеҙ ҙә тынып ҡалды. Уны күберәк телгә ала башлағас, Рәсүлуллаһ Саллаллаһу ғәләйһиссәләм: «Ул Аллаһтан башҡа илаһ юҡлығына шаһитлыҡ итмәйме?» Өсөнсө тапҡыр әйттеләр; ысынлап та шулай тигән. Ул: «Мине Әл-Хаҡ менән ебәргәнгә ант итәм, әгәр ҙә ул был һүҙҙәрҙе ысын күңелдән әйтһә, тамуҡ уны мәңгелеккә ашамаҫ ине», — тигән. Әйттеләр ҙә, уның әйткәндәренән ҡәнәғәт булмаған кеүек, бер нәмәгә лә риза булманылар.