Rasulullah mengadakan perjanjian damai dengan penduduk Hudaibiyah dan bersedia menghapus kata ‘Muhammad Rasulullah’

Imam Ahmad : 15408

حَدَّثَنَا يَعْلَى بْنُ عُبَيْدٍ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ سِيَاهٍ عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ قَالَ أَتَيْتُ أَبَا وَائِلٍ فِي مَسْجِدِ أَهْلِهِ أَسْأَلُهُ عَنْ هَؤُلَاءِ الْقَوْمِ الَّذِينَ قَتَلَهُمْ عَلِيٌّ بِالنَّهْرَوَانِ فَفِيمَا اسْتَجَابُوا لَهُ وَفِيمَا فَارَقُوهُ وَفِيمَا اسْتَحَلَّ قِتَالَهُمْ قَالَ كُنَّا بِصِفِّينَ فَلَمَّا اسْتَحَرَّ الْقَتْلُ بِأَهْلِ الشَّامِ اعْتَصَمُوا بِتَلٍّ فَقَالَ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ لِمُعَاوِيَةَ أَرْسِلْ إِلَى عَلِيٍّ بِمُصْحَفٍ وَادْعُهُ إِلَى كِتَابِ اللَّهِ فَإِنَّهُ لَنْ يَأْبَى عَلَيْكَ فَجَاءَ بِهِ رَجُلٌ فَقَالَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابُ اللَّهِ { أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيبًا مِنْ الْكِتَابِ يُدْعَوْنَ إِلَى كِتَابِ اللَّهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِنْهُمْ وَهُمْ مُعْرِضُونَ } فَقَالَ عَلِيٌّ نَعَمْ أَنَا أَوْلَى بِذَلِكَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابُ اللَّهِ قَالَ فَجَاءَتْهُ الْخَوَارِجُ وَنَحْنُ نَدْعُوهُمْ يَوْمَئِذٍ الْقُرَّاءَ وَسُيُوفُهُمْ عَلَى عَوَاتِقِهِمْ فَقَالُوا يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَا نَنْتَظِرُ بِهَؤُلَاءِ الْقَوْمِ الَّذِينَ عَلَى التَّلِّ أَلَا نَمْشِي إِلَيْهِمْ بِسُيُوفِنَا حَتَّى يَحْكُمَ اللَّهُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ فَتَكَلَّمَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّهِمُوا أَنْفُسَكُمْ فَلَقَدْ رَأَيْتُنَا يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ يَعْنِي الصُّلْحَ الَّذِي كَانَ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبَيْنَ الْمُشْرِكِينَ وَلَوْ نَرَى قِتَالًا لَقَاتَلْنَا فَجَاءَ عُمَرُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَهُمْ عَلَى بَاطِلٍ أَلَيْسَ قَتْلَانَا فِي الْجَنَّةِ وَقَتْلَاهُمْ فِي النَّارِ قَالَ بَلَى قَالَ فَفِيمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا وَنَرْجِعُ وَلَمَّا يَحْكُمِ اللَّهُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ فَقَالَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَلَنْ يُضَيِّعَنِي أَبَدًا قَالَ فَرَجَعَ وَهُوَ مُتَغَيِّظٌ فَلَمْ يَصْبِرْ حَتَّى أَتَى أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ أَلَسْنَا عَلَى حَقٍّ وَهُمْ عَلَى بَاطِلٍ أَلَيْسَ قَتْلَانَا فِي الْجَنَّةِ وَقَتْلَاهُمْ فِي النَّارِ قَالَ بَلَى قَالَ فَفِيمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا وَنَرْجِعُ وَلَمَّا يَحْكُمِ اللَّهُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ فَقَالَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَنْ يُضَيِّعَهُ اللَّهُ أَبَدًا قَالَ فَنَزَلَتْ سُورَةُ الْفَتْحِ قَالَ فَأَرْسَلَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى عُمَرَ فَأَقْرَأَهَا إِيَّاهُ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَفَتْحٌ هُوَ قَالَ نَعَمْ

Esan digute [Ya'la bin 'Ubaid] [Abdul Aziz bin Siyah] [Habib bin Abu Thabit]-en esana; [Abu Wa'il-era] bere familiaren meskitara joan nintzen, 'Alik Nahrawanen borrokatu zuen pertsonei buruz galdetu nion, zer gauza onartzen zuten, zer gauzarekin ados ez zeuden eta zer gauza egin zuten 'Alik borroka egitea halaltzat jotzen zuten. -Abu Wa'il radliyallahu'anhu- esan zuen; Shiffinen geunden garai hartan, Siriako jendearekin gerra astintzen ari zenean, goian jarraitzeko erabakia hartu zuten. Orduan, 'Amr bin Al 'Ash-ek esan zion Mu'awiyah-i: "Bidali norbait "Ali mushaf batekin eta gonbidatu Ala-ren liburura, ez du uko egingo". Mezularia 'Ali'ra etorri zen eta esan zion: 'Gure eta zure artean Allahren Liburua dago. 'Ez al zarete konturatu parte bat eman zaien horiei, hots, Liburuari -Torah-, Allahren Liburura deitzen zaie, Liburuak haien arteko legea ezarri dezan; Gero, batzuk alde egin zuten, eta beti bizkarra ematen zioten -egia-, esan zuen Alik; Bai, hori egiteko duinagoa naiz, gure eta zure artean dago Allahren liburua. Gero Al Khawarij etorri zen, garai hartan Al Qurra' deitzen genien, ezpatak sorbalda gainean jartzen zituzten. Esan zuten; O Amirul Mukminin, zergatik gaude haien zain, goi-ordokian dagoen jendea, ez al ginateke haiengana joan behar gure ezpatarekin, Ala gure artean erabaki arte? Orduan [Sahl bin Hunaif] esan zuen; O jendea, zuzendu zaitezte, bakeak egin ditugu Hudaibiyah sallallaahu'alaihiwasallam Profeta eta musrikinen artean. Gerrara joan nahi badugu behin betiko gertatuko da. Orduan 'Umar Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam-era etorri zen, esanez: 'O Allahren Mezularia, ez al gaude egiaren gainetik eta haiek faltsukeriaren gainetik daude, ez al da gure artean norbait hiltzen bada zeruan egongo dela eta norbait hiltzen bada infernuan?'. Baietz erantzun zion. -'Umar radliyallahu'anhu- esan zuen; zergatik ematen diogu irain hau gure erlijioari eta itzultzen gara, Ala ez al du erabaki gure eta haien artean? esan zuen: 'O Ibn Khattab, ni naiz Allah sallallaahu'alaihiwasallam mezularia eta -Allah Azzawajalla- ez nau betiko abandonatuko'. -Abu Wa'il radliyallahu'anhu- esan zuen; Orduan Umar etxera joan zen haserre eta pazientziarik gabe, beraz Abu Bakr-era etorri zen, galdezka: "O Abu Bakr, ez al gaude egiaren gainetik eta haiek gezurren gainetik daude, ez al daude gure biktimak zeruan eta haien biktimak infernuan?" -Abu Bakar- erantzun zuen, bai. -'Umar radliyallahu'anhu- esan zuen; zergatik ematen dizkiogu gabeziak gure erlijioari eta itzultzen gara, Ala ez al du erabaki gure eta haien artean? Abu Bakr-ek esaten jarraitu zuen: 'O Ibn Al Khattab, Allah sallallaahu'alaihiwasallam-en Mezularia da eta Allah Azzawajalla-k ez du betiko utziko'. -Abu Wa'il radliyallahu'anhu- esan zuen; orduan Surah Al Fath jaitsi zen. Orduan Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallamek 'Umarra bidali ninduen, eta irakurri nion. dio; O Allahren mezularia, horrek garaipena esan nahi du? Hark erantzun: Bai.