Mati dalam keadaan syahid, pasti masuk surga

इमाम बुखारी : 6525

حَدَّثَنِي مُؤَمَّلُ بْنُ هِشَامٍ أَبُو هِشَامٍ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا عَوْفٌ حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ حَدَّثَنَا سَمُرَةُ بْنُ جُنْدُبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّا يُكْثِرُ أَنْ يَقُولَ لِأَصْحَابِهِ هَلْ رَأَى أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنْ رُؤْيَا قَالَ فَيَقُصُّ عَلَيْهِ مَنْ شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُصَّ وَإِنَّهُ قَالَ ذَاتَ غَدَاةٍ إِنَّهُ أَتَانِي اللَّيْلَةَ آتِيَانِ وَإِنَّهُمَا ابْتَعَثَانِي وَإِنَّهُمَا قَالَا لِي انْطَلِقْ وَإِنِّي انْطَلَقْتُ مَعَهُمَا وَإِنَّا أَتَيْنَا عَلَى رَجُلٍ مُضْطَجِعٍ وَإِذَا آخَرُ قَائِمٌ عَلَيْهِ بِصَخْرَةٍ وَإِذَا هُوَ يَهْوِي بِالصَّخْرَةِ لِرَأْسِهِ فَيَثْلَغُ رَأْسَهُ فَيَتَهَدْهَدُ الْحَجَرُ هَا هُنَا فَيَتْبَعُ الْحَجَرَ فَيَأْخُذُهُ فَلَا يَرْجِعُ إِلَيْهِ حَتَّى يَصِحَّ رَأْسُهُ كَمَا كَانَ ثُمَّ يَعُودُ عَلَيْهِ فَيَفْعَلُ بِهِ مِثْلَ مَا فَعَلَ الْمَرَّةَ الْأُولَى قَالَ قُلْتُ لَهُمَا سُبْحَانَ اللَّهِ مَا هَذَانِ قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَأَتَيْنَا عَلَى رَجُلٍ مُسْتَلْقٍ لِقَفَاهُ وَإِذَا آخَرُ قَائِمٌ عَلَيْهِ بِكَلُّوبٍ مِنْ حَدِيدٍ وَإِذَا هُوَ يَأْتِي أَحَدَ شِقَّيْ وَجْهِهِ فَيُشَرْشِرُ شِدْقَهُ إِلَى قَفَاهُ وَمَنْخِرَهُ إِلَى قَفَاهُ وَعَيْنَهُ إِلَى قَفَاهُ قَالَ وَرُبَّمَا قَالَ أَبُو رَجَاءٍ فَيَشُقُّ قَالَ ثُمَّ يَتَحَوَّلُ إِلَى الْجَانِبِ الْآخَرِ فَيَفْعَلُ بِهِ مِثْلَ مَا فَعَلَ بِالْجَانِبِ الْأَوَّلِ فَمَا يَفْرُغُ مِنْ ذَلِكَ الْجَانِبِ حَتَّى يَصِحَّ ذَلِكَ الْجَانِبُ كَمَا كَانَ ثُمَّ يَعُودُ عَلَيْهِ فَيَفْعَلُ مِثْلَ مَا فَعَلَ الْمَرَّةَ الْأُولَى قَالَ قُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا هَذَانِ قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا فَأَتَيْنَا عَلَى مِثْلِ التَّنُّورِ قَالَ فَأَحْسِبُ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ فَإِذَا فِيهِ لَغَطٌ وَأَصْوَاتٌ قَالَ فَاطَّلَعْنَا فِيهِ فَإِذَا فِيهِ رِجَالٌ وَنِسَاءٌ عُرَاةٌ وَإِذَا هُمْ يَأْتِيهِمْ لَهَبٌ مِنْ أَسْفَلَ مِنْهُمْ فَإِذَا أَتَاهُمْ ذَلِكَ اللَّهَبُ ضَوْضَوْا قَالَ قُلْتُ لَهُمَا مَا هَؤُلَاءِ قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَأَتَيْنَا عَلَى نَهَرٍ حَسِبْتُ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ أَحْمَرَ مِثْلِ الدَّمِ وَإِذَا فِي النَّهَرِ رَجُلٌ سَابِحٌ يَسْبَحُ وَإِذَا عَلَى شَطِّ النَّهَرِ رَجُلٌ قَدْ جَمَعَ عِنْدَهُ حِجَارَةً كَثِيرَةً وَإِذَا ذَلِكَ السَّابِحُ يَسْبَحُ مَا يَسْبَحُ ثُمَّ يَأْتِي ذَلِكَ الَّذِي قَدْ جَمَعَ عِنْدَهُ الْحِجَارَةَ فَيَفْغَرُ لَهُ فَاهُ فَيُلْقِمُهُ حَجَرًا فَيَنْطَلِقُ يَسْبَحُ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَيْهِ كُلَّمَا رَجَعَ إِلَيْهِ فَغَرَ لَهُ فَاهُ فَأَلْقَمَهُ حَجَرًا قَالَ قُلْتُ لَهُمَا مَا هَذَانِ قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَأَتَيْنَا عَلَى رَجُلٍ كَرِيهِ الْمَرْآةِ كَأَكْرَهِ مَا أَنْتَ رَاءٍ رَجُلًا مَرْآةً وَإِذَا عِنْدَهُ نَارٌ يَحُشُّهَا وَيَسْعَى حَوْلَهَا قَالَ قُلْتُ لَهُمَا مَا هَذَا قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا فَأَتَيْنَا عَلَى رَوْضَةٍ مُعْتَمَّةٍ فِيهَا مِنْ كُلِّ لَوْنِ الرَّبِيعِ وَإِذَا بَيْنَ ظَهْرَيْ الرَّوْضَةِ رَجُلٌ طَوِيلٌ لَا أَكَادُ أَرَى رَأْسَهُ طُولًا فِي السَّمَاءِ وَإِذَا حَوْلَ الرَّجُلِ مِنْ أَكْثَرِ وِلْدَانٍ رَأَيْتُهُمْ قَطُّ قَالَ قُلْتُ لَهُمَا مَا هَذَا مَا هَؤُلَاءِ قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَانْتَهَيْنَا إِلَى رَوْضَةٍ عَظِيمَةٍ لَمْ أَرَ رَوْضَةً قَطُّ أَعْظَمَ مِنْهَا وَلَا أَحْسَنَ قَالَ قَالَا لِي ارْقَ فِيهَا قَالَ فَارْتَقَيْنَا فِيهَا فَانْتَهَيْنَا إِلَى مَدِينَةٍ مَبْنِيَّةٍ بِلَبِنِ ذَهَبٍ وَلَبِنِ فِضَّةٍ فَأَتَيْنَا بَابَ الْمَدِينَةِ فَاسْتَفْتَحْنَا فَفُتِحَ لَنَا فَدَخَلْنَاهَا فَتَلَقَّانَا فِيهَا رِجَالٌ شَطْرٌ مِنْ خَلْقِهِمْ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ وَشَطْرٌ كَأَقْبَحِ مَا أَنْتَ رَاءٍ قَالَ قَالَا لَهُمْ اذْهَبُوا فَقَعُوا فِي ذَلِكَ النَّهَرِ قَالَ وَإِذَا نَهَرٌ مُعْتَرِضٌ يَجْرِي كَأَنَّ مَاءَهُ الْمَحْضُ فِي الْبَيَاضِ فَذَهَبُوا فَوَقَعُوا فِيهِ ثُمَّ رَجَعُوا إِلَيْنَا قَدْ ذَهَبَ ذَلِكَ السُّوءُ عَنْهُمْ فَصَارُوا فِي أَحْسَنِ صُورَةٍ قَالَ قَالَا لِي هَذِهِ جَنَّةُ عَدْنٍ وَهَذَاكَ مَنْزِلُكَ قَالَ فَسَمَا بَصَرِي صُعُدًا فَإِذَا قَصْرٌ مِثْلُ الرَّبَابَةِ الْبَيْضَاءِ قَالَ قَالَا لِي هَذَاكَ مَنْزِلُكَ قَالَ قُلْتُ لَهُمَا بَارَكَ اللَّهُ فِيكُمَا ذَرَانِي فَأَدْخُلَهُ قَالَا أَمَّا الْآنَ فَلَا وَأَنْتَ دَاخِلَهُ قَالَ قُلْتُ لَهُمَا فَإِنِّي قَدْ رَأَيْتُ مُنْذُ اللَّيْلَةِ عَجَبًا فَمَا هَذَا الَّذِي رَأَيْتُ قَالَ قَالَا لِي أَمَا إِنَّا سَنُخْبِرُكَ أَمَّا الرَّجُلُ الْأَوَّلُ الَّذِي أَتَيْتَ عَلَيْهِ يُثْلَغُ رَأْسُهُ بِالْحَجَرِ فَإِنَّهُ الرَّجُلُ يَأْخُذُ الْقُرْآنَ فَيَرْفُضُهُ وَيَنَامُ عَنْ الصَّلَاةِ الْمَكْتُوبَةِ وَأَمَّا الرَّجُلُ الَّذِي أَتَيْتَ عَلَيْهِ يُشَرْشَرُ شِدْقُهُ إِلَى قَفَاهُ وَمَنْخِرُهُ إِلَى قَفَاهُ وَعَيْنُهُ إِلَى قَفَاهُ فَإِنَّهُ الرَّجُلُ يَغْدُو مِنْ بَيْتِهِ فَيَكْذِبُ الْكَذْبَةَ تَبْلُغُ الْآفَاقَ وَأَمَّا الرِّجَالُ وَالنِّسَاءُ الْعُرَاةُ الَّذِينَ فِي مِثْلِ بِنَاءِ التَّنُّورِ فَإِنَّهُمْ الزُّنَاةُ وَالزَّوَانِي وَأَمَّا الرَّجُلُ الَّذِي أَتَيْتَ عَلَيْهِ يَسْبَحُ فِي النَّهَرِ وَيُلْقَمُ الْحَجَرَ فَإِنَّهُ آكِلُ الرِّبَا وَأَمَّا الرَّجُلُ الْكَرِيهُ الْمَرْآةِ الَّذِي عِنْدَ النَّارِ يَحُشُّهَا وَيَسْعَى حَوْلَهَا فَإِنَّهُ مَالِكٌ خَازِنُ جَهَنَّمَ وَأَمَّا الرَّجُلُ الطَّوِيلُ الَّذِي فِي الرَّوْضَةِ فَإِنَّهُ إِبْرَاهِيمُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَمَّا الْوِلْدَانُ الَّذِينَ حَوْلَهُ فَكُلُّ مَوْلُودٍ مَاتَ عَلَى الْفِطْرَةِ قَالَ فَقَالَ بَعْضُ الْمُسْلِمِينَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَأَوْلَادُ الْمُشْرِكِينَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَوْلَادُ الْمُشْرِكِينَ وَأَمَّا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَانُوا شَطْرٌ مِنْهُمْ حَسَنًا وَشَطْرٌ قَبِيحًا فَإِنَّهُمْ قَوْمٌ خَلَطُوا عَمَلًا صَالِحًا وَآخَرَ سَيِّئًا تَجَاوَزَ اللَّهُ عَنْهُمْ

मला [मुआम्मल इब्न हिस्याम अबू हिस्याम यांनी] सांगितले की त्यांनी म्हटले: आम्हाला [इस्माईल इब्न इब्राहिम यांनी] सांगितले की त्यांनी म्हटले: आम्हाला [औफ यांनी] सांगितले की त्यांनी म्हटले: आम्हाला [अबू रजअ यांनी] सांगितले की त्यांनी म्हटले: आम्हाला [समुरा इब्न जुंदब यांनी], अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो, सांगितले की पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम अनेकदा आपल्या साथीदारांना म्हणायचे: "तुमच्यापैकी कोणी स्वप्न पाहिले आहे का?" असे समुरा म्हणाले; तेव्हा काहींनी आपली स्वप्ने सांगितली. एका सकाळी पहाटे, त्याने सांगितले: "काल रात्री माझ्याकडे दोन पुरुष आले; दोघांनीही मला त्यांच्यासोबत जाण्यास सांगितले, 'चला, निघूया!' म्हणून मी त्यांच्यासोबत निघालो, आणि आम्हाला एक माणूस झोपलेला दिसला, तर दुसरा त्याच्याजवळ उभा होता ज्याच्या हातात एक मोठा दगड होता. त्याने मग तो दगड त्या माणसाच्या डोक्यावर टाकला, ज्यामुळे त्याचे डोके फुटले आणि दगड इथे रोल होऊन दूर गेला. त्या माणसाने त्या दगडाचा पाठलाग करून तो उचलला, पण ज्या माणसाच्या डोक्यावर तो दगड पडला होता त्याच्याकडे परत येण्यापूर्वीच त्या माणसाचे डोके मूळ अवस्थेत परत आले होते. मग तो माणूस त्याच्याकडे परत आला आणि पूर्वीप्रमाणेच त्याने पुन्हा तेच केले. मी मला घेऊन आलेल्या त्या दोघांना विचारले: 'अल्लाहची स्तुती होवो, हे दोघे असे का आहेत?' त्यांनी उत्तर दिले: 'चला आधी दुसऱ्या ठिकाणी जाऊया! ' मग आम्ही निघालो आणि आम्हाला एक माणूस पाठीवर पडलेला दिसला, ज्याची मान उघडी होती, तर दुसरा माणूस त्याच्याजवळ लोखंडी हुक हातात घेऊन उभा होता; त्याने त्याच्या चेहऱ्याचा एक बाजू धरला आणि त्याची खाडकी मानपर्यंत कापली, आणि त्याचा घसा मानपर्यंत कापला, आणि त्याचे डोळे मानपर्यंत कापले" – औफ म्हणाले; कधी कधी अबू राजा' असे शब्द वापरायचा; 'मग त्याने त्याची खाडकी कापली, पण पूर्णपणे कापली नाही—' मग कापणाऱ्या माणसाने खाडकीच्या दुसऱ्या बाजूला जाऊन पहिल्या बाजूवर जसा केला होता तसाच त्या बाजूवरही केला. दुसऱ्या बाजूचे कापणे पूर्ण होण्यापूर्वीच पहिली बाजू पुन्हा मूळ स्थितीत परत आली, त्यामुळे त्याने तीही पूर्वीप्रमाणेच कापली. मग मी विचारले, 'सुब्हानल्ला, हे दोघे का?' पण मला घेऊन जाणाऱ्या दोघांनी फक्त म्हटले, 'चला, आधी दुसऱ्या ठिकाणी जाऊया!' मग आम्ही निघालो, जोपर्यंत आम्ही भट्टीसारख्या ठिकाणी पोहोचलो." अबू राजानं सांगितलं, माझ्या आठवणीनुसार समाराह म्हणाले; "त्या भट्टीतून गर्जना करणारा आवाज येत होता.- मग आम्ही आत पाहिले, आणि आमच्या आश्चर्याला पारावार आला की तिथे नग्न पुरुष आणि स्त्रिया होत्या; त्यांच्या खालून ज्वाळा वर येत होत्या, आणि जेव्हा त्या ज्वाळा त्यांना स्पर्श करायच्या, तेव्हा ते वेदनेने किंचाळायचे. म्हणून मी मला घेऊन जाणाऱ्या त्या दोघांना विचारले, 'या लोकांना खरंच काय होत आहे?' पण मला मार्ग दाखवणार्‍या त्या दोघांनी फक्त म्हटले, 'चला, आपण दुसऱ्या ठिकाणी जाऊया!' मग आम्ही पुढे निघालो आणि एका नदीवर पोहोचलो." आणि मला माहिती आहे त्यानुसार, समुरा म्हणाला; 'रक्तासारखी लाल नदी,' "पण प्रत्यक्षात नदीत एक माणूस पोहत होता, तर नदीकाठी एक माणूस अनेक दगड गोळा करत होता. जेव्हा तो पोहणारा दगड गोळा करणाऱ्या माणसाच्या ठिकाणी नदीकाठी पोहोचत असे, तेव्हा तो आपले तोंड उघडायचा आणि काठावरचा माणूस त्याच्या तोंडात एक दगड घालायचा, मग तो परत पोहत जायचा; प्रत्येक वेळी तो किनाऱ्यावर परत येताच त्याचे तोंड उघडायचे आणि किनाऱ्यावरचा माणूस त्याला दगड खाऊ घालायचा. मी मला घेऊन जाणाऱ्या दोघांना विचारले: 'हे माणूस काय करतंय?' दोघांनी उत्तर दिलं: 'चला, आधी दुसऱ्या ठिकाणी जाऊया!' मग आम्ही पुढे निघालो आणि आम्हाला एक माणूस दिसला ज्याचं चेहरा भयानक होतं, जसं तुम्ही कधीही पाहिलेल्या सर्वात भयानक व्यक्तीचं. आणि त्याच्याजवळ एक आग होती, जी तो सतत पेटवत होता, आणि तो तिच्या भोवती धावत होता. मी मला घेऊन जाणाऱ्या त्या दोघांना विचारले, 'हा माणूस का?' मला घेऊन जाणाऱ्या त्या दोघांनी म्हटले, 'चला, आधी दुसऱ्या ठिकाणी जाऊया!' म्हणून आम्ही निघालो. मग आम्ही वसंत ऋतूच्या रंगीबेरंगी फुलांनी नटलेल्या एका बागेत पोहोचलो; बागेच्या दोन कडांमध्ये एक उंच माणूस उभा होता—मी क्वचितच एखाद्या माणसाला इतक्या उंचीवर आकाशात डोकावणारा पाहिला होता—आणि त्याच्या भोवती पूर्वी पाहिलेली अनेक लहान मुले होती. मी विचारले; 'हे खरंच काय आहे? ते कोण आहेत?' मला घेऊन जाणाऱ्या त्या दोघा पुरुषांनी म्हटले; 'चला, आधी दुसऱ्या ठिकाणी जाऊया!' मग आम्ही आमचा प्रवास पुढे सुरू ठेवण्यासाठी निघालो, जोपर्यंत आम्ही एका विशाल बागेत पोहोचलो—अशी बाग मी यापूर्वी कधीही पाहिली नव्हती जी यापेक्षा मोठी किंवा सुंदर होती. त्या दोघांनी म्हटले, 'वर चढा!' म्हणून आम्ही वर चढलो, आणि आम्ही सोन्या-चांदीच्या विटांनी बनलेल्या शहरात पोहोचलो, आणि मग आम्ही शहराच्या प्रवेशद्वारावर पोहोचलो. आम्ही ते उघडण्यास सांगितले, म्हणून आमच्यासाठी ते उघडले गेले; आम्ही आत गेलो आणि अनेक लोकांनी आमचे स्वागत केले, ज्यांच्या शरीराचा अर्धा भाग तुम्ही कधीही पाहिलेल्या सर्वात सुंदर पुरुषासारखा होता, आणि उरलेला अर्धा भाग तुम्ही कधीही पाहिलेल्या सर्वात कुरूप व्यक्तीसारखा होता. त्या दोघांनी त्यांना म्हटले, 'तुम्ही सगळे निघून जा!' मग ते एका नदीजवळ पोहोचले. त्यांना माहीत नव्हते की नदी मोकळेपणाने वाहत होती, तिचे पाणी निर्मळ होते; ते गेले आणि तिथे स्नान केले, नंतर आमच्याकडे परतले, आणि ज्या नदीत त्यांनी स्नान केले होते, त्या नदीने त्यांची घाण धुऊन टाकली होती, ज्यामुळे ते पुरुषांपैकी सर्वात सुंदर झाले. त्या दोघांनी मला म्हटले, 'हे एडेनचे बगीचा आहे, आणि हे तुझे निवासस्थान आहे!' मग मी वर पाहिले, आणि तिथे एकाकी पांढऱ्या ढिगाऱ्यासारखा एक राजमहाल होता. त्यांनी दोघांनीही म्हटले, 'हे तुझे निवासस्थान आहे!' मी उत्तर दिले, 'अल्ला तुम्हाला दोघांनाही आशीर्वाद देवो; आता मला त्यात प्रवेश करू द्या!' त्या दोघांनी उत्तर दिले, 'अजून नाही, पण तुम्ही नक्कीच त्यात प्रवेश कराल!' मी म्हणालो, 'काल रात्रीपासून मी विचित्र आणि आश्चर्यकारक घटना पाहिल्या आहेत; कृपया मला मी जे पाहिले त्याचा खरा अर्थ सांगा!' त्यांनी दोघांनीही म्हटले, 'ठीक आहे, आता मी तुम्हाला त्या घटनांबद्दल सांगणार आहे!' तुम्ही ज्या पहिल्या माणसाला भेटलात, ज्याचे डोकं दगडाने फुटले होते, तो असा होता ज्याने कुरआनचा अभ्यास केला पण त्याचा इनकार केला, आणि तो अनिवार्य नमाज झोपेतच पार पाडत असे. ज्या माणसाला तुम्ही तुमच्या सोबतीचा घसा खांबापासून मानपर्यंत, घसा खांबापासून आणि डोळ्यापासून मानपर्यंत चीरताना पाहिले, तो एक माणूस आहे ज्याने आपले घर सोडले आणि मग खोटं बोललं, आणि त्याची खोटेपणा आकाशापर्यंत पोहोचली. भट्टीसारख्या रचनेत नग्न पुरुष आणि स्त्रिया ज्या आहेत, ते व्यभिचारी पुरुष आणि स्त्रिया आहेत. एका नदीत पोहत असलेले आणि मोठे दगड खाल्ले जाणारे पुरुष म्हणजे व्याजावसुली करणारे; नरकात भयानक चेहऱ्याचा आणि आग पेटवत व तिच्या भोवती धावत असलेला तो पुरुष म्हणजे मलिक, नरकाचा रक्षक, बागेतला उंच माणूस म्हणजे इब्राहिम (अलैहि सल्लम) आहे, आणि त्याच्या भोवती असलेली मुले म्हणजे ती शिशू आहेत जी फित्रात (स्वाभाविक अवस्थेत) मृत्यू पावली आहेत." मग काही सहचार्‍यांनी विचारले, 'अल्लाहच्या प्रेषिता, बहुदेववाद्यांच्या मुलांबद्दल काय?' अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) म्हणाले, 'बहुदेववाद्यांच्या मुलांबद्दलही!' ज्यांचे चेहरे अर्धे सुंदर आणि अर्धे कुरूप आहेत, ते म्हणजे जे चांगले आणि वाईट दोन्ही प्रकारचे कर्म करतात, आणि अल्लाह त्यांच्या पापांना क्षमा करतो."