Waroqoh bin Naufal menulis Kitab Injil dalam Bahasa Ibrani dengan izin Allah

Imam Bukhari : 6467

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ ح و حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّهَا قَالَتْأَوَّلُ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْوَحْيِ الرُّؤْيَا الصَّادِقَةُ فِي النَّوْمِ فَكَانَ لَا يَرَى رُؤْيَا إِلَّا جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ فَكَانَ يَأْتِي حِرَاءً فَيَتَحَنَّثُ فِيهِ وَهُوَ التَّعَبُّدُ اللَّيَالِيَ ذَوَاتِ الْعَدَدِ وَيَتَزَوَّدُ لِذَلِكَ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى خَدِيجَةَ فَتُزَوِّدُهُ لِمِثْلِهَا حَتَّى فَجِئَهُ الْحَقُّ وَهُوَ فِي غَارِ حِرَاءٍ فَجَاءَهُ الْمَلَكُ فِيهِ فَقَالَ اقْرَأْ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدُ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدُ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّالِثَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدُ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ{ اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ }حَتَّى بَلَغَ{ عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ }فَرَجَعَ بِهَا تَرْجُفُ بَوَادِرُهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى خَدِيجَةَ فَقَالَ زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي فَزَمَّلُوهُ حَتَّى ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ فَقَالَ يَا خَدِيجَةُ مَا لِي وَأَخْبَرَهَا الْخَبَرَ وَقَالَ قَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي فَقَالَتْ لَهُ كَلَّا أَبْشِرْ فَوَاللَّهِ لَا يُخْزِيكَ اللَّهُ أَبَدًا إِنَّكَ لَتَصِلُ الرَّحِمَ وَتَصْدُقُ الْحَدِيثَ وَتَحْمِلُ الْكَلَّ وَتَقْرِي الضَّيْفَ وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ ثُمَّ انْطَلَقَتْ بِهِ خَدِيجَةُ حَتَّى أَتَتْ بِهِ وَرَقَةَ بْنَ نَوْفَلِ بْنِ أَسَدِ بْنِ عَبْدِ الْعُزَّى بْنِ قُصَيٍّ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ خَدِيجَةَ أَخُو أَبِيهَا وَكَانَ امْرَأً تَنَصَّرَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَكَانَ يَكْتُبُ الْكِتَابَ الْعَرَبِيَّ فَيَكْتُبُ بِالْعَرَبِيَّةِ مِنْ الْإِنْجِيلِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكْتُبَ وَكَانَ شَيْخًا كَبِيرًا قَدْ عَمِيَ فَقَالَتْ لَهُ خَدِيجَةُ أَيْ ابْنَ عَمِّ اسْمَعْ مِنْ ابْنِ أَخِيكَ فَقَالَ وَرَقَةُ ابْنَ أَخِي مَاذَا تَرَى فَأَخْبَرَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا رَأَى فَقَالَ وَرَقَةُ هَذَا النَّامُوسُ الَّذِي أُنْزِلَ عَلَى مُوسَى يَا لَيْتَنِي فِيهَا جَذَعًا أَكُونُ حَيًّا حِينَ يُخْرِجُكَ قَوْمُكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوَمُخْرِجِيَّ هُمْ فَقَالَ وَرَقَةُ نَعَمْ لَمْ يَأْتِ رَجُلٌ قَطُّ بِمِثْلِ مَا جِئْتَ بِهِ إِلَّا عُودِيَ وَإِنْ يُدْرِكْنِي يَوْمُكَ أَنْصُرْكَ نَصْرًا مُؤَزَّرًا ثُمَّ لَمْ يَنْشَبْ وَرَقَةُ أَنْ تُوُفِّيَ وَفَتَرَ الْوَحْيُ فَتْرَةً حَتَّى حَزِنَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيمَا بَلَغَنَا حُزْنًا غَدَا مِنْهُ مِرَارًا كَيْ يَتَرَدَّى مِنْ رُءُوسِ شَوَاهِقِ الْجِبَالِ فَكُلَّمَا أَوْفَى بِذِرْوَةِ جَبَلٍ لِكَيْ يُلْقِيَ مِنْهُ نَفْسَهُ تَبَدَّى لَهُ جِبْرِيلُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ حَقًّا فَيَسْكُنُ لِذَلِكَ جَأْشُهُ وَتَقِرُّ نَفْسُهُ فَيَرْجِعُ فَإِذَا طَالَتْ عَلَيْهِ فَتْرَةُ الْوَحْيِ غَدَا لِمِثْلِ ذَلِكَ فَإِذَا أَوْفَى بِذِرْوَةِ جَبَلٍ تَبَدَّى لَهُ جِبْرِيلُ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ{ فَالِقُ الْإِصْبَاحِ }ضَوْءُ الشَّمْسِ بِالنَّهَارِ وَضَوْءُ الْقَمَرِ بِاللَّيْلِ

اسان کي ٻڌايو ويو آهي [يحيى بن بُڪِير] اسان کي [الليث] [عقيل] کان ابن شهاب کان روايت جي ٻين ذريعن ذريعي ٻڌايو آهي - ۽ مون کي ٻڌايو ويو آهي [عبدالله بن محمد] اسان کي ٻڌايو آهي [عبد الرزاق] اسان کي [معمار] کان ٻڌايو آهي، [عُروه] [عيسيه] رضي الله عنها کان ٻڌايو آهي، هن ٻڌايو ته؛ رسول الله صلي الله عليه وسلم تي پهرين وحي جيڪا ننڊ ۾ هڪ سٺي خواب جي صورت ۾ نازل ٿي هئي، ان کان سواءِ ٻيو ڪو خواب نه ڏٺو هو ته اهو صبح جو ايندو هو، ۽ هو هميشه غار حرا ڏانهن ويندو هو اتي قائم رهندو هو، يعني ڪيتريون ئي راتيون عبادت ڪندو هو، ۽ ان لاءِ سامان فراهم ڪندو هو، پوءِ خديجه ڏانهن واپس ايندو هو ته جيئن هوءَ کيس اهڙين ضرورتن لاءِ تيار ڪري سگهي، جيستائين آخرڪار هو حق سان حيران ٿي ويو جڏهن هو غار حرا ۾ هو، هڪ فرشتو هن وٽ آيو ۽ چيو ته: 'پڙهو!' ' نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم جن کيس فرمايو؛ 'پوءِ مون جواب ڏنو؛ 'مان پڙهي نٿو سگهان!' پوءِ هن مون کي ڀاڪر پاتو ۽ مون کي ڍڪيو جيستائين مان ٿڪجي نه ويس. پوءِ مون کي ڇڏي ڏنو ۽ چيو؛ 'پڙهو!' مون جواب ڏنو؛ 'مان پڙهي نٿو سگهان!' هن مون کي ٻيهر ڀاڪر پاتو ۽ ٻيو ڀيرو مون کي ڍڪيو جيستائين مان ٿڪجي نه ويس، پوءِ مون کي ٻيهر وڃڻ ڏنو ۽ چيو؛ 'پڙهو!' مون جواب ڏنو؛ 'مان پڙهي نٿو سگهان'. پوءِ هن مون کي ڀاڪر پاتو ۽ ٽيون ڀيرو مون کي ڍڪيو جيستائين مان ٿڪجي نه ويس، پوءِ مون کي ٻيهر وڃڻ ڏنو ۽ چيو؛ 'اقرو' بسمي ربيق اللدزي خلقو آيت 'اللّمّ انسّنا ما لام يعلّم؛' پوءِ هو خديجه سان ملڻ لاءِ ٿڙڪندو گهر ويو ۽ چيو؛ 'مون کي ڍڪيو، مون کي ڍڪيو!' پوءِ سندس گهر وارن کيس ڍڪيو، جيستائين سندس خوف ختم ٿي ويو، پوءِ هن چيو؛ 'ها خديجه، مون کي ڇا ٿيو؟' هن کيس واقعو ٻڌايو ۽ چيو؛ 'مون کي پاڻ جي باري ۾ پريشاني آهي' تنهن ڪري خديجه جواب ڏنو؛ 'ڪو پرواهه نه ڪر، خوش رهو، الله جو قسم، الله توکي هميشه لاءِ ذليل نه ڪندو، ڇاڪاڻ ته توکي رشتا برقرار رکڻ، سچ ڳالهائڻ، مشڪلاتون ختم ڪرڻ ۽ مهمانن جي مهمان نوازي ڪرڻ ۽ سچ جو دفاع ڪرڻ پسند آهي!' تنهنڪري خديجه ان سان گڏ ورقه بن نوفل بن اسد بن عبدالعزي بن قشئي سان ملڻ لاءِ وئي، جيڪو خديجه جي چاچي جو پٽ هو، يا سندس پيءُ جو ڀاءُ هو، هو جاهليت جي دور ۾ عيسائي هو ۽ عربي مقدس ڪتاب لکڻ پسند ڪندو هو، هن الله جي مرضي سان عربي بائيبل لکيو، ۽ هو هڪ ڏاڏو هو جيڪو ڪافي پوڙهو ۽ انڌو هو. تنهن ڪري خديجه ان کي چيو؛ 'اي چاچي جو پٽ، ٻڌو ته توهان جي ڀاءُ جو پٽ ڇا چئي رهيو آهي!' ورقه پڇيو؛ 'اي منهنجي ڀاءُ جو پٽ، توهان ڇا ڏٺو آهي؟' پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم جيڪو ڏٺو هو، ورقه پاڻمرادو چيو؛ 'هي اهو نالو آهي جيڪو موسيٰ تي نازل ٿيو هو، اوه، جيڪڏهن مان ان وقت به مضبوط ۽ زنده هجان ها، جڏهن توهان جا ماڻهو توهان کي ٻاهر ڪڍندا!' 'ڇا منهنجي قوم مون کي ڪڍي ڇڏيندي؟' رسول الله صلي الله عليه وسلم پڇيو. ورقه جواب ڏنو؛ 'ها، جيڪو توهان کڻندا آهيو اهو ڪو به نه کڻندو آهي، پر ان کان نفرت ڪئي ويندي. جيڪڏهن مان ڪڏهن به توهان سان ملندو آهيان، ته مان ضرور توهان جو مضبوطيءَ سان دفاع ڪندس.' پوءِ ٿوري دير بعد ورقه فوت ٿي ويو ۽ وحي ڪجهه دير لاءِ بند ٿي وئي جيستائين رسول الله صلي الله عليه وسلم غمگين نه ٿيا. اسان تائين جيڪا خبر پهتي اها اها هئي ته هن کي جيڪو غم ٿيو اهو اهڙو هو جو هن ڪيترائي ڀيرا جبل جي چوٽي تان ڪري خودڪشي ڪرڻ چاهيو. هر ڀيري جڏهن هو پاڻ کي اڇلائڻ لاءِ جبل جي چوٽي تي چڙهندو هو، ته جبرائيل ظاهر ٿيندو هو ۽ چوندو هو؛ 'اي محمد، بيشڪ توهان واقعي الله جا رسول آهيو!' هن نصيحت سان سندس دل کي راحت محسوس ٿي ۽ سندس روح کي سڪون مليو ۽ هو گهر هليو ويو. پر جيڪڏهن گهڻي وقت تائين وحي نه ايندي هئي ته سندس روح ٻيهر ڌڏي ويندو هو ۽ جڏهن به هو خودڪشي ڪرڻ لاءِ جبل جي چوٽيءَ تي چڙهندو هو ته جبرائيل ظاهر ٿيندو هو ۽ اهڙي صلاح ڏيندو هو. ابن عباس آيت بابت چيو ته؛ 'فَالِقُلِ اَشْبَحَ' ڏينهن ۾ سج جي روشني ۽ رات ۾ چنڊ جي روشني آهي.