Waroqoh bin Naufal menulis Kitab Injil dalam Bahasa Ibrani dengan izin Allah

Imam Bukhari : 4572

بَاب حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ ح و حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ مَرْوَانَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ أَبِي رِزْمَةَ أَخْبَرَنَا أَبُو صَالِحٍ سَلْمَوَيْهِ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ عَنْ يُونُسَ بْنِ يَزِيدَ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ أَنَّ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْكَانَ أَوَّلَ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرُّؤْيَا الصَّادِقَةُ فِي النَّوْمِ فَكَانَ لَا يَرَى رُؤْيَا إِلَّا جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ ثُمَّ حُبِّبَ إِلَيْهِ الْخَلَاءُ فَكَانَ يَلْحَقُ بِغَارِ حِرَاءٍ فَيَتَحَنَّثُ فِيهِ قَالَ وَالتَّحَنُّثُ التَّعَبُّدُ اللَّيَالِيَ ذَوَاتِ الْعَدَدِ قَبْلَ أَنْ يَرْجِعَ إِلَى أَهْلِهِ وَيَتَزَوَّدُ لِذَلِكَ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى خَدِيجَةَ فَيَتَزَوَّدُ بِمِثْلِهَا حَتَّى فَجِئَهُ الْحَقُّ وَهُوَ فِي غَارِ حِرَاءٍ فَجَاءَهُ الْمَلَكُ فَقَالَ اقْرَأْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا أَنَا بِقَارِئٍ قَالَ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجُهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ قُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجُهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ قُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّالِثَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجُهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ{ اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ الْآيَاتِ إِلَى قَوْلِهِ عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ }فَرَجَعَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَرْجُفُ بَوَادِرُهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى خَدِيجَةَ فَقَالَ زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي فَزَمَّلُوهُ حَتَّى ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ قَالَ لِخَدِيجَةَ أَيْ خَدِيجَةُ مَا لِي لَقَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي فَأَخْبَرَهَا الْخَبَرَ قَالَتْ خَدِيجَةُ كَلَّا أَبْشِرْ فَوَاللَّهِ لَا يُخْزِيكَ اللَّهُ أَبَدًا فَوَاللَّهِ إِنَّكَ لَتَصِلُ الرَّحِمَ وَتَصْدُقُ الْحَدِيثَ وَتَحْمِلُ الْكَلَّ وَتَكْسِبُ الْمَعْدُومَ وَتَقْرِي الضَّيْفَ وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ فَانْطَلَقَتْ بِهِ خَدِيجَةُ حَتَّى أَتَتْ بِهِ وَرَقَةَ بْنَ نَوْفَلٍ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ خَدِيجَةَ أَخِي أَبِيهَا وَكَانَ امْرَأً تَنَصَّرَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَكَانَ يَكْتُبُ الْكِتَابَ الْعَرَبِيَّ وَيَكْتُبُ مِنْ الْإِنْجِيلِ بِالْعَرَبِيَّةِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكْتُبَ وَكَانَ شَيْخًا كَبِيرًا قَدْ عَمِيَ فَقَالَتْ خَدِيجَةُ يَا ابْنَ عَمِّ اسْمَعْ مِنْ ابْنِ أَخِيكَ قَالَ وَرَقَةُ يَا ابْنَ أَخِي مَاذَا تَرَى فَأَخْبَرَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَبَرَ مَا رَأَى فَقَالَ وَرَقَةُ هَذَا النَّامُوسُ الَّذِي أُنْزِلَ عَلَى مُوسَى لَيْتَنِي فِيهَا جَذَعًا لَيْتَنِي أَكُونُ حَيًّا ذَكَرَ حَرْفًا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوَمُخْرِجِيَّ هُمْ قَالَ وَرَقَةُ نَعَمْ لَمْ يَأْتِ رَجُلٌ بِمَا جِئْتَ بِهِ إِلَّا أُوذِيَ وَإِنْ يُدْرِكْنِي يَوْمُكَ حَيًّا أَنْصُرْكَ نَصْرًا مُؤَزَّرًا ثُمَّ لَمْ يَنْشَبْ وَرَقَةُ أَنْ تُوُفِّيَ وَفَتَرَ الْوَحْيُ فَتْرَةً حَتَّى حَزِنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِيَّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يُحَدِّثُ عَنْ فَتْرَةِ الْوَحْيِ قَالَ فِي حَدِيثِهِ بَيْنَا أَنَا أَمْشِي سَمِعْتُ صَوْتًا مِنْ السَّمَاءِ فَرَفَعْتُ بَصَرِي فَإِذَا الْمَلَكُ الَّذِي جَاءَنِي بِحِرَاءٍ جَالِسٌ عَلَى كُرْسِيٍّ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ فَفَرِقْتُ مِنْهُ فَرَجَعْتُ فَقُلْتُ زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي فَدَثَّرُوهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى{ يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ قُمْ فَأَنْذِرْ وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ وَالرِّجْزَ فَاهْجُرْ }قَالَ أَبُو سَلَمَةَ وَهِيَ الْأَوْثَانُ الَّتِي كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ يَعْبُدُونَ قَالَ ثُمَّ تَتَابَعَ الْوَحْيُ

اسان کي [يحيى بن بُڪَر] ٻڌايو آهي ته اسان کي [الليث] [عقيل] کان [ابن شهاب] کان - هڪ ٻي روايت ۾ - ۽ مون کي [سعيد بن مروان] ٻڌايو آهي ته اسان کي [محمد بن عبدالعزيز بن ابو رزمه] ٻڌايو آهي ته اسان کي [ابو صالح سلمويه] ٻڌايو آهي ته مون کي [عبدالله] [يونس بن يزيد] کان ٻڌايو آهي ته مون کي [ابن شهاب] ٻڌايو آهي ته [عروه بن زبير] کيس خبر ڏني آهي ته [عيسيه] رضي الله عنها، رسول الله صلي الله عليه وسلم جي زال، چيو ته: رسول الله صلي الله عليه وسلم تي وحي جو پهريون واقعو ننڊ ۾ "ارواة الصديقة" - هڪ سچو خواب - سان شروع ٿيو. هو خواب نه ڏسندو هو، جيستائين جيڪو هن ڏٺو اهو ڪجهه نه هو جيڪو صبح جي روشني جي هڪ ٽڪري وانگر هو. ۽ هن جي اندر هميشه اڪيلو رهڻ جي خواهش جو احساس هو. تنهن ڪري هن غار حرا ۾ رهڻ جو فيصلو ڪيو، اتي ڪيترن ئي ڏينهن تائين رات جو نماز پڙهي ۽ ان لاءِ، هو کاڌو کڻي آيو. جڏهن سندس کاڌو ختم ٿي ويو، ته هو واپس آيو ۽ کاڌو کڻي ويو. ۽ ائين ئي هلندو رهيو جيستائين سچائي کيس پهتي، يعني جڏهن هو غار حرا ۾ هو. هڪ فرشتو هن وٽ آيو ۽ چيو: 'پڙهو.' پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم جواب ڏنو، 'مان پڙهي نه ٿو سگهان.' هن وضاحت ڪئي: 'پوءِ فرشتو مون کي ڇڪيو ۽ مون کي ڍڪيو، جيستائين مون کي ڏکيائي محسوس نه ٿي. پوءِ فرشتو مون وٽ واپس آيو ۽ چيو: 'پڙهو.' مون جواب ڏنو، 'مان پڙهي نه ٿو سگهان.' فرشتو مون کي ٻيهر ڇڪيو ۽ مون کي ڀاڪر پاتو جيستائين مون کي ڏکيائي محسوس نه ٿي، پوءِ مون کي ٻيو ڀيرو حڪم ڏنو ۽ چيو: 'پڙهو.' مون جواب ڏنو، 'مان پڙهي نه ٿو سگهان.' هن مون کي ٻيهر ڇڪيو ۽ ٽيون ڀيرو ڀاڪر پاتو جيستائين مون کي ڏکيائي محسوس نه ٿي. پوءِ فرشتي مون کي چيو ته 'اقراء بسمڪال لدزي خلق، خلقال انسانا من 'علق اقراء و ربّڪال اڪرم اللدزي 'علّام بالقلم. . -جيستائين- 'علّامال انسانا ما لام يَالَم'' پڙهندي واپس وڃان. تنهنڪري، ٿڙڪندڙ جسم سان، آخرڪار رسول الله صلي الله عليه وسلم خديجه ڏانهن موٽيا ۽ فرمايو؛ 'مون کي ڍڪ. . مون کي ڍڪ'. جيستائين سندس خوف جو احساس ختم نه ٿيو. ان کان پوءِ، هن خديجه کي چيو، 'اي خديجه، مون کي ڇا ٿيو، مان واقعي پنهنجي باري ۾ پريشان آهيان'. آخرڪار، هن وضاحت ڪئي ته هن سان ڇا ٿيو. خديجه چيو؛ 'نه. خوش رهو. الله جو قسم، الله توهان کي هميشه لاءِ نقصان نه پهچائيندو. حقيقت ۾، تون واقعي اهڙو ماڻهو آهين جيڪو هميشه رشتا برقرار رکي ٿو، اهڙو ماڻهو جيڪو سچ ڳالهائي ٿو، ڪمزورن جي مدد ڪري ٿو، انهن ماڻهن کي ڏئي ٿو جن وٽ ڪجهه به ناهي، تون مهمانن جي عزت پڻ ڪرين ٿو ۽ سچ جو دفاع ڪرين ٿو '. آخرڪار خديجه هلي وئي ۽ کيس وٺي وئي جيستائين هو ورقه بن نوفل سان نه ملي، هو خديجه جي چاچي جو پٽ هو، سندس پيءُ جو ڀاءُ. هڪ نوفل جاهليت جي دور ۾ هڪ عيسائي هو. هو اهو هو جنهن عربي ڪتاب لکيو. هن بائيبل مان عربي ۾ لکيو. ان وقت، هو هڪ پوڙهو ۽ انڌو شيخ بڻجي چڪو هو. خديجه کيس چيو، 'اي منهنجي چاچي جو پٽ. ٻڌو ته پنهنجي ڀاءُ جا ٻار ڇا ٿا چون. ورقه چيو؛ 'اي منهنجي چاچي جو پٽ تو ڇا ڏٺو آهي؟' پوءِ نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم کيس ان واقعي جي خبر ڏني جيڪا هن تجربو ڪئي هئي. پوءِ ورقه چيو؛ 'هي اهو ناموس آهي جيڪو هڪ ڀيرو موسيٰ تي نازل ٿيو هو. جيڪڏهن مان اڃا ننڍو هجان ها، ۽ جيڪڏهن مان اڃا تائين زنده هجان ها. .'. هن ڪجهه جملا چيا. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم پڇيو؛ 'ڇا اهي مون کي ٻاهر ڪڍندا؟' ورقه جواب ڏنو، 'ها، ڪو به جيڪو توهان آندو آهي اهو کڻي نه ايندو، جيستائين ان کي نقصان نه پهچايو ويندو. ۽ جيڪڏهن مون کي اهو ڏينهن مليو، ته مان ضرور توهان جي وڏي مدد ڪندس'. ٿوري دير کان پوءِ، ورقه فوت ٿي ويو، جڏهن ته وحي بند ٿي وئي، جنهن رسول الله صلي الله عليه وسلم کي غمگين ڪري ڇڏيو. [محمد بن شهاب] چيو؛ مون کي [ابو سلمه بن عبدالرحمان] ٻڌايو ويو آهي ته [جابر بن عبدالله الانصاري] رضي الله عنهما چيو؛ رسول الله صلي الله عليه وسلم پهرين وحي جو واقعو بيان ڪيو، هن چيو؛ 'جڏهن مان هلي رهيو هوس ته اوچتو مون آسمان مان هڪ آواز ٻڌو، تنهنڪري مون پنهنجي نظر آسمان ڏانهن وڌي، اهو معلوم ٿيو ته مٿي هڪ فرشتو هو جيڪو اڳ ۾ غار حرا ۾ مون وٽ آيو هو، آسمان ۽ زمين جي وچ ۾ ڪرسي تي ويٺو هو. مان ان کان ڀڄي ويس ۽ فوري طور تي پنهنجي گهر وارن وٽ گهر ويس ۽ چيو؛ 'مون کي ڍڪيو، مون کي ڍڪيو.' تنهن ڪري سندس گهر وارن فوري طور تي ان کي ڍڪيو. پوءِ الله پنهنجو ڪلام نازل ڪيو: 'يا ايوحل المدتصير قم فاعندذر و ربك فكببر و تسيابك فتحهير وار رجزة فجور - اي ڍڪيل، اٿو ۽ ڊيڄاريو. ۽ پنهنجي رب جي پاڪائي بيان ڪريو. ۽ پنهنجا ڪپڙا پاڪ ڪريو، ۽ بت پرستي کي ڇڏي ڏيو.' ابو سلمه چيو؛ 'ارجزة اهي بت آهن جن جي پوڄا جاهليت ڪندي هئي. ان کان پوءِ، وحي هڪ ٻئي پٺيان نازل ٿينديون رهيون.