Kebijakan pengikatan hati (ta'alufal qulub) dalam pembagian ghanimah bagi kaum Quraisy yang baru meninggalkan kebiasaan Jahiliyah

Imam Ahmad : 11414

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا الْفُضَيْلُ بْنُ مَرْزُوقٍ عَنْ عَطِيَّةَ الْعَوْفِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ لِأَصْحَابِهِ أَمَا وَاللَّهِ لَقَدْ كُنْتُ أُحَدِّثُكُمْ أَنَّهُ لَوْ قَدْ اسْتَقَامَتْ الْأُمُورُ قَدْ آثَرَ عَلَيْكُمْ قَالَ فَرَدُّوا عَلَيْهِ رَدًّا عَنِيفًا قَالَ فَبَلَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَجَاءَهُمْ فَقَالَ لَهُمْ أَشْيَاءَ لَا أَحْفَظُهَا قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَكُنْتُمْ لَا تَرْكَبُونَ الْخَيْلَ قَالَ فَكُلَّمَا قَالَ لَهُمْ شَيْئًا قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَلَمَّا رَآهُمْ لَا يَرُدُّونَ عَلَيْهِ شَيْئًا قَالَ أَفَلَا تَقُولُونَ قَاتَلَكَ قَوْمُكَ فَنَصَرْنَاكَ وَأَخْرَجَكَ قَوْمُكَ فَآوَيْنَاكَ قَالُوا نَحْنُ لَا نَقُولُ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْتَ تَقُولُهُ قَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ أَلَا تَرْضَوْنَ أَنْ يَذْهَبَ النَّاسُ بِالدُّنْيَا وَتَذْهَبُونَ أَنْتُمْ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ أَلَا تَرْضَوْنَ أَنَّ النَّاسَ لَوْ سَلَكُوا وَادِيًا وَسَلَكْتُمْ وَادِيًا لَسَلَكْتُ وَادِيَ الْأَنْصَارِ قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ لَوْلَا الْهِجْرَةُ لَكُنْتُ امْرَأً مِنْ الْأَنْصَارِ كَرِشِي وَأَهْلُ بَيْتِي وَعَيْبَتِي الَّتِي آوِي إِلَيْهَا فَاعْفُوا عَنْ مُسِيئِهِمْ وَاقْبَلُوا مِنْ مُحْسِنِهِمْ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ قُلْتُ لِمُعَاوِيَةَ أَمَا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدَّثَنَا أَنَّنَا سَنَرَى بَعْدَهُ أَثَرَةً قَالَ مُعَاوِيَةُ فَمَا أَمَرَكُمْ قُلْتُ أَمَرَنَا أَنْ نَصْبِرَ قَالَ فَاصْبِرُوا إِذًا

Esan digu [Yahya bin Abu Bukairrek] esan digu, esan digu [Al Fudhail bin Marzuq] ['Athiyyah Al 'Aufi]-tik esan du; [Abu Sa'idek] esan zuen; Ansarreko gizon batek esan zion bere lagunari; "Ala esan dizut, bere -Muhammad-en afera guztiak amaitu eta amaitutakoan beste baterako utziko zaituela", esan zuen Abu Sa'idek; Orduan, ozen eta sarkastikoki esandakoa baztertu zuten, gero hori azkenean Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-en belarrietara iritsi zen, orduan etorri zen eta buruz ikasi ezin nuen zerbait esan zuen,' erantzun zuten; «Egia da, o Allahren Mezularia», esan zuen orduan: «Ez duzu zaldiz ibiltzen», esan zuen Abu Saidek; «Beraz, Allahren Mezulariak zerbaiti buruz galdetzen zien bakoitzean, beti erantzuten zieten; «Egia da, o Allahren mezularia», esan zuen Abu Sa'idek; «Eta ikusi zuenean ez zutela erantzunik ematen, esan zuen: «Esaten duzu; Zure herriak borroka egin zuen eta guk lagundu zintuzten, eta zure jendeak kanporatu zintuen eta guk lekua eman zizun!». erantzun zuten; "Ez dugu hori esan, baina zuk zeuk esan duzu", esan zuen: "Oi Ansarren jendea, ez al zinateke poztuko gizakiak mundura joango balira, zu Alai sallallaahu 'alaihi wasallam!' erantzun zuten; «Bai, o Allahren mezularia», esan zuen berriro: «Oi Ansarren jendea, ez al zinateke pozik egongo jendea haran batetik igarotzen bazenu eta zu ere beste haran batetik igaroz gero, orduan ni Ansarrek igaro zuen haranetik pasatu nintzen!». erantzun zuten; «Bai, o Allahren mezularia», esan zuen: «Izan ere, migrazioagatik ez balitz, ni, nire lagun minak, nire tenpluko maisuak eta nire bizkartzainak Ansarko kide bihurtuko ginateke, beraz, barkatu haien akatsak eta onartu haien ontasuna». Abu Sa'idek esan zuen; Esan nion Mu'awiyah-i; «Izan ere, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek esan digunez, hil ondoren berekoiak diren pertsonak agertuko dira», esan zuen Mu'awiyahek; — Orduan, zer agindu dizu? erantzun nion; «Pazientzia izateko agindu zigun», esan zuen Mu'awiyahek; "Orduan, pazientzia izan behar duzu".