Imam Ahmad : 11371
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ بَكْرٍ الْمُزَنِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ رَأَيْتُ رُؤْيَا وَأَنَا أَكْتُبُ سُورَةَ ص قَالَ فَلَمَّا بَلَغْتُ السَّجْدَةَ رَأَيْتُ الدَّوَاةَ وَالْقَلَمَ وَكُلَّ شَيْءٍ بِحَضْرَتِي انْقَلَبَ سَاجِدًا قَالَ فَقَصَصْتُهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يَزَلْ يَسْجُدُ بِهَا
Esan digu [Ibn Abu Adi] [Humaid] from [Bakr Al Muzani] esan; [Abu Sa'id Al Khudri] esan zuen; «Shaaden gutuna idaztea amesten nuen», esan zuen Abu Saidek; «Otoitz alfonbraren bertsora iritsi nintzenean, tinta, boligrafoa eta zegoen guztia ahuspeztuta ikusi nuen», esan zuen Abu Sa'idek; «Orduan Rasulullah sallallahu-ri hau kontatu nion 'alaihi wasallam, eta beti prosternatzen zen -bertso hori irakurtzean-».