Imam Ahmad : 11371
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ بَكْرٍ الْمُزَنِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ رَأَيْتُ رُؤْيَا وَأَنَا أَكْتُبُ سُورَةَ ص قَالَ فَلَمَّا بَلَغْتُ السَّجْدَةَ رَأَيْتُ الدَّوَاةَ وَالْقَلَمَ وَكُلَّ شَيْءٍ بِحَضْرَتِي انْقَلَبَ سَاجِدًا قَالَ فَقَصَصْتُهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يَزَلْ يَسْجُدُ بِهَا
A erenikich [Ibn Abu Adi] seni [Humaid] seni [Bakr Al Muzani] a apasa; [Apu Sa’id Al Kudri] a apasa; ‘Ua tan pwe upwe makkei noun Shaad we taropwe,’ Abu Sa’id a apasa; ‘Nupwen ua tori ewe wokisin non ewe rug iotek, ua kuna ewe ink, ewe pen me mettoch meinisin mi nom ra chapetiw mwen mesan,’ Abu Sa’id a apasa; 'Iwe, ua ereni ei ngeni Rasulullah, iwe, a chapetiw fansoun meinisin -lupwen a anneani ena wokisin-'.