Imam Ahmad : 3057
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَابِسٍ قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ قَالَ خَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ عِيدٍ وَلَوْلَا مَكَانِي مِنْهُ مَا شَهِدْتُهُ مِنْ الصِّغَرِ فَأَتَى دَارَ كَثِيرِ بْنِ الصَّلْتِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ قَالَ ثُمَّ خَطَبَ وَأَمَرَ بِالصَّدَقَةِ قَالَ وَلَمْ يَذْكُرْ أَذَانًا وَلَا إِقَامَةً
[Sufyan]tik [Waki'] kontatu ondoren, esan zuen; [Abdurrahman bin 'Abis] entzun nuen esaten; [Ibn Abbas] entzun nuen esaten; Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam Id egunean atera zen, nire posizioagatik ez balitz berarengandik, noski ez nintzatekeen berarekin egongo txikitatik, Katsir bin Ash Shalt herrira joan zen, gero bi rak'ah otoitz egin zuen. Esan zuen; Gero sermoia eman zuen eta limosna emateko agindu zuen. Esan zuen; Ez zuen otoitzerako eta iqamahrako deia aipatu.