Imam Ahmad : 3057

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَابِسٍ قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ قَالَ خَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ عِيدٍ وَلَوْلَا مَكَانِي مِنْهُ مَا شَهِدْتُهُ مِنْ الصِّغَرِ فَأَتَى دَارَ كَثِيرِ بْنِ الصَّلْتِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ قَالَ ثُمَّ خَطَبَ وَأَمَرَ بِالصَّدَقَةِ قَالَ وَلَمْ يَذْكُرْ أَذَانًا وَلَا إِقَامَةً

Matapos niyang ikwento sa amin [Waki'] mula kay [Sufyan] ay sinabi niya; Narinig ko [si Abdurrahman bin 'Abis] na nagsabi; Narinig ko [si Ibn Abbas] na nagsabi; Ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay lumabas noong araw ng Id, kung hindi dahil sa aking posisyon mula sa kanya, siyempre hindi ako makakasama niya simula noong bata pa ako, pumunta siya sa nayon ni Katsir bin Ash Shalt, pagkatapos ay nagdasal siya ng dalawang rak'ah. Sinabi niya; Pagkatapos ay nagbigay siya ng sermon at nag-utos na magbigay ng limos. Sinabi niya; Hindi niya binanggit ang panawagan sa pagdarasal at iqamah.