An-nisaa'(4) 65. Tidak beriman hingga mereka menjadikan kamu hakim terhadap perkara yang mereka perselisihkan

Imam Muslim : 4347

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا لَيْثٌ ح و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ حَدَّثَهُ أَنَّ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ خَاصَمَ الزُّبَيْرَ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي شِرَاجِ الْحَرَّةِ الَّتِي يَسْقُونَ بِهَا النَّخْلَ فَقَالَ الْأَنْصَارِيُّ سَرِّحْ الْمَاءَ يَمُرُّ فَأَبَى عَلَيْهِمْ فَاخْتَصَمُوا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلزُّبَيْرِ اسْقِ يَا زُبَيْرُ ثُمَّ أَرْسِلْ الْمَاءَ إِلَى جَارِكَ فَغَضِبَ الْأَنْصَارِيُّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ كَانَ ابْنَ عَمَّتِكَ فَتَلَوَّنَ وَجْهُ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ يَا زُبَيْرُ اسْقِ ثُمَّ احْبِسْ الْمَاءَ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى الْجَدْرِ فَقَالَ الزُّبَيْرُ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَحْسِبُ هَذِهِ الْآيَةَ نَزَلَتْ فِي ذَلِكَ { فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا }

اسان کي [قتيبه بن سعيد] ٻڌايو آهي؛ اسان کي [ليث] ٻڌايو آهي؛ ساڳئي طرح ٻئي رستي کان روايت ڪئي وئي آهي، ۽ اسان کي [محمد بن روم] ٻڌايو آهي؛ اسان کي [آل ليث] [ابن شهاب] کان [عروه بن الزبير] کان خبر پئي آهي ته [عبدالله بن الزبير]؛ هن ان کي ٻڌايو هو ته هڪ انصاري جو رسول الله صلي الله عليه وسلم جي موجودگي ۾ الزبير سان الحره جي چشمي تي تڪرار ٿيو هو، جيڪو اهي کجين جي وڻن کي سيراب ڪندا هئا. انصاري چيو: 'پاڻي وهڻ ڏيو!' پر الزبير انڪار ڪيو. آخرڪار، ٻنهي رسول الله صلي الله عليه وسلم سان ان بابت شڪايت ڪئي، رسول الله صلي الله عليه وسلم پوءِ فرمايو: 'اي زبير، پنهنجي باغ کي پاڻي ڏيو، ان کان پوءِ پنهنجي پاڙيسري کي ڏيو'. پر انصاري ناراض ٿي ويو ۽ چيو؛ ”يا رسول الله، ڇا اهو ان ڪري آهي جو هو توهان جي چاچي جو پٽ آهي!“ رسول الله ﷺ جو چهرو ڳاڙهو ٿي ويو، پوءِ پاڻ فرمايائون: ”اي زبير، پنهنجي باغ کي پاڻي ڏيو، پوءِ ان کي رکو جيستائين پاڻي زمين ۾ واپس نه اچي!“ عبدالله بن الزبير چيو؛ پوءِ زبير چيو؛ ”يقيناً، منهنجو اندازو آهي ته هي آيت ان واقعي جي حوالي سان نازل ٿي هئي؛“ تنهن ڪري توهان جي رب جو قسم، اهي - اصل ۾ - ايمان نه ٿا آڻين جيستائين اهي توهان کي ان معاملي جو قاضي نه بڻائين جنهن تي اهي تڪرار ڪري رهيا آهن، پوءِ انهن جي دلين ۾ توهان جي فيصلي تي ڪو اعتراض نه محسوس ٿئي، ۽ اهي ان کي مڪمل طور تي قبول ڪن.