Menghormati tamu dalam keadaan kekurangan

Imam Muslim : 3831

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا شَبَابَةُ بْنُ سَوَّارٍ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ الْمِقْدَادِ قَالَ أَقْبَلْتُ أَنَا وَصَاحِبَانِ لِي وَقَدْ ذَهَبَتْ أَسْمَاعُنَا وَأَبْصَارُنَا مِنْ الْجَهْدِ فَجَعَلْنَا نَعْرِضُ أَنْفُسَنَا عَلَى أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَيْسَ أَحَدٌ مِنْهُمْ يَقْبَلُنَا فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَانْطَلَقَ بِنَا إِلَى أَهْلِهِ فَإِذَا ثَلَاثَةُ أَعْنُزٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ احْتَلِبُوا هَذَا اللَّبَنَ بَيْنَنَا قَالَ فَكُنَّا نَحْتَلِبُ فَيَشْرَبُ كُلُّ إِنْسَانٍ مِنَّا نَصِيبَهُ وَنَرْفَعُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَصِيبَهُ قَالَ فَيَجِيءُ مِنْ اللَّيْلِ فَيُسَلِّمُ تَسْلِيمًا لَا يُوقِظُ نَائِمًا وَيُسْمِعُ الْيَقْظَانَ قَالَ ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي ثُمَّ يَأْتِي شَرَابَهُ فَيَشْرَبُ فَأَتَانِي الشَّيْطَانُ ذَاتَ لَيْلَةٍ وَقَدْ شَرِبْتُ نَصِيبِي فَقَالَ مُحَمَّدٌ يَأْتِي الْأَنْصَارَ فَيُتْحِفُونَهُ وَيُصِيبُ عِنْدَهُمْ مَا بِهِ حَاجَةٌ إِلَى هَذِهِ الْجُرْعَةِ فَأَتَيْتُهَا فَشَرِبْتُهَا فَلَمَّا أَنْ وَغَلَتْ فِي بَطْنِي وَعَلِمْتُ أَنَّهُ لَيْسَ إِلَيْهَا سَبِيلٌ قَالَ نَدَّمَنِي الشَّيْطَانُ فَقَالَ وَيْحَكَ مَا صَنَعْتَ أَشَرِبْتَ شَرَابَ مُحَمَّدٍ فَيَجِيءُ فَلَا يَجِدُهُ فَيَدْعُو عَلَيْكَ فَتَهْلِكُ فَتَذْهَبُ دُنْيَاكَ وَآخِرَتُكَ وَعَلَيَّ شَمْلَةٌ إِذَا وَضَعْتُهَا عَلَى قَدَمَيَّ خَرَجَ رَأْسِي وَإِذَا وَضَعْتُهَا عَلَى رَأْسِي خَرَجَ قَدَمَايَ وَجَعَلَ لَا يَجِيئُنِي النَّوْمُ وَأَمَّا صَاحِبَايَ فَنَامَا وَلَمْ يَصْنَعَا مَا صَنَعْتُ قَالَ فَجَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ كَمَا كَانَ يُسَلِّمُ ثُمَّ أَتَى الْمَسْجِدَ فَصَلَّى ثُمَّ أَتَى شَرَابَهُ فَكَشَفَ عَنْهُ فَلَمْ يَجِدْ فِيهِ شَيْئًا فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقُلْتُ الْآنَ يَدْعُو عَلَيَّ فَأَهْلِكُ فَقَالَ اللَّهُمَّ أَطْعِمْ مَنْ أَطْعَمَنِي وَأَسْقِ مَنْ أَسْقَانِي قَالَ فَعَمَدْتُ إِلَى الشَّمْلَةِ فَشَدَدْتُهَا عَلَيَّ وَأَخَذْتُ الشَّفْرَةَ فَانْطَلَقْتُ إِلَى الْأَعْنُزِ أَيُّهَا أَسْمَنُ فَأَذْبَحُهَا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هِيَ حَافِلَةٌ وَإِذَا هُنَّ حُفَّلٌ كُلُّهُنَّ فَعَمَدْتُ إِلَى إِنَاءٍ لِآلِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا كَانُوا يَطْمَعُونَ أَنْ يَحْتَلِبُوا فِيهِ قَالَ فَحَلَبْتُ فِيهِ حَتَّى عَلَتْهُ رَغْوَةٌ فَجِئْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَشَرِبْتُمْ شَرَابَكُمْ اللَّيْلَةَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اشْرَبْ فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَنِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اشْرَبْ فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَنِي فَلَمَّا عَرَفْتُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ رَوِيَ وَأَصَبْتُ دَعْوَتَهُ ضَحِكْتُ حَتَّى أُلْقِيتُ إِلَى الْأَرْضِ قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِحْدَى سَوْآتِكَ يَا مِقْدَادُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَانَ مِنْ أَمْرِي كَذَا وَكَذَا وَفَعَلْتُ كَذَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا هَذِهِ إِلَّا رَحْمَةٌ مِنْ اللَّهِ أَفَلَا كُنْتَ آذَنْتَنِي فَنُوقِظَ صَاحِبَيْنَا فَيُصِيبَانِ مِنْهَا قَالَ فَقُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أُبَالِي إِذَا أَصَبْتَهَا وَأَصَبْتُهَا مَعَكَ مَنْ أَصَابَهَا مِنْ النَّاسِ و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ بِهَذَا الْإِسْنَادِ

Al à dit [Abu Bakr bin Abu Syaiba]; Al à dit [Siaba bin Sawwar]; Al à contât [Suleiman ben Al Mughirah] di [Tsabit] di [‘Abdurrahman ben Abu Laila] di [Al Miqdad] al à dit; “Jo e i miei doi amîs o jerin rivâts, ancje se in chel timp il me udiment e la mê vision a no funzionavin plui par vie de malatie che o vevi vût”. Al Miqdad al à dit; “O vin scomençât a rindisi - domandant jutori - ai amîs dal Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam, ma nissun di lôr al jere pront a acetânus. Infin, o jerin lâts al Rasulullah Sallam e al ne domandà di lâ a cjatâ la sô famee. Al è vignût fûr che in cjase sô a jerin trê cjavris. Dopo al disè: ‘Sflandôr il lat de cjavre par che o podìn bevilu insiemi!’. Al Miqdad al à dit; — Dopo o sburtavin la cjavre e ognidun di nô al beveve la sô part. Dopo di chel, o vin mantignût la razion di lat dal Rasulullah. Al Miqdad al à dit; “Une part de gnot e jere passade, daspò il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al disè un salût che nol disvilupave lis personis che a durmivin, ma al podeve jessi sintût des personis che a jerin disvilupadis”. Al Miqdad al à dit; 'Il Rasulullah al vignì ae moschee e daspò al preà. Daspò di chel, al si svicinà al so bevi par bevilu. Cheste gnot, cuant che o vevi bevût la mê part di bevi, o soi stât tentat di colp dai sussurâts di Satane che a mi sonavin simpri tai orei; ‘Mohammed al le dai Ansar e a lu intratignirin. Dopo di chel, lui - Mohammed - al à vût un past tra di lôr, fin che lui - Mohammed - nol veve bisugne dal rest de sô bevude’. Po dopo o mi soi svicinât al so bevi che al restave e o lu bevi subit. Dopo che il bevi di Messazîr di Allah al jentrà tal mê stomi, e logjic che al fo impussibil par me di tornâ a tirâlu fûr, Satan al mi sussurà displasê tal cûr; ‘Ei, ce disastri che tu sês,’ al esclamà Satan. Cje âs fat? Parcè tu âs bevût dut il bevi di Mohammed? Cje al sarà, se al vignarà Mohammed e nol cjape plui di bevi, fin che infin al prearà par che tu vedis un incident e tu saran ferîts in chest mont e tal aldilà?' Par câs in chel timp o vevi metût sù une cjamese, che se o cuvierzès la plante dai pîts e varès mostrât di sigûr il cjâf. Di chê altre bande, se o cuvierzi il cjâf, la plante dai pîts e sarà di sigûr visibili. Par chest, no rivave a durmî in pâs. Intant, i miei doi amîs, al somee che ducj i doi a puedin durmî ben parcè che a no àn fat ce che o ai fat jo. Al Miqdad al à dit; ‘Prest il Profete al vignì e lu saludà come al solit. Dopo di chel, al le in moschee a preâ. Dopo vê preât, al le subit al so bevi par bevilu. In ogni câs, al cjatà che il bevi tal biçâr al jere finît. Ae fin, al alçà la muse al cîl. La mê ment e dîs; ‘Forsit il Messazîr di Allah al prearà cumò par un acident par me, come la persone che e à finît di bevi’. In ogni câs, al è vignût fûr che al veve preât: ‘O Allah, dâ di mangjâ ae persone che e mi à dât di bevi e dâ di bevi ae persone che e mi à dât di bevi’. Al Miqdad al à dit; — Finalmentri o ai tirât sù la mê cjamese, daspò o ai cjapât un cjavâl, e o ai lât al mê cjamp di cjavre. O ai sielzût la cjavre plui grasse par maçâle come mangjâ pal Rasulullah. Cuant che o jeri daûr a maçâlis, al è vignût fûr che lis cjavris a vevin dentri une vore di lat, cussì o ai cjapât subit in prestit un recipient de famee dal Rasulullah, che prime e doprave di râr chest recipient par sgjavâ lis cjavris. Al fin o ai mudât il lat di cjavre fin che al jemplà i contignidôrs. Sete E je finide, o mi soi vicinât al Rasulullah. Dopo al disè: “Tu âs bevût la tô bevude ieri serade?” O ai dit; “O Messazîr di Allah, par plasê gustâ il lat di cheste cjavre!” Po dopo al lu bevè cun bogns motîfs. Dopo di chê al domandà di bevi un altri. Dopo o lu invità a bevi il lat. Duncje al lu bevè e dopo di chel al domandà ancjemò di plui. Daspò vê scoviert che il Messazîr di Allah al si jere sintût solîf e che o jeri stât bon di apaiâ la sô domande, o mi sintivi content fin che o no colà par tiere. Il Rasulullah al domandà; “Ei Miqdad, e je une des vôs brutis fatis?” O ai rispuindût; “Sì, in realtât ieri serade o ai fat chest e chel, fin che infin o ai fat chest e chel”. Duncje il Rasulullah al disè: ‘In realtât, cheste e je une benedizion di Allah. Par disgracie, parcè no mi âs dit fintant che no vin podût disviâ i nestris doi amîs e vignî a bevi alc cun nô?' Al Miqdad al à dit; ‘Par Chel che ti à mandât, no mi interesse se tu âs gustât chest lat cun me, daspò tu âs di tornâ a jessi cun altris amìs’. E al à contât [Ishaq bin Ibrahim], al à contât [Un Nadhr bin Syumail] al à contât [Sulaiman bin Al Mughirah] cuntun sanad simil.