Doa ruku' - 3: SUBHAANA RABBIYAL ADZHIIM 3x

इमाम मुस्लिम : 1291

و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ ح و حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَإِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ جَمِيعًا عَنْ جَرِيرٍ كُلُّهُمْ عَنْ الْأَعْمَشِ ح و حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ وَاللَّفْظُ لَهُ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ عَنْ الْمُسْتَوْرِدِ بْنِ الْأَحْنَفِ عَنْ صِلَةَ بْنِ زُفَرَ عَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ لَيْلَةٍ فَافْتَتَحَ الْبَقَرَةَ فَقُلْتُ يَرْكَعُ عِنْدَ الْمِائَةِ ثُمَّ مَضَى فَقُلْتُ يُصَلِّي بِهَا فِي رَكْعَةٍ فَمَضَى فَقُلْتُ يَرْكَعُ بِهَا ثُمَّ افْتَتَحَ النِّسَاءَ فَقَرَأَهَا ثُمَّ افْتَتَحَ آلَ عِمْرَانَ فَقَرَأَهَا يَقْرَأُ مُتَرَسِّلًا إِذَا مَرَّ بِآيَةٍ فِيهَا تَسْبِيحٌ سَبَّحَ وَإِذَا مَرَّ بِسُؤَالٍ سَأَلَ وَإِذَا مَرَّ بِتَعَوُّذٍ تَعَوَّذَ ثُمَّ رَكَعَ فَجَعَلَ يَقُولُ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ فَكَانَ رُكُوعُهُ نَحْوًا مِنْ قِيَامِهِ ثُمَّ قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ ثُمَّ قَامَ طَوِيلًا قَرِيبًا مِمَّا رَكَعَ ثُمَّ سَجَدَ فَقَالَ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأَعْلَى فَكَانَ سُجُودُهُ قَرِيبًا مِنْ قِيَامِهِ قَالَ وَفِي حَدِيثِ جَرِيرٍ مِنْ الزِّيَادَةِ فَقَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ

आणि आम्हाला [अबू बक्र इब्न अबू शयाह] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अब्दुल्ला इब्न नुमैर] आणि [अबू मुआवियाह] यांच्याकडून – दुसऱ्या साखळीत – आणि आम्हाला [जुहैर इब्न हारब] आणि [इशाक इब्न इब्राहिम] यांनी सांगितले, सर्व [जारिर] यांच्याकडून, आणि ते सर्व [अल-अमश] यांच्याकडून —दुसऱ्या साखळीत—आम्हाला [इब्न नुमैर] यांनी सांगितले—आणि हे शब्द त्यांच्याकडून आहेत—आम्हाला [माझ्या वडिलांनी] सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अल-अमाश] यांच्याकडून [सईद बिन उबैदाह] यांच्याकडून [अल-मुस्तौरिद बिन अल-अहनाफ] यांच्याकडून [शिहला बिन जुफर] यांच्याकडून [हुदैफा] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले; एका रात्री मी अल्लाहच्या प्रेषितांसोबत (कियामुल लायल) नमाज अदा केली, अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद त्यांच्यावर असोत, आणि त्यांनी सूरा अल-बकराह पठण करायला सुरुवात केली. मग मी मनात म्हटले की तो शंभरव्या आयतीवर रुकू करेल. मग (शेकडावा आयत) पार झाला, तेव्हा मी मनात विचार केला की तो (त्या सूराने) एक रकात नमाज करेल. परंतु (सूरह अल-बकरा) सुरूच राहिला, तेव्हा मी मनात विचार केला की तो लवकरच सजदा करेल. प्रत्यक्षात तो सूरह अन-निसा वाचायला सुरुवात करून तो पूर्णपणे वाचला. नंतर त्यांनी सुरह अल-इम्रान वाचून पूर्ण केली. जेव्हा त्यांनी तस्बीहचा आयत वाचला, तेव्हा त्यांनी अल्लाहची स्तुती केली; जेव्हा त्यांनी दुआ करण्याचा आदेश देणारा आयत वाचला, तेव्हा त्यांनी दुआ केली; आणि जेव्हा त्यांनी ताआव्वुधचा आयत (शरण मागण्याचा आदेश देणारा आयत) वाचला, तेव्हा त्यांनी शरण मागितले. मग त्यांनी रुकू केला. रुकू'मध्ये त्यांनी पठण केले: "सब्हान रब्बियल् अज़ीम (महान प्रभूची स्तुती होवो)." आणि त्यांच्या रुकू'चा कालावधी उभ्या राहण्याच्या कालावधीइतकाच होता. मग त्यांनी पठण केले: "समिअल्लाहु लिमान हमीदह (अल्लाह त्यांचे ऐकतो जे त्याची स्तुती करतात)." नंतर ते उभे राहिले, आणि त्यांचा उभे राहण्याचा कालावधी जवळजवळ त्यांच्या रुकू'इतकाच होता. त्यानंतर त्यांनी सजदा केला, आणि सजदा करताना त्यांनी पठण केले: "सुब्हान रब्बियल् आला (महान परमेश्वराची स्तुती होवो)." त्याच्या प्रणाम करण्याच्या कालावधीपेक्षा उभे राहण्याचा कालावधी जवळजवळ समान होता. दरम्यान, जारिर यांच्या हदीसमध्ये एक अतिरिक्त भाग आहे; त्यांनी वाचले: "समिअल्लाहु लिमान हमिदाह, रब्बनाा लाकल हम्दु (अल्लाह त्यांची प्रशंसा करणाऱ्यांना ऐकतो, हे आमच्या प्रभू, सर्व स्तुती तुझीच आहे)."