Mati tidak syirik pasti kesurga walau berzina dan mencuri

Imam Muslim : 46

حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ الْحَنَفِيُّ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو كَثِيرٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ قَالَ كُنَّا قُعُودًا حَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَنَا أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ فِي نَفَرٍ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ بَيْنِ أَظْهُرِنَا فَأَبْطَأَ عَلَيْنَا وَخَشِينَا أَنْ يُقْتَطَعَ دُونَنَا وَفَزِعْنَا فَقُمْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ فَخَرَجْتُ أَبْتَغِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَيْتُ حَائِطًا لِلْأَنْصَارِ لِبَنِي النَّجَّارِ فَدُرْتُ بِهِ هَلْ أَجِدُ لَهُ بَابًا فَلَمْ أَجِدْ فَإِذَا رَبِيعٌ يَدْخُلُ فِي جَوْفِ حَائِطٍ مِنْ بِئْرٍ خَارِجَةٍ وَالرَّبِيعُ الْجَدْوَلُ فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَقُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ مَا شَأْنُكَ قُلْتُ كُنْتَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا فَقُمْتَ فَأَبْطَأْتَ عَلَيْنَا فَخَشِينَا أَنْ تُقْتَطَعَ دُونَنَا فَفَزِعْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مِنْ فَزِعَ فَأَتَيْتُ هَذَا الْحَائِطَ فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ وَهَؤُلَاءِ النَّاسُ وَرَائِي فَقَالَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ وَأَعْطَانِي نَعْلَيْهِ قَالَ اذْهَبْ بِنَعْلَيَّ هَاتَيْنِ فَمَنْ لَقِيتَ مِنْ وَرَاءِ هَذَا الْحَائِطِ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ فَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ فَكَانَ أَوَّلَ مَنْ لَقِيتُ عُمَرُ فَقَالَ مَا هَاتَانِ النَّعْلَانِ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ فَقُلْتُ هَاتَانِ نَعْلَا رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَنِي بِهِمَا مَنْ لَقِيتُ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرْتُهُ بِالْجَنَّةِ فَضَرَبَ عُمَرُ بِيَدِهِ بَيْنَ ثَدْيَيَّ فَخَرَرْتُ لِاسْتِي فَقَالَ ارْجِعْ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ فَرَجَعْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَجْهَشْتُ بُكَاءً وَرَكِبَنِي عُمَرُ فَإِذَا هُوَ عَلَى أَثَرِي فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا لَكَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ قُلْتُ لَقِيتُ عُمَرَ فَأَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي بَعَثْتَنِي بِهِ فَضَرَبَ بَيْنَ ثَدْيَيَّ ضَرْبَةً خَرَرْتُ لِاسْتِي قَالَ ارْجِعْ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ يَا عُمَرُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا فَعَلْتَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَبَعَثْتَ أَبَا هُرَيْرَةَ بِنَعْلَيْكَ مَنْ لَقِيَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرَهُ بِالْجَنَّةِ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَلَا تَفْعَلْ فَإِنِّي أَخْشَى أَنْ يَتَّكِلَ النَّاسُ عَلَيْهَا فَخَلِّهِمْ يَعْمَلُونَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَخَلِّهِمْ

Al à dit [Zuhair ben Harb] al à dit [Umar ben Yunus al-Hanafi] al à dit [Ikrimah ben Ammar] al à dit, al à dit [Abu Kathir] al à dit, al à dit [Abu Hurairah] al à dit; ‘Intune vuere o jerin une volte sierâts ator dal Rasulullah, e cun nô a jerin Abu Bakr e Umar. Dopo al partì ator di nô e al tornà cussì tart che o jerin preocupâts che al fos cjapât dal nemì o che al fos un disastri. O jerin ducj une vore preocupâts e la persone che e jere plui preocupade pe sô cundizion o jeri jo. Duncje o mi soi alçât e o jessì a cirî il Rasulullah, fin che o soi rivât intun zardin che al apartignive ai Ansar di Bani Najjar. O ai fat il zîr cun la sperance di cjatâ une jentrade, ma no lu ai cjatât. E al vignì fûr che al jere un flum che al coreve di fûr dal zardin che al jentrave di un cjanton dal zardin. Duncje o ai cirît di jentrâ come un puar che al cîr di jentrâ traviers di une buse strete. E o ai cjatât ancje il Rasulullah. Al urlà: ‘Abu Uraira! ' O ai rispuindût: 'Sì, o Messazîr di Allah'. Cje al è mâl?', al domandà. O ai rispuindût: ‘Ben, o Messazîr, tu jeris cun nô, daspò di colp tu nus âs ​​lassât e no tu sês tornât par cussì tant timp che o jerin une vore preocupâts pe tô sigurece, soredut jo, o Messazîr. Duncje o ai cirît di jentrâ in chest zardin di une buse une vore strete come un puar, e lôr - i altris amìs - a jerin daûr di me. Intant che al diseve al mi à dât i siei doi sandai: ‘O Abu Hurairah, cjape chescj doi sandai miei, e cui che tu cjatis daûr di chest zardin al testemonearà che nol è un diu - che al à il dirit di jessi venerât - fûr di Allah e al à plantât cheste crodince intal so cûr, duncje dâilu la buine notizie dal cîl’. E par câs la prime persone che mi à cjatât e je stade Umar, cussì al à domandât: ‘Cje che al è mâl cun chei doi sandai, o Abu Hurairah? ' O ai rispuindût: 'Chescj a son i doi sandai dal Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam, al mi à dit di cjapâju e trasmeti la buine notizie dal cîl ae persone che mi à cjatât pe prime volte intant che al testemoneave che nol esist un diu - digne di adorazion - fûr di Allah, e al crodeve in chel cul so cûr'. Cussì Umar al mi à colpît cun la man propri intal mieç dal mê pet - pleç solâr - fin che o mi soi sielzût, daspò al à dit; — Tornâ, o Abu Uraira! ’ Cussì o tornà al Messazîr di Allah cun la sô muse che e tratignive lis lagrimis, e al vignì fûr che ancje Umar al jere daûr di me. Subit il Rasul al domandà: ‘Cje che al è mâl cun te, Abu Hurairah? ’ O ai rispuindût: ‘O ai cjatât Umar, daspò o ai dit ce che tu m’avevis ordenât di fâ ma di colp al mi à colpît fuart propri tal pleç solâr fin che o soi colât zop, dopo di chel al à dit; — Tornâ! ’ Duncje l’Apuestul al disè: ‘O Umar, parcè che tu âs fat chest? ’ Umar al rispuindè: ‘O Messazîr di Allah, al è vêr che tu âs mandât Abu Hurairah cui tois doi sandai e tu âs dit di dâ la buine notizie dal paradîs ae prime persone che al à cjatât intant che al testemoneave che nol è un diu - digne di adorazion - fûr di Allah cuntune ferme crodince intal so cûr? “Al rispuindè: ‘Sì, al è just’. Umar al disè; ‘Al è miôr no fâ cussì, o Messazîr di Allah, parcè che di fat o soi une vore preocupât che la int e dipendarà di chel, e lassarà che a puartin indenant lis buinis azions’. Il Rasulullah al disè -a Abu Hurairah-pent-: 'Cjale che -no cognossin chest hadith-''.