Anak yang dibunuh Nabi Khidr 'alaihi salam telah ditetapkan menjadi kafir, bila ia hidup pasti akan menganiaya kedua orang tuanya

Imam Bukhari : 4357

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي يَعْلَى بْنُ مُسْلِمٍ وَعَمْرُو بْنُ دِينَارٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى صَاحِبِهِ وَغَيْرُهُمَا قَدْ سَمِعْتُهُ يُحَدِّثُهُ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ إِنَّا لَعِنْدَ ابْنِ عَبَّاسٍ فِي بَيْتِهِ إِذْ قَالَ سَلُونِي قُلْتُ أَيْ أَبَا عَبَّاسٍ جَعَلَنِي اللَّهُ فِدَاءَكَ بِالْكُوفَةِ رَجُلٌ قَاصٌّ يُقَالُ لَهُ نَوْفٌ يَزْعُمُ أَنَّهُ لَيْسَ بِمُوسَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَمَّا عَمْرٌو فَقَالَ لِي قَالَ قَدْ كَذَبَ عَدُوُّ اللَّهِ وَأَمَّا يَعْلَى فَقَالَ لِي قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ حَدَّثَنِي أُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُوسَى رَسُولُ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَام قَالَ ذَكَّرَ النَّاسَ يَوْمًا حَتَّى إِذَا فَاضَتْ الْعُيُونُ وَرَقَّتْ الْقُلُوبُ وَلَّى فَأَدْرَكَهُ رَجُلٌ فَقَالَ أَيْ رَسُولَ اللَّهِ هَلْ فِي الْأَرْضِ أَحَدٌ أَعْلَمُ مِنْكَ قَالَ لَا فَعَتَبَ عَلَيْهِ إِذْ لَمْ يَرُدَّ الْعِلْمَ إِلَى اللَّهِ قِيلَ بَلَى قَالَ أَيْ رَبِّ فَأَيْنَ قَالَ بِمَجْمَعِ الْبَحْرَيْنِ قَالَ أَيْ رَبِّ اجْعَلْ لِي عَلَمًا أَعْلَمُ ذَلِكَ بِهِ فَقَالَ لِي عَمْرٌو قَالَ حَيْثُ يُفَارِقُكَ الْحُوتُ وَقَالَ لِي يَعْلَى قَالَ خُذْ نُونًا مَيِّتًا حَيْثُ يُنْفَخُ فِيهِ الرُّوحُ فَأَخَذَ حُوتًا فَجَعَلَهُ فِي مِكْتَلٍ فَقَالَ لِفَتَاهُ لَا أُكَلِّفُكَ إِلَّا أَنْ تُخْبِرَنِي بِحَيْثُ يُفَارِقُكَ الْحُوتُ قَالَ مَا كَلَّفْتَ كَثِيرًا فَذَلِكَ قَوْلُهُ جَلَّ ذِكْرُهُ{ وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِفَتَاهُ }يُوشَعَ بْنِ نُونٍ لَيْسَتْ عَنْ سَعِيدٍ قَالَ فَبَيْنَمَا هُوَ فِي ظِلِّ صَخْرَةٍ فِي مَكَانٍ ثَرْيَانَ إِذْ تَضَرَّبَ الْحُوتُ وَمُوسَى نَائِمٌ فَقَالَ فَتَاهُ لَا أُوقِظُهُ حَتَّى إِذَا اسْتَيْقَظَ نَسِيَ أَنْ يُخْبِرَهُ وَتَضَرَّبَ الْحُوتُ حَتَّى دَخَلَ الْبَحْرَ فَأَمْسَكَ اللَّهُ عَنْهُ جِرْيَةَ الْبَحْرِ حَتَّى كَأَنَّ أَثَرَهُ فِي حَجَرٍ قَالَ لِي عَمْرٌو هَكَذَا كَأَنَّ أَثَرَهُ فِي حَجَرٍ وَحَلَّقَ بَيْنَ إِبْهَامَيْهِ وَاللَّتَيْنِ تَلِيَانِهِمَا{ لَقَدْ لَقِينَا مِنْ سَفَرِنَا هَذَا نَصَبًا }قَالَ قَدْ قَطَعَ اللَّهُ عَنْكَ النَّصَبَ لَيْسَتْ هَذِهِ عَنْ سَعِيدٍ أَخْبَرَهُ فَرَجَعَا فَوَجَدَا خَضِرًا قَالَ لِي عُثْمَانُ بْنُ أَبِي سُلَيْمَانَ عَلَى طِنْفِسَةٍ خَضْرَاءَ عَلَى كَبِدِ الْبَحْرِ قَالَ سَعِيدُ بْنُ جُبَيْرٍ مُسَجًّى بِثَوْبِهِ قَدْ جَعَلَ طَرَفَهُ تَحْتَ رِجْلَيْهِ وَطَرَفَهُ تَحْتَ رَأْسِهِ فَسَلَّمَ عَلَيْهِ مُوسَى فَكَشَفَ عَنْ وَجْهِهِ وَقَالَ هَلْ بِأَرْضِي مِنْ سَلَامٍ مَنْ أَنْتَ قَالَ أَنَا مُوسَى قَالَ مُوسَى بَنِي إِسْرَائِيلَ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَمَا شَأْنُكَ قَالَ جِئْتُ لِتُعَلِّمَنِي مِمَّا عُلِّمْتَ رَشَدًا قَالَ أَمَا يَكْفِيكَ أَنَّ التَّوْرَاةَ بِيَدَيْكَ وَأَنَّ الْوَحْيَ يَأْتِيكَ يَا مُوسَى إِنَّ لِي عِلْمًا لَا يَنْبَغِي لَكَ أَنْ تَعْلَمَهُ وَإِنَّ لَكَ عِلْمًا لَا يَنْبَغِي لِي أَنْ أَعْلَمَهُ فَأَخَذَ طَائِرٌ بِمِنْقَارِهِ مِنْ الْبَحْرِ وَقَالَ وَاللَّهِ مَا عِلْمِي وَمَا عِلْمُكَ فِي جَنْبِ عِلْمِ اللَّهِ إِلَّا كَمَا أَخَذَ هَذَا الطَّائِرُ بِمِنْقَارِهِ مِنْ الْبَحْرِ حَتَّى إِذَا رَكِبَا فِي السَّفِينَةِ وَجَدَا مَعَابِرَ صِغَارًا تَحْمِلُ أَهْلَ هَذَا السَّاحِلِ إِلَى أَهْلِ هَذَا السَّاحِلِ الْآخَرِ عَرَفُوهُ فَقَالُوا عَبْدُ اللَّهِ الصَّالِحُ قَالَ قُلْنَا لِسَعِيدٍ خَضِرٌ قَالَ نَعَمْ لَا نَحْمِلُهُ بِأَجْرٍ فَخَرَقَهَا وَوَتَدَ فِيهَا وَتِدًا قَالَ مُوسَى{ أَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ أَهْلَهَا لَقَدْ جِئْتَ شَيْئًا إِمْرًا }قَالَ مُجَاهِدٌ مُنْكَرًا{ قَالَ أَلَمْ أَقُلْ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِي صَبْرًا }كَانَتْ الْأُولَى نِسْيَانًا وَالْوُسْطَى شَرْطًا وَالثَّالِثَةُ عَمْدًا{ قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِي بِمَا نَسِيتُ وَلَا تُرْهِقْنِي مِنْ أَمْرِي عُسْرًا }لَقِيَا غُلَامًا فَقَتَلَهُ قَالَ يَعْلَى قَالَ سَعِيدٌ وَجَدَ غِلْمَانًا يَلْعَبُونَ فَأَخَذَ غُلَامًا كَافِرًا ظَرِيفًا فَأَضْجَعَهُ ثُمَّ ذَبَحَهُ بِالسِّكِّينِ{ قَالَ أَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً بِغَيْرِ نَفْسٍ }لَمْ تَعْمَلْ بِالْحِنْثِ وَكَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَرَأَهَا زَكِيَّةً{ زَاكِيَةً }مُسْلِمَةً كَقَوْلِكَ غُلَامًا زَكِيًّا فَانْطَلَقَا فَوَجَدَا جِدَارًا يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ فَأَقَامَهُ قَالَ سَعِيدٌ بِيَدِهِ هَكَذَا وَرَفَعَ يَدَهُ فَاسْتَقَامَ قَالَ يَعْلَى حَسِبْتُ أَنَّ سَعِيدًا قَالَ فَمَسَحَهُ بِيَدِهِ فَاسْتَقَامَ{ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْرًا }قَالَ سَعِيدٌ أَجْرًا نَأْكُلُهُ{ وَكَانَ وَرَاءَهُمْ }وَكَانَ أَمَامَهُمْ قَرَأَهَا ابْنُ عَبَّاسٍ أَمَامَهُمْ مَلِكٌ يَزْعُمُونَ عَنْ غَيْرِ سَعِيدٍ أَنَّهُ هُدَدُ بْنُ بُدَدَ وَالْغُلَامُ الْمَقْتُولُ اسْمُهُ يَزْعُمُونَ جَيْسُورٌ{ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا }فَأَرَدْتُ إِذَا هِيَ مَرَّتْ بِهِ أَنْ يَدَعَهَا لِعَيْبِهَا فَإِذَا جَاوَزُوا أَصْلَحُوهَا فَانْتَفَعُوا بِهَا وَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ سَدُّوهَا بِقَارُورَةٍ وَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ بِالْقَارِ{ كَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ }وَكَانَ كَافِرًا{ فَخَشِينَا أَنْ يُرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَكُفْرًا }أَنْ يَحْمِلَهُمَا حُبُّهُ عَلَى أَنْ يُتَابِعَاهُ عَلَى دِينِهِ{ فَأَرَدْنَا أَنْ يُبَدِّلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِنْهُ زَكَاةً }لِقَوْلِهِ{ أَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً }{ وَأَقْرَبَ رُحْمًا }هُمَا بِهِ أَرْحَمُ مِنْهُمَا بِالْأَوَّلِ الَّذِي قَتَلَ خَضِرٌ وَزَعَمَ غَيْرُ سَعِيدٍ أَنَّهُمَا أُبْدِلَا جَارِيَةً وَأَمَّا دَاوُدُ بْنُ أَبِي عَاصِمٍ فَقَالَ عَنْ غَيْرِ وَاحِدٍ إِنَّهَا جَارِيَةٌ

আমাক কৈছে [ইব্ৰাহিম বিন মুছা] আমাক [হিছাম বিন ইউছুফ] কৈছে যে [ইবনে জুৰাইজে] তেওঁলোকক কৈছে, তেওঁ ক’লে; মোক [য়া’লা বিন মুছলিম] আৰু [‘আমৰু বিন দিনাৰ] [ছৈইদ বিন জুবাইৰৰ] পৰা কৈছে তেওঁলোকৰ এজনে আন এজনক যোগ কৰিলে, মই শুনিছো তেওঁ ছাইদ বিন জুবাইৰৰ পৰা ক’লে তেওঁ ক’লে; আচলতে এবাৰ মই তেওঁৰ ঘৰত ইবনে আব্বাছৰ কাষত আছিলো। তেতিয়া তেওঁ ক’লে; ‘মোক সুধিব, তেতিয়া মই কওঁ; হে ইবনে আব্বাছ, আল্লাহে মোক আপোনাৰ মুক্তিপণ কৰক, সঁচাকৈয়ে কুফাত কোনোবাই কাহিনী কৈছিল, তেওঁক সাধাৰণতে নাউফ বুলি কোৱা হৈছিল, তেওঁ ভাবিছিল যে ইজৰাইলৰ সন্তানসকলৰ ভিতৰত থকা মুছা আলাইহিছ চালাম হজৰত খিধিৰৰ লগত যোৱা মুছা নহয়’। ইফালে [আমৰু] মোক ক’লে; ইবনে আব্বাছে ক’লে; মিছা কোৱা, আল্লাহৰ শত্ৰু। আনহাতে [য়া’লা] মোক কৈছিল; যে [ইবনে আব্বাছে] কৈছিল; মোক [উবাই বিন কা’ব] ক’লে, তেওঁ ক’লে; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে কৈছে: "মুছা আল্লাহৰ ৰাছুল আছিল, এদিন হজৰত মুছা আলাইহিছ চালামে ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলক সোঁৱৰাই দি ভাষণ দিবলৈ থিয় হৈছিল, যেতিয়ালৈকে সকলো চকু পানী নহয় আৰু সকলো হৃদয় লৰচৰ কৰা অনুভৱ কৰা নাছিল। ইয়াৰ পিছত কোনোবাই তেওঁক সুধিলে; "হে আল্লাহৰ ৰাছুল, পৃথিৱীত আৰু কোনোবা আছেনে যি তোমাতকৈ অধিক জ্ঞানী?" হজৰত মুছানে উত্তৰ দিলে; "কোনোৱেই নাই"। 'মৃত ননক লৈ যাওক যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ ভিতৰত আত্মা উশাহ লোৱা নহয়।' গতিকে মোচিয়ে তাক লৈ এটা টোপোলাত থৈ দিলে, তাৰ পাছত তেওঁ নিজৰ দাসজনক ক’লে, “আপুনি যদি মাছবোৰ আপোনাৰ পৰা ক’ত পৃথক হ’ল সেই কথা নক’লে মই আপোনাৰ ওপৰত বোজা নলওঁ।” গতিকে তেওঁৰ দাসজনে ক’লে, “তুমি মোৰ ওপৰত কোনো গধুৰ বোজা দিয়া নাই।” সেইটোৱেই সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰৰ কথা: "আৰু যেতিয়া মোচিয়ে নিজৰ দাসক ক'লে।" সেইজন হ’ল ইউছা বিন নুন। আনহাতে ছাইদৰ বাহিৰে আন ৰিৱায়ানে ব্যাখ্যা কৰিছে: যেতিয়া তেওঁলোক পানী বৈ যোৱা ঠাইত এটা ডাঙৰ শিলৰ ছাঁত আছিল, সেই সময়ত টোপোলাত থকা মাছবোৰে ইফালে সিফালে জপিয়াই আছিল, আনহাতে মোচি শুই আছিল। গতিকে তেওঁৰ দাসজনে ক’লে: “তেওঁ নিজে সাৰ নোপোৱালৈকে মই তেওঁক জগাই নিদিওঁ,” কিন্তু তেওঁৰ দাসজনে আপাত দৃষ্টিত মোচিক ক’বলৈ পাহৰিলে গতিকে মাছটোৱে ঝুৰিটোৰ পৰা ওলাই সাগৰত নপৰালৈকে ইফালে সিফালে জপিয়াই থাকিল। কিন্তু আল্লাহ চুবহানাহু ৱা তাআলাই সাগৰৰ পানীৰ সোঁত বন্ধ কৰি দিলে, যাৰ বাবে মাছৰ সোঁতৰ চিন ৰৈ গ’ল। ইফালে সম্পাদকীয়টোৰ সৈতে ['আমৰু]ৰ মতে: "এই চিনটো যেন শিলৰ ওপৰত আছিল", তাৰ পিছত তেওঁ দুটা বুঢ়া আঙুলি আৰু আন দুটা আঙুলিৰ চাৰিওফালে ঘূৰণীয়া কৰিলে -যেতিয়ালৈকে ই এটা ফুটা গঠন নকৰে-। আল্লাহ চুবহানাহু ৱাতাআলাৰ কথা: "-মুছাই ক'লে- সঁচাকৈয়ে আমি আমাৰ যাত্ৰাৰ পৰা ভাগৰি পৰিছো।" তেওঁৰ বান্দাই ক'লে: "আল্লাহ চুবহানাহু ৱাতা'আলাই তোমালোকৰ পৰা ক্লান্তি আঁতৰাই পেলাইছে। আৰু এই সম্পাদনা ছাইদৰ ইতিহাসৰ পৰা নহয়। তাৰ পিছত দুয়ো উভতি আহি খিৰদক বিচাৰি পালে। [উছমান বিন আবি চুলাইমানে] মোক ক'লে: "সাগৰৰ মাজত এখন সেউজীয়া কাৰ্পেটত।" ইফালে [ছাঈদ বিন জুবাইৰে] বুজাই দিলে: "চাৰ্টৰ এটা মূৰ থকা চাৰ্টত চেভাৰ কৰা ভৰি দুখনৰ তলত আৰু আনটো মূৰ মূৰৰ তলত ৰাখি। গতিকে মুছাই তেওঁক সম্ভাষণ জনালে আৰু খিদিৰে তেওঁৰ মুখখন উন্মোচন কৰি উত্তৰ দিলে: "মোৰ পৃথিৱীত পৰিত্ৰাণ আছেনে? তুমি কোন?" মুছাই উত্তৰ দিলে: "মই মুছা", খিদিৰে সুধিলে: "মুছা বানি ইজৰাইল?" হজৰত মুছাই উত্তৰ দিলে; 'হয়'। খিদিৰে আকৌ সুধিলে: "কি লাগে?" মুছাই উত্তৰ দিলে: "মই তোমাৰ ওচৰলৈ আহিছো যাতে তুমি মোক শিকাই দিয়া জ্ঞান শিকাব।" খিদিৰে ক’লে, "তোমাৰ হাতত তওৰাত থকাটোৱেই যথেষ্ট নহয়নে? আৰু আপোনাৰ ওচৰলৈ ওহী নামি আহিছে, হে মুছা। সঁচাকৈয়ে মোৰ জ্ঞান আছে যিটো তোমাৰ জনাৰ বাবে উপযুক্ত নহয়, আৰু তোমাৰো জ্ঞান আছে যিটো মোৰ জনাৰ বাবে উপযুক্ত নহয়।" হঠাতে সাগৰৰ মাজত পানী এটোপাল তুলিবলৈ চৰাই এটাই ঠোঁটেৰে তললৈ নামি আহিল। খিদিৰে আৰু ক'লে: "আল্লাহৰ কচম, আল্লাহ চুবহানাহু ৱাটা'আলাৰ জ্ঞানৰ তুলনাত আপোনাৰ জ্ঞান আৰু মোৰ একো নহয়, মাথোঁ এই চৰাইটোৰ দৰে যিয়ে ঠোঁটেৰে তললৈ সোমাই সাগৰৰ মাজত পানী এটোপাল তুলি লয়। গতিকে যেতিয়া তেওঁলোকে নাওখনত উঠিল তেতিয়া তেওঁলোকে দুয়োজনে এখন সৰু নাও পাইছিল যিয়ে এই পাৰৰ মানুহবোৰক আনটো পাৰলৈ লৈ গৈ আছিল, আৰু আপাত দৃষ্টিত তেওঁলোকে খিদিৰক চিনি পাইছিল গতিকে তেওঁলোকে ক'লে: "ধৰ্মপৰায়ণ আল্লাহৰ বান্দা". য়া'লাই ক'লে: আমি ছাইদক সুধিলোঁ; "খিদিৰ?" তেওঁ উত্তৰ দিলে: "হয়।" গতিকে তেওঁলোকে ক'লে যে আমি মজুৰি নোলোৱাকৈয়ে লৈ গ'লোঁ। কিন্তু খিদৰে ইয়াক জ্বলাই তাত গাঁত সাজিলে, গতিকে মুছাই তেওঁক সুধিলে; "যাত্ৰীসকলক ডুবাই পেলাবলৈ আপুনি কিয় জ্বলাই দিলে? সঁচাকৈয়ে তুমি বৰ বিপদজনক কাম এটা কৰিলা।” মুজাহিদে বুজাই দিলে; যে তুমি মোৰ ওপৰত ধৈৰ্য্য ধৰিব নোৱাৰিবা?" এইটো প্ৰথম কাণ্ড মোচিয়ে নিজৰ প্ৰাৰম্ভিক নিয়ম পাহৰি যোৱাৰ, আনহাতে মাজৰটো এটা চৰ্ত, আনহাতে তৃতীয়টো ইচ্ছাকৃত। "মোৰ পাহৰি যোৱাৰ বাবে মোক শাস্তি নিদিবা, আৰু মোৰ কামত মোক অসুবিধাৰ বোজা নিদিব।" তাৰ পিছত তেওঁলোকে এটা সৰু ল'ৰাক লগ পালে, গতিকে খিদিৰে তেওঁক হত্যা কৰিলে। য়া'লাই ক'লে; ছাইদৰ সংস্কৰণ অনুসৰি, সম্পাদকীয়ৰ সৈতে; সৰু ল'ৰা-ছোৱালী আছিল খেলি থাকোঁতে খিদিৰে এটা সৰু ল’ৰাক লৈ গ’ল যিটো কাফিৰ আছিল, তাৰ পিছত তেওঁক শুৱাই দিলে আৰু কটাৰীৰে বধ কৰিলে, “তেতিয়া -মুছা- ক’লে; আপুনি এজন বিশুদ্ধ আত্মাক হত্যা কৰিছিল নেকি -যদিও তেওঁ- এজন আত্মাক হত্যা কৰা নাছিল।" আত্মাই কু-কৰ্ম নকৰে। [ইবনে আব্বাছ] লাফাজ্জৰ সৈতে পঢ়ে; "জাকিয়াতন" আনহাতে মুছহাফত লিখা আছে "জাকিয়াতন" যিটো পবিত্ৰ আৰু মুছলমান, আপুনি কোৱাৰ দৰে; ঘুলামান জাকিয়্যান। তাৰ পিছত দুয়োজনে খৰখেদাকৈ গুচি গ'ল, - তেওঁলোকৰ মাজত যাত্ৰা - তেওঁলোকে এখন দেৱাল ভাঙিবলৈ ওলাইছিল, গতিকে খিদিৰে সম্পাদকজনৰ লগত পুনৰ স্থাপন কৰিলে, এইদৰে তেওঁ হাতখন ওপৰলৈ তুলি দিলে আৰু [য়া’লা] ক’লে; তাৰ পৰা।” [ছাইদে] বুজাইছে “মজুৰি আমি খাব পাৰো।” আল্লাহে কৈছে “আৰু তেওঁলোকৰ আগত” আৰু [ইবনে আব্বাছে] ছাইদৰ বাহিৰে বক্তাসকলে বুজাইছে যে ৰজাজন হ’ল হুদাদ বিন বুদাদ, আনহাতে যিজন সৰু ল’ৰাক হত্যা কৰা হৈছিল, তেওঁক জইছুৰ বুলি কোৱা হৈছিল। গতিকে মই কামনা কৰোঁ যে যদি এই নাওখন পাৰ হৈ যায়, তেন্তে ৰজাই নাওখনত এটা দোষ আছিল, তেন্তে তেওঁলোকে ইয়াক ঠিক কৰি পুনৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব যে তেওঁ নিজৰ পিতৃ-মাতৃক বিপথে পৰিচালিত আৰু কাফিৰ কৰিবলৈ বাধ্য কৰিব।” তেওঁৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমে তেওঁলোকক তেওঁৰ ধৰ্মত শিশুটিক অনুসৰণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিব: “গতিকে আমি বিচাৰিছিলো যে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰভুৱে তেওঁৰ ঠাইত এজন ভাল আৰু বিশুদ্ধ” মোচিৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত “আপুনি এজন নিৰ্মল আত্মাক হত্যা কৰিলেনে?” “আৰু অধিক প্ৰেম” দুয়োকে নিজৰ পুত্ৰৰ প্ৰতি অধিক মৰম কৰাতকৈ দুয়োজনেই খিদ্ৰৰ দ্বাৰা হত্যা কৰা প্ৰথমজনৰ প্ৰতি।” ছাইদৰ বাহিৰে আন কিছুমানে ভাবিছিল যে দুয়োৰে ঠাইত এজনী কন্যা সন্তান জন্ম দিয়া হৈছে। আনহাতে দাউদ বিন আবি ‘আছিমে কৈছিল; কিছুমান মানুহৰ মতামত যে সলনি হোৱাজন কন্যা আছিল।