Imam Bukhari : 4217
حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْهَلَكَتْ قِلَادَةٌ لِأَسْمَاءَ فَبَعَثَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي طَلَبِهَا رِجَالًا فَحَضَرَتْ الصَّلَاةُ وَلَيْسُوا عَلَى وُضُوءٍ وَلَمْ يَجِدُوا مَاءً فَصَلَّوْا وَهُمْ عَلَى غَيْرِ وُضُوءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ يَعْنِي آيَةَ التَّيَمُّمِ
Esan zidan [Muhammadek] ['Abdah]-ek [Hisham]-ek [bere aita]-k ['Aisyah radiallahu 'anha]-k esan zigula; Asmaren lepokoa behin galdu zen, beraz, sallallaahu 'alaihi wasallam Profetak hainbat laguni agindu zien lepokoa bilatzeko. Orduan, otoitz egiteko ordua iritsi zen eta hadat-etan zeuden eta ez zuten urik lortu. Gero, abluziorik gabe otoitz egin zuten. Beraz, Allah Azza wa Jalla-k tayamum-i buruzko bertsoa errebelatu zuen.