Imam Darimi : 74
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حُمَيْدٍ حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ وَاقِدٍ عَنْ يَحْيَى بْنِ عُقَيْلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُكْثِرُ الذِّكْرَ وَيُقِلُّ اللَّغْوَ وَيُطِيلُ الصَّلَاةَ وَيُقْصِرُ الْخُطْبَةَ وَلَا يَأْنَفُ وَلَا يَسْتَنْكِفُ أَنْ يَمْشِيَ مَعَ الْأَرْمَلَةِ وَالْمِسْكِينِ فَيَقْضِيَ لَهُمَا حَاجَتَهُمَا
Esan digu [Muhammad bin Humaid]-ek esan digu [Al Fadl bin Musa]-ek esan digu [Al Husain bin Waqid]-ek [Yahya bin 'Uqail]-ek [Abdullah bin Abi Aufa]-k esan zuela; Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek beti handitu zuen bere dhikr-a, murriztu - saihestu - xahuketa gauzak, luzatu zituen bere otoitzak, laburtu zituen bere sermoiak, ez zuen gogor jokatu, ez zen lotsarik sentitzen alargunekin eta pobreekin hitz egiteaz haien arazoak konpontzeko.