Imam Darimi : 74
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حُمَيْدٍ حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ وَاقِدٍ عَنْ يَحْيَى بْنِ عُقَيْلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُكْثِرُ الذِّكْرَ وَيُقِلُّ اللَّغْوَ وَيُطِيلُ الصَّلَاةَ وَيُقْصِرُ الْخُطْبَةَ وَلَا يَأْنَفُ وَلَا يَسْتَنْكِفُ أَنْ يَمْشِيَ مَعَ الْأَرْمَلَةِ وَالْمِسْكِينِ فَيَقْضِيَ لَهُمَا حَاجَتَهُمَا
[Muhammad bin Humaid] mums pasakė, [Al Fadl bin Musa] mums pasakė [Al Husein bin Waqid] iš [Yahya bin 'Uqail] iš [Abdullah bin Abi Aufa] sakė: „Pranašas (sallallaahu 'alaihi wa sallam) visada didino savo maldas (dhikr), mažino – vengė – švaistymo, ilgino savo maldas, trumpino savo pamokslus, nesielgė griežtai, nesigėdijo kalbėtis su našlėmis ir vargšais, kad išspręstų jų reikalus.“