Pohon kurma merintih atau menangis dan kemudian Nabi menenangkannya
Imam Darimi : 36
أَخْبَرَنَا زَكَرِيَّا بْنُ عَدِيٍّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ الطُّفَيْلِ بْنِ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي إِلَى جِذْعٍ وَيَخْطُبُ إِلَيْهِ إِذْ كَانَ الْمَسْجِدُ عَرِيشًا فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ أَلَا نَجْعَلُ لَكَ عَرِيشًا تَقُومُ عَلَيْهِ يَرَاكَ النَّاسُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَتُسْمِعُ مِنْ خُطْبَتِكَ قَالَ نَعَمْ فَصَنَعَ لَهُ الثَّلَاثَ دَرَجَاتٍ هُنَّ اللَّوَاتِي عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمَّا صُنِعَ الْمِنْبَرُ وَوُضِعَ فِي مَوْضِعِهِ الَّذِي وَضَعَهُ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَلَمَّا جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ الْمِنْبَرَ مَرَّ عَلَيْهِ فَلَمَّا جَاوَزَهُ خَارَ الْجِذْعُ حَتَّى تَصَدَّعَ وَانْشَقَّ فَرَجَعَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمَسَحَهُ بِيَدِهِ حَتَّى سَكَنَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الْمِنْبَرِ قَالَ فَكَانَ إِذَا صَلَّى صَلَّى إِلَيْهِ فَلَمَّا هُدِمَ الْمَسْجِدُ أَخَذَ ذَلِكَ الْجِذْعَ أُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ فَلَمْ يَزَلْ عِنْدَهُ حَتَّى بَلِيَ وَأَكَلَتْهُ الْأَرَضَةُ وَعَادَ رُفَاتًا
اسان کي [زڪريا بن عدي]، [عبيدالله بن عمرو]، [عبدالله بن محمد بن عقيل]، [اث طفيل بن ابي بن ڪعب]، [پنهنجي پيءُ] رضي الله عنه کان روايت ڪئي آهي ته: اڳ ۾ رسول الله صلي الله عليه وسلم کجيءَ جي وڻ تي ٽيڪ ڏئي نماز پڙهندا هئا ۽ جڏهن مسجدن ۾ اڃا تائين پناهه نه هئي ته خطبو ڏيندا هئا. پوءِ سندس دوست مان هڪ ماڻهو کيس چيو: 'ڇا اسان هڪ پناهه - هڪ منبر - ٺاهينداسين ۽ منبر کي اهڙي جاءِ تي رکنداسين جتي توهان ان تي بيهي سگهو ۽ ماڻهو توهان کي جمعي جي خطبي ۾ ڏسي سگهن ۽ اهي توهان جا خطبا ٻڌي سگهن. هن جواب ڏنو: 'ها، توهان ڪري سگهو ٿا'. تنهن ڪري منبر تي سندس لاءِ ٽي قدم ٺاهيا ويا ۽ ان جاءِ تي رکيا ويا جتي رسول الله صلي الله عليه وسلم انهن کي رکيو هو - کجيءَ جا ٿڙ -. جڏهن هو منبر تي پهتو، ته هو کجيءَ جي وڻ وٽان گذريو، ۽ کجيءَ جو وڻ روئي رهيو هو جيستائين اهو ٽٽي پيو ۽ ڦاٽي پيو. پوءِ رسول الله ﷺ ان ڏانهن موٽي آيا. هن ان کي پنهنجي هٿ سان ملائي ڇڏيو جيستائين کجيءَ جو وڻ ٻيهر سڪون نه ڪيو ۽ نبي ﷺ منبر تي موٽي آيا. ۽ جڏهن نبي ﷺ نماز پڙهي، ته پاڻ وڻ ڏانهن منهن ڪيو. جڏهن مسجد ڊاهي وئي، ته ابي بن ڪعب کجيءَ جو ٿڙ کڻي ان کي رکيو جيستائين اهو سڙي نه ويو ۽ ديمڪ کائي ويو جيستائين اهو تباهه نه ٿي ويو.