Imam Darimi (الامام الدارمي) - 3469 حديث
حديث
Imam Darimi : 1
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيُؤَاخَذُ الرَّجُلُ بِمَا عَمِلَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ مَنْ أَحْسَنَ فِي الْإِسْلَامِ لَمْ يُؤَاخَذْ بِمَا كَانَ عَمِلَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَمَنْ أَسَاءَ فِي الْإِسْلَامِ أُخِذَ بِالْأَوَّلِ وَالْآخِرِ
اسان کي [محمد بن يوسف]، [سفيان]، [العماسي]، [ابو وائل]، [عبدالله]، بيان ڪندي چيو ته: هڪ ماڻهو رسول الله ﷺ وٽ آيو ۽ عرض ڪيو ته: اي الله جا رسول، ڇا ڪنهن کي جاهليت جي دور ۾ ڪيل برائي جي سزا ڏني ويندي؟ رسول الله ﷺ جواب ڏنو ته: جيڪو به پنهنجي اسلامي دور ۾ سٺو ڪم ڪندو، ان کي جاهليت جي دور ۾ ان جي برائي جي سزا نه ڏني ويندي، پر جيڪو به پنهنجي اسلامي دور ۾ برائي ڪندو، ان کي سندس گناهن جي سزا ڏني ويندي - چاهي اهو گذريل هجي يا مستقبل جو.
حديث
Imam Darimi : 2
أَخْبَرَنَا الْوَلِيدُ بْنُ النَّضْرِ الرَّمْلِيُّ عَنْ مَسَرَّةَ بْنِ مَعْبَدٍ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ أَبِي الْحَرَامِ مِنْ لَخْمٍ عَنْ الْوَضِينِ أَنَّ رَجُلًا أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا أَهْلَ جَاهِلِيَّةٍ وَعِبَادَةِ أَوْثَانٍ فَكُنَّا نَقْتُلُ الْأَوْلَادَ وَكَانَتْ عِنْدِي ابْنَةٌ لِي فَلَمَّا أَجَابَتْ وَكَانَتْ مَسْرُورَةً بِدُعَائِي إِذَا دَعَوْتُهَا فَدَعَوْتُهَا يَوْمًا فَاتَّبَعَتْنِي فَمَرَرْتُ حَتَّى أَتَيْتُ بِئْرًا مِنْ أَهْلِي غَيْرَ بَعِيدٍ فَأَخَذْتُ بِيَدِهَا فَرَدَّيْتُ بِهَا فِي الْبِئْرِ وَكَانَ آخِرَ عَهْدِي بِهَا أَنْ تَقُولَ يَا أَبَتَاهُ يَا أَبَتَاهُ فَبَكَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى وَكَفَ دَمْعُ عَيْنَيْهِ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ مِنْ جُلَسَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحْزَنْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهُ كُفَّ فَإِنَّهُ يَسْأَلُ عَمَّا أَهَمَّهُ ثُمَّ قَالَ لَهُ أَعِدْ عَلَيَّ حَدِيثَكَ فَأَعَادَهُ فَبَكَى حَتَّى وَكَفَ الدَّمْعُ مِنْ عَيْنَيْهِ عَلَى لِحْيَتِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ إِنَّ اللَّهَ قَدْ وَضَعَ عَنْ الْجَاهِلِيَّةِ مَا عَمِلُوا فَاسْتَأْنِفْ عَمَلَكَ
اسان کي [الوليد بن عن نضلر الرملي] [مصرة بن معبد] کان - بني الحارث بن ابو الحرام کان لخمين کان - [الودلين] کان روايت ڪئي وئي آهي ته هڪ ماڻهو رسول الله ﷺ وٽ آيو ۽ چيو ته: اي الله جا رسول، اسان جاهل ماڻهو هئاسين جيڪي بتن جي پوڄا ڪندا هئاسين ۽ اسان پنهنجن ٻارن کي قتل ڪندا هئاسين، ان وقت اسان جو هڪ ٻار هو جيڪو جڏهن مان ان کي سڏيندو هوس ته خوش ٿيندو هو. هڪ ڏينهن مون ان کي سڏيو ۽ هن فوري طور تي جواب ڏنو ۽ منهنجي پٺيان هليو. جڏهن مان هڪ خانداني کوهه تي پهتس ته مون فوري طور تي ان جو هٿ پڪڙيو ۽ ان کي کوهه ۾ اڇلائي ڇڏيو، اهو منهنجي وقت جو اختتام هو. هن چيو ته 'اي منهنجا پيءُ، اي منهنجا پيءُ.' رسول الله ﷺ روئي ڏنو جيستائين سندس ڳوڙها وهي نه ويا. پوءِ هڪ شخص جيڪو رسول الله ﷺ سان گڏ ويٺو هو، ان ماڻهوءَ کي چيو ته؛ تو رسول الله ﷺ کي غمگين ڪيو آهي. رسول الله ﷺ ان شخص کي چيو؛ ان کي ڇڏي ڏيو ڇو ته هو ڪنهن اهم شيءِ بابت پڇي رهيو هو جيڪو هن کي درپيش هو، پوءِ رسول الله ﷺ ان ماڻهوءَ کي چيو ته پنهنجو قصو ٻيهر ورجاءِ، پوءِ هن قصو ٻيهر ورجايو ۽ رسول الله ﷺ ٻيهر روئڻ لڳو جيستائين سندس ڳوڙها وهي نڪتا، سندس ڏاڙهي آلي ٿي وئي، پوءِ فرمايائون ته: الله سبحانه وتعاليٰ جاهليت جي دور ۾ ڪيل گناهن کي مٽائي ڇڏيو آهي، تنهن ڪري پنهنجا عمل صاف سٿري سان شروع ڪريو.
حديث
Imam Darimi : 3
أَخْبَرَنَا هَارُونُ بْنُ مُعَاوِيَةَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سُلَيْمَانَ الْمُؤَدِّبِ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ مُجَاهِدٍ قَالَ حَدَّثَنِي مَوْلَايَ أَنَّ أَهْلَهُ بَعَثُوا مَعَهُ بِقَدَحٍ فِيهِ زُبْدٌ وَلَبَنٌ إِلَى آلِهَتِهِمْ قَالَ فَمَنَعَنِي أَنْ آكُلَ الزُّبْدَ لِمَخَافَتِهَا قَالَ فَجَاءَ كَلْبٌ فَأَكَلَ الزُّبْدَ وَشَرِبَ اللَّبَنَ ثُمَّ بَالَ عَلَى الصَّنَمِ وَهُوَ إِسَافٌ وَنَائِلَةُ قَالَ هَارُونُ كَانَ الرَّجُلُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ إِذَا سَافَرَ حَمَلَ مَعَهُ أَرْبَعَةَ أَحْجَارٍ ثَلَاثَةً لِقِدْرِهِ وَالرَّابِعَ يَعْبُدُهُ وَيُرَبِّي كَلْبَهُ وَيَقْتُلُ وَلَدَهُ
[هارون بن معاويه] اسان کي [ابراهيم بن سليمان المعديب] کان [العماسي] کان [مجاهد] تائين ٻڌايو آهي، [منهنجي اڳوڻي غلام] مون کي ٻڌايو آهي؛ ته سندس خاندان پنير ۽ کير سان ڀريل هڪ ٿانو پنهنجي معبودن کي پيش ڪرڻ لاءِ سونپيو هو، هن چيو؛ منهنجي خاندان مون کي انهن معبودن جي خوف کان پنير کائڻ کان منع ڪيو؛ پوءِ هڪ ڪتو آيو، پنير کائيندو هو ۽ کير پيئندو هو ۽ بتن تي پيشاب ڪندو هو، يعني عقاف ۽ نائله جا مجسما. هارون چيو؛ جهالت جي زماني ۾ جڏهن ڪو ماڻهو سفر ڪرڻ چاهيندو هو ته ان ۾ چار پٿر شامل هوندا هئا، جن مان ٽي ٿانو کي سهارو ڏيڻ/برداشت ڪرڻ لاءِ هوندا هئا - ديڳڙو/برتن - ۽ چوٿون ان لاءِ هو ته عبادت ڪري، پنهنجي ڪتي کي تربيت ڏئي، ۽ پنهنجي ٻار کي مارائي.
حديث
Imam Darimi : 4
حَدَّثَنَا مُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا رَيْحَانُ هُوَ ابْنُ سَعِيدٍ السَّامِيُّ حَدَّثَنَا عَبَّادٌ هُوَ ابْنُ مَنْصُورٍ عَنْ أَبِي رَجَاءٍ قَالَ كُنَّا فِي الْجَاهِلِيَّةِ إِذَا أَصَبْنَا حَجَرًا حَسَنًا عَبَدْنَاهُ وَإِنْ لَمْ نُصِبْ حَجَرًا جَمَعْنَا كُثْبَةً مِنْ رَمْلٍ ثُمَّ جِئْنَا بِالنَّاقَةِ الصَّفِيِّ فَتَفَاجُّ عَلَيْهَا فَنَحْلُبُهَا عَلَى الْكُثْبَةِ حَتَّى نَرْوِيَهَا ثُمَّ نَعْبُدُ تِلْكَ الْكُثْبَةَ مَا أَقَمْنَا بِذَلِكَ الْمَكَانِ قَالَ أَبُو مُحَمَّد الصَّفِيُّ الْكَثِيرَةُ الْأَلْبَانِ
اسان کي [مجاهد بن موسيٰ] ٻڌايو آهي [ريحان بن سعيد عاص سميع] اسان کي [عبد بن منصور] [ابو رجع] کان ٻڌايو آهي، هن چيو ته؛ جهالت جي زماني ۾، جڏهن اسان کي ڪو سٺو پٿر ملندو هو، ته اسان ان جي پوڄا ڪندا هئاسين ۽ جيڪڏهن ڪو سٺو پٿر نه ملندو هو، ته اسان ريتي گڏ ڪندا هئاسين. پوءِ اسان هڪ شافعي اُٺ آڻيندا هئاسين، جڏهن اُٺ ان تي چڙهي رهيو هو، ته اسان ان جو کير نچوڙي ان ريتي جي ڍير کي پاڻي ڏيندا هئاسين، پوءِ اسان جيستائين ان جاءِ تي رهندا هئاسين، تيستائين ريتي جي ڍير جي پوڄا ڪندا هئاسين. ابو محمد چيو؛ شافعي اُٺ اهڙا اُٺ آهن جن ۾ گهڻو کير هوندو آهي.
حديث
Imam Darimi : 5
أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ حَدَّثَنَا أَبُو الْأَحْوَصِ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ قَالَ قَالَ كَعْبٌ نَجِدُهُ مَكْتُوبًا مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا فَظٌّ وَلَا غَلِيظٌ وَلَا صَخَّابٌ بِالْأَسْوَاقِ وَلَا يَجْزِي بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَغْفِرُ وَأُمَّتُهُ الْحَمَّادُونَ يُكَبِّرُونَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى كُلِّ نَجْدٍ وَيَحْمَدُونَهُ فِي كُلِّ مَنْزِلَةٍ وَيَتَأَزَّرُونَ عَلَى أَنْصَافِهِمْ وَيَتَوَضَّئُونَ عَلَى أَطْرَافِهِمْ مُنَادِيهِمْ يُنَادِي فِي جَوِّ السَّمَاءِ صَفُّهُمْ فِي الْقِتَالِ وَصَفُّهُمْ فِي الصَّلَاةِ سَوَاءٌ لَهُمْ بِاللَّيْلِ دَوِيٌّ كَدَوِيِّ النَّحْلِ وَمَوْلِدُهُ بِمَكَّةَ وَمُهَاجِرُهُ بِطَابَةَ وَمُلْكُهُ بِالشَّامِ
اسان کي [الحسن بن الربيع] ٻڌايو آهي اسان کي [ابوالاحواش] [العماسي] کان [ابو صالح] کان ٻڌايو آهي، هن چيو؛ [ڪعب] چيو؛ اسان ان کي لکيل ڏسون ٿا؛ محمد رسول الله صلي الله عليه وسلم، هو پنهنجي تقرير ۾ سخت نه هو، ڪردار ۾ سخت نه هو، بازار ۾ زور سان نه ڳالهائيندو هو، برائي جو جواب برائي سان نه ڏيندو هو، پر معاف ڪرڻ ۽ معاف ڪرڻ سان جواب ڏيندو هو، سندس قوم جا ماڻهو اهڙا هئا جيڪي هر بلند جاءِ/چڙهڻ يا جنگ ۾ هميشه تحميد ڪندا هئا - الله جي تعريف - برڪت - الله جي تسبيح - هر گهر ۾ الله جي تعريف ڪندا هئا، وچ ۾ سارنگ پائيندا هئا، پنهنجي وضو جي هر ميمبر تي وضو ڪندا هئا، انهن جي نماز لاءِ اذان آسمان ۾ ٻڌي ويندي آهي، جنگ دوران انهن جون قطارون نماز دوران انهن جي قطارن وانگر هونديون آهن، انهن جون آوازون - قرآن پڙهڻ ۽ ذڪر ڪرڻ وقت - مکين جي گجگوڙ وانگر هونديون آهن، انهن جي جنم ڀومي مڪي ۾ آهي ۽ انهن جي هجرت جو هنڌ ثابة - مديني ۾ آهي - ۽ انهن جي بادشاهي شام ۾ آهي.
حديث
Imam Darimi : 6
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ صَالِحٍ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ حَدَّثَنِي خَالِدٌ هُوَ ابْنُ يَزِيدَ عَنْ سَعِيدٍ هُوَ ابْنُ أَبِي هِلَالٍ عَنْ هِلَالِ بْنِ أُسَامَةَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ ابْنِ سَلَامٍ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ إِنَّا لَنَجِدُ صِفَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا وَحِرْزًا لِلْأُمِّيِّينَ أَنْتَ عَبْدِي وَرَسُولِي سَمَّيْتُهُ الْمُتَوَكِّلَ لَيْسَ بِفَظٍّ وَلَا غَلِيظٍ وَلَا صَخَّابٍ بِالْأَسْوَاقِ وَلَا يَجْزِي بِالسَّيِّئَةِ مِثْلَهَا وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَتَجَاوَزُ وَلَنْ أَقْبِضَهُ حَتَّى نُقِيمَ الْمِلَّةَ الْمُتَعَوِّجَةَ بِأَنْ تَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ يَفْتَحُ بِهِ أَعْيُنًا عُمْيًا وَآذَانًا صُمًّا وَقُلُوبًا غُلْفًا قَالَ عَطَاءُ بْنُ يَسَارٍ وَأَخْبَرَنِي أَبُو وَاقِدٍ اللَّيْثِيُّ أَنَّهُ سَمِعَ كَعْبًا يَقُولُ مِثْلَ مَا قَالَ ابْنُ سَلَامٍ
اسان کي [عبدالله بن صالح] ٻڌايو آهي مون کي [الليث] ٻڌايو آهي مون کي [خالد بن يزيد] ٻڌايو آهي [سعيد بن ابو هلال] کان [هلال بن اسامه] کان [عطاء بن يسار] کان [ابن سلام]؛ ته هن چيو ته؛ اسان رسول الله ﷺ جي شخصيت کي دريافت ڪيو آهي 'يقيناً، اسان توهان کي شاهد، خوشخبري ڏيندڙ ۽ ڊيڄاريندڙ بڻائي موڪليو آهي'، جيڪو امت جي مدد ڪري ٿو، توهان منهنجا ٻانها، منهنجا رسول آهيو، مون ان جو نالو متوڪل رکيو آهي، سندس تقرير سخت نه هئي ۽ سندس مزاج سخت نه هو، هو بازار ۾ شور نه ڪندو هو ۽ برائي جو بدلو برائي نه ڏيندو هو، پر ان کي معاف ڪري اسان هڪ اهڙو مذهب سڌو ڪيو جيڪو ان شاهدي کان هٽي ويو هو ته ڪو به معبود ناهي. الله سبحانه وتعاليٰ کان سواءِ عبادت جو حق آهي، هن شاهدي سان اسان انڌيون اکيون، ٻوڙا ڪن ۽ بند دليون کولي سگهون ٿا. [عطاء بن يسار] چيو؛ [ابو واقد الليثي] مون کي ٻڌايو ته هن [ڪعب] کي اهو به چوندي ٻڌو آهي جيڪو ابن سلام چيو هو.
حديث
Imam Darimi : 7
أَخْبَرَنَا زَيْدُ بْنُ عَوْفٍ قَالَ وَحَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ عَنْ ذَكْوَانَ أَبِي صَالِحٍ عَنْ كَعْبٍ فِي السَّطْرِ الْأَوَّلِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ عَبْدِي الْمُخْتَارُ لَا فَظٌّ وَلَا غَلِيظٌ وَلَا صَخَّابٌ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يَجْزِي بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَغْفِرُ مَوْلِدُهُ بِمَكَّةَ وَهِجْرَتُهُ بِطَيْبَةَ وَمُلْكُهُ بِالشَّامِ وَفِي السَّطْرِ الثَّانِي مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ أُمَّتُهُ الْحَمَّادُونَ يَحْمَدُونَ اللَّهَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ يَحْمَدُونَ اللَّهَ فِي كُلِّ مَنْزِلَةٍ وَيُكَبِّرُونَ عَلَى كُلِّ شَرَفٍ رُعَاةُ الشَّمْسِ يُصَلُّونَ الصَّلَاةَ إِذَا جَاءَ وَقْتُهَا وَلَوْ كَانُوا عَلَى رَأْسِ كُنَاسَةٍ وَيَأْتَزِرُونَ عَلَى أَوْسَاطِهِمْ وَيُوَضِّئُونَ أَطْرَافَهُمْ وَأَصْوَاتُهُمْ بِاللَّيْلِ فِي جَوِّ السَّمَاءِ كَأَصْوَاتِ النَّحْلِ
اسان کي [زيد بن يوسف] ٻڌايو آهي ته اسان کي [ابو عوانه] [عبدالمالڪ بن عمير] کان [ضڪوان ابو صالح] کان [ڪعب] ٻڌايو آهي ته پهرين پيراگراف ۾ لکيل آهي ته؛ محمد الله جو رسول ۽ منهنجو چونڊيل ٻانهو آهي، سندس تقرير سخت نه آهي، سندس مزاج بلند نه آهي، هو بازار ۾ زور سان نه ڳالهائيندو آهي، هو برائي جو جواب برائي سان نه ٿو ڏئي پر معافي ۽ بخشش سان جواب ڏيندو آهي، سندس جنم ڀومي مڪي ۾ آهي ۽ سندس هجرت جو هنڌ ثيبه ۾ آهي ۽ سندس بادشاهي/طاقت شام ۾ آهي. ۽ ٻئي پيراگراف ۾ لکيل آهي ته، محمد الله سبحانه وتعاليٰ جو رسول آهي، سندس قوم اهي ماڻهو آهن جيڪي هميشه الله جي سڀني شانن جي تعريف ڪندا آهن، سج جا مشاهدو ڪندڙ - نماز جو وقت ڄاڻڻ لاءِ - وقت اچڻ تي نماز پڙهندا آهن، جيتوڻيڪ اهي گندي جاءِ تي هجن، وچ ۾ سارونگ پائي، پنهنجي وضو جا سڀئي حصا ڌوئيندا هجن، ۽ رات جو انهن جا آواز هوا ۾ مکين جي گجگوڙ وانگر ٻڌجن ٿا - عبادت ۽ روئڻ ۾ انهن جي ثابت قدمي جي ڪري.
حديث
Imam Darimi : 8
أَخْبَرَنَا مُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا مَعْنُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ عَنْ أَبِي فَرْوَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُ سَأَلَ كَعْبَ الْأَحْبَارِ كَيْفَ تَجِدُ نَعْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي التَّوْرَاةِ فَقَالَ كَعْبٌ نَجِدُهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ يُولَدُ بِمَكَّةَ وَيُهَاجِرُ إِلَى طَابَةَ وَيَكُونُ مُلْكُهُ بِالشَّامِ وَلَيْسَ بِفَحَّاشٍ وَلَا صَخَّابٍ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَافِئُ بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَغْفِرُ أُمَّتُهُ الْحَمَّادُونَ يَحْمَدُونَ اللَّهَ فِي كُلِّ سَرَّاءَ وَضَرَّاءَ وَيُكَبِّرُونَ اللَّهَ عَلَى كُلِّ نَجْدٍ يُوَضِّئُونَ أَطْرَافَهُمْ وَيَأْتَزِرُونَ فِي أَوْسَاطِهِمْ يُصَفُّونَ فِي صَلَوَاتِهِمْ كَمَا يُصَفُّونَ فِي قِتَالِهِمْ دَوِيُّهُمْ فِي مَسَاجِدِهِمْ كَدَوِيِّ النَّحْلِ يُسْمَعُ مُنَادِيهِمْ فِي جَوِّ السَّمَاءِ
اسان کي ٻڌايو آهي [مجاهد بن موسيٰ] اسان کي ٻڌايو آهي [معان بن عيسيٰ] اسان کي ٻڌايو آهي [معاويه بن صالح] [ابو فروا] کان [ابن عباس] رضي الله عنه کان؛ ته هن ڪعب الاحبار کان پڇيو؛ توهان تورات ۾ رسول الله صلي الله عليه وسلم جي ڪردار کي ڪيئن ٿا ڏسو؟، [ڪعب] جواب ڏنو؛ اسان ڏٺو ته محمد بن عبدالله مڪي ۾ پيدا ٿيو، ثابة يا مديني ڏانهن هجرت ڪئي، سندس بادشاهي شام ۾ هوندي، هو ظالم ماڻهو نه آهي، هو بازار ۾ شور نه ڪندو آهي، هو برائي جو بدلو برائي نه ٿو ڏئي پر معاف ڪري ٿو ۽ معاف ڪري ٿو، سندس قوم هميشه سندس تعريف ڪري ٿي. اهي سٺي يا خراب وقت ۾ الله سبحانه وتعاليٰ جي تعريف ڪندا آهن، اهي هر فتح ۾ هميشه الله سبحانه وتعاليٰ جي تسبيح ڪندا آهن، اهي پنهنجا وضو ڌوئيندا آهن، پنهنجي وچين حصن ۾ سارنگ پائيندا آهن، اهي نماز ۾ قطار ۾ بيٺا هوندا آهن جيئن اهي جنگ ۾ مارچ ڪندا آهن، انهن جي مسجدن ۾ انهن جا آواز مکين جي گجگوڙ وانگر آهن، انهن جي موذن جو آواز آسمان ۾ ٻڌو وڃي ٿو.
حديث
Imam Darimi : 9
أَخْبَرَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ بْنُ الْوَلِيدِ الْمِيثَمِيُّ حَدَّثَنَا بَحِيرُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ الْحَضْرَمِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ إِلَيْكُمْ لَيْسَ بِوَهِنٍ وَلَا كَسِلٍ لِيَخْتِنَ قُلُوبًا غُلْفًا وَيَفْتَحَ أَعْيُنًا عُمْيًا وَيُسْمِعَ آذَانًا صُمًّا وَيُقِيمَ أَلْسِنَةً عُوجًا حَتَّى يُقَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ
اسان کي [حيوه بن صوريه] ٻڌايو آهي، اسان کي [بقيه بن الوليد الميتمي] ٻڌايو آهي، اسان کي [بُهير بن سعد] ٻڌايو آهي، [خالد بن معدان] ٻڌايو آهي، [جُبير بن نفير الحضرمي] ٻڌايو آهي ته رسول الله ﷺ فرمايو آهي ته: ”توهان وٽ هڪ اهڙو رسول آيو آهي جيڪو نه ڪمزور آهي ۽ نه سست، - غافل دلين کي جاڳائڻ، بند اکيون کولڻ، ۽ ٻوڙن ڪنن کي ٻڌڻ، ٽيڙيءَ زبان کي سڌو ڪرڻ لاءِ موڪليو ويو آهي، ته جيئن چيو وڃي ته: ڪو به معبود ناهي جيڪو عبادت جو حقدار آهي سواءِ الله سبحانه وتعاليٰ جي.
حديث
Imam Darimi : 10
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَزِيدَ الْحِزَامِيُّ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي قَيْسٍ عَنْ عَطَاءٍ قَالَ كَانَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَهُ إِلَيْهِ حَاجَةٌ فَمَشَى مَعَهُ حَتَّى دَخَلَ قَالَ فَإِحْدَى رِجْلَيْهِ فِي الْبَيْتِ وَالْأُخْرَى خَارِجَهُ كَأَنَّهُ يُنَاجِي فَالْتَفَتَ فَقَالَ أَتَدْرِي مَنْ كُنْتُ أُكَلِّمُ إِنَّ هَذَا مَلَكٌ لَمْ أَرَهُ قَطُّ قَبْلَ يَوْمِي هَذَا اسْتَأْذَنَ رَبَّهُ أَنْ يُسَلِّمَ عَلَيَّ قَالَ إِنَّا آتَيْنَاكَ أَوْ أَنْزَلْنَا الْقُرْآنَ فَصْلًا وَالسَّكِينَةَ صَبْرًا وَالْفُرْقَانَ وَصْلًا
اسان کي [محمد بن يزيد الحزامي] ٻڌايو آهي ته اسان کي [اسحاق بن سليمان] عمرو بن ابي قيس کان [عثاء] کان ٻڌايو آهي ته، هن چيو ته: رسول الله صلي الله عليه وسلم جي هڪ صحابي کي ان جي ضرورت هئي. هو ان سان گڏ هليو، جيستائين هو گهر ۾ داخل ٿيو ۽ سندس هڪ پير اندر ۽ ٻيو ٻاهر هو، اهو ائين هو جيئن رسول الله صلي الله عليه وسلم ڪنهن ماڻهوءَ سان ڳالهائي رهيا هئا، ان کان پوءِ پاڻ مُڙيا ۽ ان دوست سان ڳالهايو؛ ڇا توهان کي خبر آهي ته مان ڪنهن سان ڳالهائي رهيو آهيان؟ اهو هڪ فرشتو هو جنهن کي مون اڳ ڪڏهن به نه ڏٺو هو، فرشتي پنهنجي رب کان اجازت گهري ته مون کي سلام ڪري. الله فرمائي ٿو: 'بيشڪ، اسان توهان وٽ آيا آهيون يا قرآن کي فيصله ڪندڙ ۽ سڪينه کي صبر ۽ فرقون کي رهنمائي ڪندڙ طور نازل ڪيو آهي.'
حديث
Imam Darimi : 11
أَخْبَرَنَا مُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا رَيْحَانُ هُوَ ابْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا عَبَّادٌ هُوَ ابْنُ مَنْصُورٍ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ أَبِي قِلَابَةَ عَنْ عَطِيَّةَ أَنَّهُ سَمِعَ رَبِيعَةَ الْجُرَشِيَّ يَقُولُ أُتِيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقِيلَ لَهُ لِتَنَمْ عَيْنُكَ وَلْتَسْمَعْ أُذُنُكَ وَلْيَعْقِلْ قَلْبُكَ قَالَ فَنَامَتْ عَيْنَايَ وَسَمِعَتْ أُذُنَايَ وَعَقَلَ قَلْبِي قَالَ فَقِيلَ لِي سَيِّدٌ بَنَى دَارًا فَصَنَعَ مَأْدُبَةً وَأَرْسَلَ دَاعِيًا فَمَنْ أَجَابَ الدَّاعِيَ دَخَلَ الدَّارَ وَأَكَلَ مِنْ الْمَأْدُبَةِ وَرَضِيَ عَنْهُ السَّيِّدُ وَمَنْ لَمْ يُجِبْ الدَّاعِيَ لَمْ يَدْخُلْ الدَّارَ وَلَمْ يَطْعَمْ مِنْ الْمَأْدُبَةِ وَسَخِطَ عَلَيْهِ السَّيِّدُ قَالَ فَاللَّهُ السَّيِّدُ وَمُحَمَّدٌ الدَّاعِي وَالدَّارُ الْإِسْلَامُ وَالْمَأْدُبَةُ الْجَنَّةُ
اسان کي [مجاهد بن موسيٰ] ٻڌايو آهي اسان کي [ريحان بن سعيد] ٻڌايو آهي اسان کي [عبد بن منصور] ٻڌايو آهي [ايوب] کان [ابو قلابه] کان [عطيه] ته هن [ربيعة الجراسي] کي چوندي ٻڌو ته؛ رسول الله ﷺ کي آندو ويو ۽ انهن کي چيو ويو ته مهرباني ڪري پنهنجون اکيون سمهڻ ڏيو، پنهنجا ڪن ٻڌي، ۽ پنهنجو دل سوچي. هن چيو؛ تنهن ڪري منهنجون اکيون ڏسن ٿيون، منهنجا ڪن ٻڌن ٿيون، ۽ منهنجو دل سوچي ٿو. هن چيو؛ مون کي خبر ملي ته هڪ رب آهي جيڪو گهر ٺاهيندو آهي، پوءِ هڪ ضيافت ڏيندو آهي، پوءِ ڪنهن کي دعوت ۾ دعوت ڏيڻ لاءِ موڪليندو آهي، جيڪو به سڏيندڙ جي سڏ جو جواب ڏيندو آهي ۽ گهر ۾ داخل ٿيندو آهي ۽ کاڌو کائيندو آهي، ته رب ان کان خوش ٿيندو. ٻئي طرف، جيڪو به سڏيندڙ جي سڏ جو جواب نه ڏيندو آهي ۽ گهر ۾ داخل نه ٿيندو آهي ۽ کاڌو نه کائيندو آهي، ته رب ان تي ناراض ٿيندو. پوءِ هن چيو؛ مالڪ الله سبحانه وتعاليٰ آهي، سڏيندڙ محمد صلي الله عليه وسلم آهي، گھر اسلام آهي، ۽ کاڌو جنت آهي.
حديث
Imam Darimi : 12
أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مَيْمُونٍ التَّمِيمِيِّ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ إِلَى الْبَطْحَاءِ وَمَعَهُ ابْنُ مَسْعُودٍ فَأَقْعَدَهُ وَخَطَّ عَلَيْهِ خَطًّا ثُمَّ قَالَ لَا تَبْرَحَنَّ فَإِنَّهُ سَيَنْتَهِي إِلَيْكَ رِجَالٌ فَلَا تُكَلِّمْهُمْ فَإِنَّهُمْ لَنْ يُكَلِّمُوكَ فَمَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَيْثُ أَرَادَ ثُمَّ جَعَلُوا يَنْتَهُونَ إِلَى الْخَطِّ لَا يُجَاوِزُونَهُ ثُمَّ يَصْدُرُونَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ جَاءَ إِلَيَّ فَتَوَسَّدَ فَخِذِي وَكَانَ إِذَا نَامَ نَفَخَ فِي النَّوْمِ نَفْخًا فَبَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُتَوَسِّدٌ فَخِذِي رَاقِدٌ إِذْ أَتَانِي رِجَالٌ كَأَنَّهُمْ الْجِمَالُ عَلَيْهِمْ ثِيَابٌ بِيضٌ اللَّهُ أَعْلَمُ مَا بِهِمْ مِنْ الْجَمَالِ حَتَّى قَعَدَ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ عِنْدَ رَأْسِهِ وَطَائِفَةٌ مِنْهُمْ عِنْدَ رِجْلَيْهِ فَقَالُوا بَيْنَهُمْ مَا رَأَيْنَا عَبْدًا أُوتِيَ مِثْلَ مَا أُوتِيَ هَذَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ عَيْنَيْهِ لَتَنَامَانِ وَإِنَّ قَلْبَهُ لَيَقْظَانُ اضْرِبُوا لَهُ مَثَلًا سَيِّدٌ بَنَى قَصْرًا ثُمَّ جَعَلَ مَأْدُبَةً فَدَعَا النَّاسَ إِلَى طَعَامِهِ وَشَرَابِهِ ثُمَّ ارْتَفَعُوا وَاسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدَ ذَلِكَ فَقَالَ لِي أَتَدْرِي مَنْ هَؤُلَاءِ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ هُمْ الْمَلَائِكَةُ قَالَ وَهَلْ تَدْرِي مَا الْمَثَلُ الَّذِي ضَرَبُوهُ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ الرَّحْمَنُ بَنَى الْجَنَّةَ فَدَعَا إِلَيْهَا عِبَادَهُ فَمَنْ أَجَابَهُ دَخَلَ جَنَّتَهُ وَمَنْ لَمْ يُجِبْهُ عَاقَبَهُ وَعَذَّبَهُ
اسان کي خبر ڏني آهي [الحسن بن علي] اسان کي [ابو اسامة] کان [جعفر بن ميمون تميمي] کان [ابو عثمان عن نهدي] تائين ٻڌايو آهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم ۽ انهن سان گڏ ابن مسعود رضي الله عنهما بطحاء ڏانهن ويا، پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم ابن مسعود رضي الله عنهما سان گڏ بطحاء ڏانهن ويا، پوءِ انهن ابن مسعود کي ويهاريو ۽ انهن لاءِ حد مقرر ڪئي. پوءِ انهن فرمايو: ڪڏهن به هن جاءِ تان نه نڪرو، ڇو ته ڪجهه ماڻهو توهان سان ملندا ۽ توهان انهن سان نه ڳالهائيندا، ۽ اهي توهان سان نه ڳالهائيندا. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم جتي به چاهيو پنهنجو سفر جاري رکيو. پوءِ اهي حد تائين پهتا ۽ انهن ان کي پار نه ڪيو، پوءِ اهي رسول الله صلي الله عليه وسلم وٽ ويا. رات جي آخر تائين هو مون وٽ آيو ۽ منهنجي ران کي تکي طور استعمال ڪندي سمهي پيو، ۽ جڏهن سمهي پيو ته سندس ساهه ٻڌي سگهيو. جڏهن رسول الله صلي الله عليه وسلم منهنجي ران تي سمهي رهيا هئا، ته ماڻهو خوبصورت چهرن سان آيا جيڪي سڀ اڇا ڪپڙا پائي رهيا هئا. آه، اهي ڪيترا خوبصورت آهن! پوءِ انهن مان هڪ گروهه رسول الله صلي الله عليه وسلم جي مٿي تي ويٺو ۽ هڪ ٻيو گروهه اسان جي پاسي ۾ ۽ هڪ ٻئي کي چوڻ لڳا ته اسان وٽ ڪڏهن به اهڙو خادم نه رهيو آهي جنهن کي اهڙو تحفو ڏنو ويو هجي جيڪو رسول الله صلي الله عليه وسلم کي ڏنو ويو هو. هن شخص جون اکيون ننڊ ۾ آهن پر هن جو دل جاڳيل آهي، ان لاءِ هڪ مثال ڏيو. خير، هو هڪ مالڪ وانگر آهي جيڪو محل ٺاهيندو آهي، پوءِ ٿانو ٺاهيندو آهي ۽ ماڻهن کي کائڻ ۽ پيئڻ لاءِ دعوت ڏيندو آهي، پوءِ ماڻهو آسمان تي چڙهندا آهن. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم ان وقت جاڳيا ۽ مون کي چيو ته ڇا توهان ڄاڻو ٿا ته اهي ڪير آهن؟ پوءِ مون جواب ڏنو ته الله سبحانه وتعاليٰ ۽ ان جو رسول بهتر ڄاڻن ٿا. پوءِ هن چيو؛ "اهي ملائڪ آهن." پوءِ هن وري چيو؛ ڇا توهان کي خبر آهي ته ان جو مطلب ڇا آهي؟ مون چيو ته الله سبحانه وتعاليٰ ۽ ان جو رسول جيڪو بهتر ڄاڻي ٿو،" هن جواب ڏنو؛ "رحمان جنت ٺاهي، پوءِ سڏيو - پنهنجي ٻانهن کي پاڻ ڏانهن دعوت ڏني، جيڪو به ان جو استقبال ڪندو جنت ۾ داخل ٿيندو ۽ جيڪو به انڪار ڪندو هو ان کي سزا ڏيندو ۽ اذيت ڏيندو."
حديث
Imam Darimi : 13
أَخْبَرَنَا نُعَيْمُ بْنُ حَمَّادٍ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ عَنْ بَحِيرٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَمْرٍو السُّلَمِيُّ عَنْ عُتْبَةَ بْنِ عَبْدٍ السُّلَمِيِّ أَنَّهُ حَدَّثَهُمْ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَهُ رَجُلٌ كَيْفَ كَانَ أَوَّلُ شَأْنِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ كَانَتْ حَاضِنَتِي مِنْ بَنِي سَعْدِ بْنِ بَكْرٍ فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَابْنٌ لَهَا فِي بَهْمٍ لَنَا وَلَمْ نَأْخُذْ مَعَنَا زَادًا فَقُلْتُ يَا أَخِي اذْهَبْ فَأْتِنَا بِزَادٍ مِنْ عِنْدِ أُمِّنَا فَانْطَلَقَ أَخِي وَمَكَثْتُ عِنْدَ الْبَهْمِ فَأَقْبَلَ طَائِرَانِ أَبْيَضَانِ كَأَنَّهُمَا نَسْرَانِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ أَهُوَ هُوَ قَالَ الْآخَرُ نَعَمْ فَأَقْبَلَا يَبْتَدِرَانِي فَأَخَذَانِي فَبَطَحَانِي لِلْقَفَا فَشَقَّا بَطْنِي ثُمَّ اسْتَخْرَجَا قَلْبِي فَشَقَّاهُ فَأَخْرَجَا مِنْهُ عَلَقَتَيْنِ سَوْدَاوَيْنِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ ائْتِنِي بِمَاءِ ثَلْجٍ فَغَسَلَ بِهِ جَوْفِي ثُمَّ قَالَ ائْتِنِي بِمَاءِ بَرَدٍ فَغَسَلَ بِهِ قَلْبِي ثُمَّ قَالَ ائْتِنِي بِالسَّكِينَةِ فَذَرَّهُ فِي قَلْبِي ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ حُصْهُ فَحَاصَهُ وَخَتَمَ عَلَيْهِ بِخَاتَمِ النُّبُوَّةِ ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ اجْعَلْهُ فِي كِفَّةٍ وَاجْعَلْ أَلْفًا مِنْ أُمَّتِهِ فِي كِفَّةٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا أَنَا أَنْظُرُ إِلَى الْأَلْفِ فَوْقِي أُشْفِقُ أَنْ يَخِرَّ عَلَيَّ بَعْضُهُمْ فَقَالَ لَوْ أَنَّ أُمَّتَهُ وُزِنَتْ بِهِ لَمَالَ بِهِمْ ثُمَّ انْطَلَقَا وَتَرَكَانِي قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفَرِقْتُ فَرَقًا شَدِيدًا ثُمَّ انْطَلَقْتُ إِلَى أُمِّي فَأَخْبَرْتُهَا بِالَّذِي لَقِيتُ فَأَشْفَقَتْ أَنْ يَكُونَ قَدْ الْتَبَسَ بِي فَقَالَتْ أُعِيذُكَ بِاللَّهِ فَرَحَلَتْ بَعِيرًا لَهَا فَجَعَلَتْنِي عَلَى الرَّحْلِ وَرَكِبَتْ خَلْفِي حَتَّى بُلْغَتِنَا إِلَى أُمِّي فَقَالَتْ أَدَّيْتُ أَمَانَتِي وَذِمَّتِي وَحَدَّثَتْهَا بِالَّذِي لَقِيتُ فَلَمْ يَرُعْهَا ذَلِكَ وَقَالَتْ إِنِّي رَأَيْتُ حِينَ خَرَجَ مِنِّي يَعْنِي نُورًا أَضَاءَتْ مِنْهُ قُصُورُ الشَّامِ
اسان کي [نعيم بن حماد] ٻڌايو آهي [بقية] [بحير] کان [خالد بن معدان] اسان کي [عبد الرحمان بن عمرو السلمي] کان [عتبه بن عبدالعظيم سلمي] ٻڌايو آهي ته انهن انهن کي ٻڌايو، ۽ هو رسول الله صلي الله عليه وسلم جي صحابين مان هڪ هو، هڪ ماڻهو رسول الله صلي الله عليه وسلم کان پڇيو ته؛ اي الله جا رسول، توهان جي زندگي جي شروعات ڇا هئي؟ هن جواب ڏنو؛ منهنجي رضاعي ماءُ ان وقت بني سعد بن بڪر جي هڪ عورت هئي. ان وقت، مان ۽ ان قبيلي جو هڪ ٻيو ننڍڙو ٻار ڍور چاري رهيا هئاسين. ڇاڪاڻ ته اسان کاڌو نه آندو هو، مون پنهنجي دوست کان پڇيو؛ اي منهنجا ڀاءُ، گهر وڃ ۽ پنهنجي ماءُ کان کاڌو گهر. پوءِ منهنجو ڀاءُ هليو ويو ۽ مان ڍورن جي سنڀال لاءِ اڪيلو رهجي ويس. اوچتو ٻه اڇا پکي عقاب وانگر آيا، انهن مان هڪ ٻئي کي چيو، ڇا اهو واقعي هو؟ ٻين کي جواب ڏيو؛ ها! پوءِ انهن ٻنهي مون کي گهيرو ڪيو ۽ مون کي ڇڪي ٻاهر ڪڍيو، پوءِ انهن منهنجو پيٽ ڪٽيو، پوءِ منهنجو جگر ڪڍيو، ان کي ڪٽيو ۽ ٻه ڪارا ڍڳا ڪڍيا. پوءِ ٻنهي مان هڪ پنهنجي دوست کي چيو؛ مون کي برف جو پاڻي ڏنو، پوءِ هن ان کي منهنجي پيٽ کي ڌوئڻ لاءِ استعمال ڪيو. پوءِ ٻيهر چيو؛ مون کي ڪجهه ٿڌو پاڻي ڏيو. ۽ هو منهنجو دل ڌوئيندو هو. پوءِ هن چيو؛ مون کي سڪينه ڏيو - سڪون-! پوءِ هن ان کي منهنجي دل ۾ ڇٽيو. پوءِ انهن مان هڪ پنهنجي دوست کي چيو؛ هن کي سلائي ڪر! پوءِ اهو سلائي ويو ۽ هن ان تي نبين جي خاتم نبوة - سان نشان لڳايو. پوءِ انهن مان هڪ پنهنجي دوست کي چيو؛ هن کي هڪ ترازو تي رک ۽ هن جي هڪ هزار ماڻهن کي هڪ ترازو تي رک. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ ان وقت مون هڪ هزار ماڻهن کي پنهنجي مٿان ڏٺو، تنهن ڪري مون کي ڊپ هو ته انهن مان ڪجهه مون تي ڪري پوندا، پوءِ ان شخص ٻيهر چيو؛ جيڪڏهن هن جي قوم جو وزن هن جي خلاف ڪيو وڃي ته هو ضرور پنهنجي قوم کان ڳرو هوندو ۽ پوءِ ٻئي مون کي ڇڏي ڏيندا. رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ مون کي تمام گهڻو ڊپ ٿيو پوءِ مان پنهنجي دائي ڏانهن ڊوڙي ويس ۽ مون ان کي ٻڌايو ته مون سان ڇا ٿيو هو. هوءَ پريشان هئي ته مون سان ڪجهه ٿيندو ۽ هن چيو؛ مان توهان لاءِ الله جي پناهه گهران ٿي. پوءِ هن پنهنجو سواري تيار ڪيو ته مون کي اٺ تي سوار ڪري ۽ منهنجي پٺيان سوار ٿيو جيستائين اسان منهنجي ماءُ وٽ پهتاسين، پوءِ هن منهنجي ماءُ کي چيو؛ مون اهو حڪم ۽ بار پورو ڪيو آهي جيڪو مون کي ڏنو ويو آهي، پوءِ هن ان کي ٻڌايو ته مون سان ڇا ٿيو. پر ان کيس ناراض نه ڪيو، حقيقت ۾ منهنجي ماءُ جواب ڏنو: مون اڳ ۾ هن کي ڏٺو هو جڏهن هو منهنجي پيٽ مان نڪتو هو، يعني اهو نور جيڪو شام جي تخت کي روشن ڪري ٿو.
حديث
Imam Darimi : 14
أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عِمْرَانَ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ عُثْمَانَ الْقُرَشِيُّ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي ذَرٍّ الْغِفَارِيِّ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ عَلِمْتَ أَنَّكَ نَبِيٌّ حَتَّى اسْتَيْقَنْتَ فَقَالَ يَا أَبَا ذَرٍّ أَتَانِي مَلَكَانِ وَأَنَا بِبَعْضِ بَطْحَاءِ مَكَّةَ فَوَقَعَ أَحَدُهُمَا عَلَى الْأَرْضِ وَكَانَ الْآخَرُ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ أَهُوَ هُوَ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَزِنْهُ بِرَجُلٍ فَوُزِنْتُ بِهِ فَوَزَنْتُهُ ثُمَّ قَالَ فَزِنْهُ بِعَشَرَةٍ فَوُزِنْتُ بِهِمْ فَرَجَحْتُهُمْ ثُمَّ قَالَ زِنْهُ بِمِائَةٍ فَوُزِنْتُ بِهِمْ فَرَجَحْتُهُمْ ثُمَّ قَالَ زِنْهُ بِأَلْفٍ فَوُزِنْتُ بِهِمْ فَرَجَحْتُهُمْ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَنْتَثِرُونَ عَلَيَّ مِنْ خِفَّةِ الْمِيزَانِ قَالَ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ لَوْ وَزَنْتَهُ بِأُمَّتِهِ لَرَجَحَهَا
اسان کي [عبدالله بن عمران] ٻڌايو آهي [ابو دائود] اسان کي [جعفر بن عثمان القرصي] ٻڌايو آهي [عثمان بن عروه بن زبير] کان [پنهنجي پيءُ] کان [ابو دزار غفاري] رضه کان، هن چيو ته مون پڇيو، اي الله جا رسول، توهان ڪيئن يقين ڪري سگهو ٿا ته توهان نبي آهيو؟ نبي ڪريم ﷺ جواب ڏنو، اي ابو دزار ٻه ملائڪ مون وٽ آيا جڏهن مان مڪي جي هڪ وادي ۾ هوس. انهن مان هڪ زمين تي لهي ٿو ۽ ٻيو آسمان ۽ زمين جي وچ ۾ آهي. انهن مان هڪ پنهنجي دوست کي چيو، ڇا اهو واقعي هو؟ پوءِ سندس دوست جواب ڏنو، ها! پوءِ ٻيهر چيو، جيڪڏهن ائين آهي، ته ان کي ڪنهن سان وزن ڪر، پوءِ مون کي ڏهن ماڻهن سان وزن ڪيو ويندو ۽ مان انهن کان ڳرو ٿيندس. پوءِ ٻيهر چيو، 'هن کي سؤ ماڻهن سان وزن ڪر'، تنهنڪري منهنجو وزن ڪيو ويو ۽ مان انهن کان ڳرو ٿي ويس. پوءِ ٻيهر چيو، 'پوءِ پنهنجو پاڻ کي هڪ هزار ماڻهن سان وزن ڪيو'، پوءِ منهنجو وزن ڪيو ويو ۽ مان انهن کان ڳرو ٿي ويس. ان وقت، مون کي اهي ڌڪا کائي رهيا نظر آيا ڇاڪاڻ ته ترازو تمام تنگ هو، پوءِ ٻن ملائڪن مان هڪ پنهنجي دوست کي چيو: جيتوڻيڪ هن کي سندس سڀني ماڻهن سان گڏ وزن ڪيو وڃي، تڏهن به هو انهن کان ڳرو هوندو.
حديث
Imam Darimi : 15
أَخْبَرَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ خَلِيلٍ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ أَبِي صَالِحٍ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُنَادِيهِمْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا أَنَا رَحْمَةٌ مُهْدَاةٌ
اسان کي اسماعيل بن خليل ٻڌايو آهي ته اسان کي علي بن مُشِر ٻڌايو آهي ته اسان کي العماسي ٻڌايو آهي ته ابو صالح چيو ته: هڪ ڀيري رسول الله صلي الله عليه وسلم انهن کي سڏيو ته اي انسانو، بيشڪ مان رحمت ۽ هدايت ڏيندڙ آهيان.
حديث
Imam Darimi : 16
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَرِيفٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ حَدَّثَنَا أَبُو حَيَّانَ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ فَأَقْبَلَ أَعْرَابِيٌّ فَلَمَّا دَنَا مِنْهُ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيْنَ تُرِيدُ قَالَ إِلَى أَهْلِي قَالَ هَلْ لَكَ فِي خَيْرٍ قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ تَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ قَالَ وَمَنْ يَشْهَدُ عَلَى مَا تَقُولُ قَالَ هَذِهِ السَّلَمَةُ فَدَعَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهِيَ بِشَاطِئِ الْوَادِي فَأَقْبَلَتْ تَخُدُّ الْأَرْضَ خَدًّا حَتَّى قَامَتْ بَيْنَ يَدَيْهِ فَاسْتَشْهَدَهَا ثَلَاثًا فَشَهِدَتْ ثَلَاثًا أَنَّهُ كَمَا قَالَ ثُمَّ رَجَعَتْ إِلَى مَنْبَتِهَا وَرَجَعَ الْأَعْرَابِيُّ إِلَى قَوْمِهِ وَقَالَ إِنْ اتَّبَعُونِي أَتَيْتُكَ بِهِمْ وَإِلَّا رَجَعْتُ فَكُنْتُ مَعَكَ
اسان کي [محمد بن ظريف] ٻڌايو آهي [محمد بن فضليل] اسان کي [ابو حيان] ٻڌايو آهي [عثاء] کان [ابن عمر] رضي الله عنه کان، هن چيو ته؛ جڏهن اسان رسول الله صلي الله عليه وسلم سان گڏ سفر ۾ هئاسين ته اسان هڪ بدوي عرب سان ملياسين ۽ جڏهن اسان ان جي ويجهو پهتاسين ته رسول الله صلي الله عليه وسلم ان کان پڇيو؛ توهان ڪٿي وڃي رهيا آهيو؟ بدوي عربن جواب ڏنو؛ مان پنهنجي خاندان سان ملڻ چاهيان ٿو. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم چيو؛ ڇا توهان ڪجهه نيڪي چاهيو ٿا؟ هن جواب ڏنو؛ ڀلائي ڇا آهي؟ رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ يعني، توهان شاهدي ڏيو ٿا ته الله کان سواءِ ڪو به عبادت جي لائق ناهي ۽ شاهدي ڏيو ٿا ته محمد صلي الله عليه وسلم ان جو ٻانهو ۽ رسول آهي. بدوي عرب چيو؛ پوءِ ڪير توهان جي ڳالهه جي سچائي ثابت ڪري سگهي ٿو؟ رسول الله صلي الله عليه وسلم جواب ڏنو؛ جڏهن ته اهو وڻ ٽڪريءَ جي ڪناري تي هو، نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم ان کي سڏيو، پوءِ اهو وڻ زمين کي چيريندي رسول الله صلي الله عليه وسلم جي ويجهو آيو، جيستائين اهو وڻ رسول الله صلي الله عليه وسلم جي سامهون نه پهتو. رسول الله صلي الله عليه وسلم ان کي ٽي ڀيرا شاهدي ڏيڻ لاءِ چيو. هن رسول الله صلي الله عليه وسلم جي بيان ڪيل ٽي ڀيرا شاهدي به ڏني، پوءِ اهو وڻ ان جاءِ تي واپس آيو جتي اهو وڌيو هو. بدوي عرب پنهنجي قوم ڏانهن موٽيو ۽ چيو ته جيڪڏهن اهي منهنجي پيروي ڪن ته مان انهن کي توهان جي عظمت سان ملڻ لاءِ وٺي ويندس - رسول الله صلي الله عليه وسلم -، جيڪڏهن نه ته مان توهان جي عظمت سان ملڻ لاءِ واپس ايندس ۽ توهان سان گڏ رهندس.
حديث
Imam Darimi : 17
أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْمَعِيلَ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ قَالَ خَرَجْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ وَكَانَ لَا يَأْتِي الْبَرَازَ حَتَّى يَتَغَيَّبَ فَلَا يُرَى فَنَزَلْنَا بِفَلَاةٍ مِنْ الْأَرْضِ لَيْسَ فِيهَا شَجَرٌ وَلَا عَلَمٌ فَقَالَ يَا جَابِرُ اجْعَلْ فِي إِدَاوَتِكَ مَاءً ثُمَّ انْطَلِقْ بِنَا قَالَ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى لَا نُرَى فَإِذَا هُوَ بِشَجَرَتَيْنِ بَيْنَهُمَا أَرْبَعُ أَذْرُعٍ فَقَالَ يَا جَابِرُ انْطَلِقْ إِلَى هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَقُلْ يُقَلْ لَكِ الْحَقِي بِصَاحِبَتِكِ حَتَّى أَجْلِسَ خَلْفَكُمَا فَرَجَعَتْ إِلَيْهَا فَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَلْفَهُمَا ثُمَّ رَجَعَتَا إِلَى مَكَانِهِمَا فَرَكِبْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَسُولُ اللَّهِ بَيْنَنَا كَأَنَّمَا عَلَيْنَا الطَّيْرُ تُظِلُّنَا فَعَرَضَتْ لَهُ امْرَأَةٌ مَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنِي هَذَا يَأْخُذُهُ الشَّيْطَانُ كُلَّ يَوْمٍ ثَلَاثَ مِرَارٍ قَالَ فَتَنَاوَلَ الصَّبِيَّ فَجَعَلَهُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ مُقَدَّمِ الرَّحْلِ ثُمَّ قَالَ اخْسَأْ عَدُوَّ اللَّهِ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْسَأْ عَدُوَّ اللَّهِ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثًا ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَيْهَا فَلَمَّا قَضَيْنَا سَفَرَنَا مَرَرْنَا بِذَلِكَ الْمَكَانِ فَعَرَضَتْ لَنَا الْمَرْأَةُ مَعَهَا صَبِيُّهَا وَمَعَهَا كَبْشَانِ تَسُوقُهُمَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْبَلْ مِنِّي هَدِيَّتِي فَوَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا عَادَ إِلَيْهِ بَعْدُ فَقَالَ خُذُوا مِنْهَا وَاحِدًا وَرُدُّوا عَلَيْهَا الْآخَرَ قَالَ ثُمَّ سِرْنَا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَنَا كَأَنَّمَا عَلَيْنَا الطَّيْرُ تُظِلُّنَا فَإِذَا جَمَلٌ نَادٌّ حَتَّى إِذَا كَانَ بَيْنَ سِمَاطَيْنِ خَرَّ سَاجِدًا فَحَبَسَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ عَلَيَّ النَّاسَ مَنْ صَاحِبُ الْجَمَلِ فَإِذَا فِتْيَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ قَالُوا هُوَ لَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَمَا شَأْنُهُ قَالُوا اسْتَنَيْنَا عَلَيْهِ مُنْذُ عِشْرِينَ سَنَةً وَكَانَتْ بِهِ شُحَيْمَةٌ فَأَرَدْنَا أَنْ نَنْحَرَهُ فَنَقْسِمَهُ بَيْنَ غِلْمَانِنَا فَانْفَلَتَ مِنَّا قَالَ بِيعُونِيهِ قَالُوا لَا بَلْ هُوَ لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أَمَّا لِي فَأَحْسِنُوا إِلَيْهِ حَتَّى يَأْتِيَهُ أَجَلُهُ قَالَ الْمُسْلِمُونَ عِنْدَ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَحْنُ أَحَقُّ بِالسُّجُودِ لَكَ مِنْ الْبَهَائِمِ قَالَ لَا يَنْبَغِي لِشَيْءٍ أَنْ يَسْجُدَ لِشَيْءٍ وَلَوْ كَانَ ذَلِكَ كَانَ النِّسَاءُ لِأَزْوَاجِهِنَّ
عبيدالله بن موسيٰ اسان کي عيسيٰ بن عبدالملڪ، ابو الزبير، جابر رضي الله عنه کان روايت ڪئي آهي ته: مان رسول الله صلي الله عليه وسلم سان گڏ سفر تي نڪتس، ۽ جڏهن به پاڻ رفع حاجت ڪرڻ چاهيندا هئا ته پاڻ لڪي ويندا هئا ته جيئن نظر نه اچي. اسان هڪ وسيع کليل ميدان ۾ هئاسين جنهن ۾ ڪو به وڻ يا زندگي جا نشان نه هئا، ۽ پاڻ فرمايو: اي جابر، پنهنجي برتن سان ڪجهه پاڻي وٺو، ۽ اسان کي پنهنجو سفر جاري رکڻ ڏيو. جابر چيو، اسان پنهنجو سفر جاري رکيو جيستائين اسان نظر نه آيا. اوچتو ٻه وڻ ظاهر ٿيا، چار گز جي فاصلي تي. پاڻ فرمايو: مهرباني ڪري ان وڻ جي ويجهو وڃو ۽ ان سان ڳالهايو، اهو جواب ڏيندو، ۽ ان کي چوندو: 'پنهنجي ڀرسان واري وڻ تي وڃو ته جيئن مان توهان ٻنهي جي پويان ويهان.' وڻ پنهنجي ساٿي، ان جي ڀرسان واري وڻ جي ويجهو آيو، ۽ رسول الله صلي الله عليه وسلم انهن جي پويان ويٺا، ۽ پوءِ ٻئي وڻ پنهنجي پنهنجي جاءِ تي موٽي ويا. پوءِ اسان پنهنجي سواري تي سوار ٿيا، ۽ ڄڻ ته اسان جي مٿان هڪ پکي اسان کي ڍڪي رهيو هو، پوءِ هڪ عورت ۽ سندس ٻار رسول الله ﷺ کي روڪيو، هن چيو ته: اي الله جا رسول، منهنجو ٻار اصل ۾ هر ڏينهن ٽي ڀيرا شيطان کان پريشان آهي. جابر چيو ته؛ پوءِ رسول الله ﷺ ٻار کي کڻي پنهنجي گاڏي جي اڳيان رکيو ۽ پوءِ فرمايائون: هليو وڃ، اي الله جا دشمن! مان الله جو رسول آهيان. رسول الله ﷺ ٽي ڀيرا فرمايو. پوءِ ان عورت کي واپس ڪيو. جڏهن اسان پنهنجي سفر کان واپس آيا، ته اسان اصل رستي تان گذرياسين، ۽ هڪ عورت ۽ سندس ٻار اسان کي ٻه رڍون چرائي روڪيون. پوءِ فرمايائون: 'يا رسول الله ﷺ شال الله عليه وسلم، مهرباني ڪري منهنجي طرفان هي تحفو قبول ڪريو، ان ذات جي واسطي جنهن توهان کي سچ پچ موڪليو آهي، شيطان ٻيهر نه ايندو.' هن چيو ته: هڪ وٺو ۽ ٻيو ان ڏانهن واپس ڪريو. پوءِ اسان پنهنجو سفر جاري رکيو ۽ پکي اسان کي پناهه ڏئي رهيا هئا، اوچتو هڪ اُٺ ڀڄي ويو، پر جڏهن اهو ٻن وڻن جي باغن تائين پهتو ته ان فوراً سجدو ڪيو ۽ پاڻ کي سجدو ڪيو ۽ الله جي رسول صلي الله عليه وسلم ان کي پڪڙي ورتو. الله جي رسول صلي الله عليه وسلم ماڻهن کان پڇيو: 'هتي اچو، هي اُٺ ڪنهن جو آهي؟' پوءِ انصار جي ڪجهه نوجوانن جواب ڏنو: 'اهو اسان جو آهي، اي الله جا رسول،' انهن پڇيو: 'ان ۾ ڇا مسئلو آهي؟' انهن جواب ڏنو: 'اسان ويهن سالن کان ان جي سنڀال ڪندي ٿڪجي پيا آهيون ۽ ان ۾ تمام گهڻو ٿلهو ٿي ويو آهي - اهو ٿلهو ٿي ويو آهي - تنهنڪري اسان ان کي ذبح ڪرڻ ۽ پنهنجن ٻارن ۾ ورهائڻ چاهيون ٿا، پر اهو اسان کان ڀڄي ويو. هن چيو: 'ٺيڪ آهي، پوءِ ان کي مون کي وڪڻو.' انهن جواب ڏنو: 'او، ضرورت ناهي، عظمت، پر اهو توهان لاءِ تحفي طور ڪافي آهي.' نبي صلي الله عليه وسلم فرمايو: 'ٺيڪ آهي، جيڪڏهن اهو منهنجو آهي ته ان تي رحم ڪريو، جيستائين ان جي موت نه اچي.' ان وقت مسلمانن چيو: يا رسول الله، اسان کي جانورن جي بادشاهه کي سجدو ڪرڻ جو وڌيڪ حق آهي، پاڻ فرمايائون؛ هڪ مخلوق لاءِ ٻئي مخلوق کي سجدو ڪرڻ صحيح ناهي، جيڪڏهن جائز هجي ها ته عورتن کي پنهنجن مڙسن کي سجدو ڪرڻ جي اجازت هجي ها.
حديث
Imam Darimi : 18
حَدَّثَنَا يَعْلَى حَدَّثَنَا الْأَجْلَحُ عَنْ الذَّيَّالِ بْنِ حَرْمَلَةَ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ أَقْبَلْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى دُفِعْنَا إِلَى حَائِطٍ فِي بَنِي النَّجَّارِ فَإِذَا فِيهِ جَمَلٌ لَا يَدْخُلُ الْحَائِطَ أَحَدٌ إِلَّا شَدَّ عَلَيْهِ فَذَكَرُوا ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَتَاهُ فَدَعَاهُ فَجَاءَ وَاضِعًا مِشْفَرَهُ عَلَى الْأَرْضِ حَتَّى بَرَكَ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ هَاتُوا خِطَامًا فَخَطَمَهُ وَدَفَعَهُ إِلَى صَاحِبِهِ ثُمَّ الْتَفَتَ فَقَالَ مَا بَيْنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ إِلَّا يَعْلَمُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَّا عَاصِيَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ
اسان کي [يعليٰ] ٻڌايو آهي [العجلة] عز دزيال بن حرمله کان [جابر بن عبدالله] رضه کان بيان ڪيو آهي ته: اسان رسول الله صلي الله عليه وسلم سان گڏ سفر کان واپس آياسين. جيستائين اسان بني نجار جي هڪ ڳوٺ ۾ پهتاسين، اوچتو هڪ اُٺ هر ان شخص کي روڪي رهيو هو جيڪو باغ ۾ داخل ٿيڻ چاهيندو هو. اهو رسول الله صلي الله عليه وسلم کي ٻڌايو ويو، تنهنڪري پاڻ وٽ آيا ۽ اُٺ کي سڏيو. اُٺ آيو ۽ پنهنجا چپ زمين تي رکيا جيستائين ان جا گوڏا سندس اڳيان جهڪي ويا. پوءِ فرمايائون: هڪ رسي ورتي، پوءِ ان کي رسي سان ٻڌي ان جي مالڪ کي واپس ڪيائين. پوءِ ان پوئتي ڏٺو ۽ چيو: آسمان ۽ زمين جي وچ ۾ ڪو به اهڙو ناهي جيڪو نه ڄاڻي ته مان واقعي الله جو رسول آهيان سواءِ انهن جي جيڪي نافرمان آهن؛ جنن ۽ انسانن مان.
حديث
Imam Darimi : 19
أَخْبَرَنَا الْحَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ فَرْقَدٍ السَّبَخِيِّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ امْرَأَةً جَاءَتْ بِابْنٍ لَهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنِي بِهِ جُنُونٌ وَإِنَّهُ يَأْخُذُهُ عِنْدَ غَدَائِنَا وَعَشَائِنَا فَيُخَبَّثُ عَلَيْنَا فَمَسَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَدْرَهُ وَدَعَا فَثَعَّ ثَعَّةً وَخَرَجَ مِنْ جَوْفِهِ مِثْلُ الْجِرْوِ الْأَسْوَدِ فَسَعَى
اسان کي [الحجاج بن منهل] ٻڌايو آهي ته اسان کي [حماد بن سلمه] ٻڌايو آهي ته [فرقد السبخي] کان [سعيد بن جبير] کان [ابن عباس] ٻڌايو آهي ته هڪ عورت پنهنجي ٻار سان رسول الله ﷺ وٽ آئي ۽ چيو ته: 'يا رسول الله ﷺ، منهنجي ٻار ۾ هڪ جن هو، اهو جن هميشه اسان جي لنچ ۽ ڊنر کائڻ وقت اندر ايندو هو ۽ اسان کي برا ڳالهائيندو هو.' پوءِ رسول الله ﷺ ان لاءِ دعا گهري. پوءِ هن الٽي ڪئي ۽ ڪجهه - ڪارو ڪتو وانگر - سندس وات مان نڪتو ۽ پوءِ هليو ويو.
حديث
Imam Darimi : 20
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَعِيدٍ أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ الْعَبْدِيُّ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ طَهْمَانَ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنِّي لَأَعْرِفُ حَجَرًا بِمَكَّةَ كَانَ يُسَلِّمُ عَلَيَّ قَبْلَ أَنْ أُبْعَثَ إِنِّي لَأَعْرِفُهُ الْآنَ
اسان کي [محمد بن سعيد] ٻڌايو آهي [يحيى بن ابي بڪر العبدي] ابراهيم بن ثهمان کان [سمڪ] کان [جابر بن سمره] رضه الله عنه کان، هن چيو ته رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو: 'مون کي خبر آهي ته مڪي ۾ هڪ پٿر آهي جنهن سان مون کي موڪلڻ کان اڳ هن مون کي سلام ڪيو هو. واقعي مان هاڻي واقعي ڄاڻان ٿو'.
