Imam Malik : 338
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَمِّهِ أَبِي سُهَيْلِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ مَعَ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَفَقَامَتْ الصَّلَاةُ وَأَنَا أُكَلِّمُهُ فِي أَنْ يَفْرِضَ لِي فَلَمْ أَزَلْ أُكَلِّمُهُ وَهُوَ يُسَوِّي الْحَصْبَاءَ بِنَعْلَيْهِ حَتَّى جَاءَهُ رِجَالٌ قَدْ كَانَ وَكَلَهُمْ بِتَسْوِيَةِ الصُّفُوفِ فَأَخْبَرُوهُ أَنَّ الصُّفُوفَ قَدْ اسْتَوَتْ فَقَالَ لِي اسْتَوِ فِي الصَّفِّ ثُمَّ كَبَّرَ
Malikek bere osabak [Abu Suhail bin Malik] [bere aitak] esan zidan: «[Uthman bin Affan]ekin nengoen, eta iqamah errezitatu zuten, oraindik berarekin hitz egiten ari nintzela, betebehar bat betetzeko eskatuz. Eta berarekin hitz egiten jarraitu nuen, sandaliekin legarra leuntzen ari zen bitartean. Beraz, ilarak zuzentzeko izendatutako gizon batzuk etorri eta ilarak zuzen zeudela esan ziotenean, esan zidan: 'Zuzen itzazu ilarak'. Gero, takbir-a esan zuen».