Tali Al-'urwatul wutsqa adalah tauhid

Imam Bukhari : 3529

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا أَزْهَرُ السَّمَّانُ عَنْ ابْنِ عَوْنٍ عَنْ مُحَمَّدٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ عُبَادٍ قَالَكُنْتُ جَالِسًا فِي مَسْجِدِ الْمَدِينَةِ فَدَخَلَ رَجُلٌ عَلَى وَجْهِهِ أَثَرُ الْخُشُوعِ فَقَالُوا هَذَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ تَجَوَّزَ فِيهِمَا ثُمَّ خَرَجَ وَتَبِعْتُهُ فَقُلْتُ إِنَّكَ حِينَ دَخَلْتَ الْمَسْجِدَ قَالُوا هَذَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ قَالَ وَاللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ أَنْ يَقُولَ مَا لَا يَعْلَمُ وَسَأُحَدِّثُكَ لِمَ ذَاكَ رَأَيْتُ رُؤْيَا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَصَصْتُهَا عَلَيْهِ وَرَأَيْتُ كَأَنِّي فِي رَوْضَةٍ ذَكَرَ مِنْ سَعَتِهَا وَخُضْرَتِهَا وَسْطَهَا عَمُودٌ مِنْ حَدِيدٍ أَسْفَلُهُ فِي الْأَرْضِ وَأَعْلَاهُ فِي السَّمَاءِ فِي أَعْلَاهُ عُرْوَةٌ فَقِيلَ لِي ارْقَ قُلْتُ لَا أَسْتَطِيعُ فَأَتَانِي مِنْصَفٌ فَرَفَعَ ثِيَابِي مِنْ خَلْفِي فَرَقِيتُ حَتَّى كُنْتُ فِي أَعْلَاهَا فَأَخَذْتُ بِالْعُرْوَةِ فَقِيلَ لَهُ اسْتَمْسِكْ فَاسْتَيْقَظْتُ وَإِنَّهَا لَفِي يَدِي فَقَصَصْتُهَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ تِلْكَ الرَّوْضَةُ الْإِسْلَامُ وَذَلِكَ الْعَمُودُ عَمُودُ الْإِسْلَامِ وَتِلْكَ الْعُرْوَةُ عُرْوَةُ الْوُثْقَى فَأَنْتَ عَلَى الْإِسْلَامِ حَتَّى تَمُوتَ وَذَاكَ الرَّجُلُعَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ و قَالَ لِي خَلِيفَةُ حَدَّثَنَا مُعَاذٌ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ عَنْ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا قَيْسُ بْنُ عُبَادٍ عَنْ ابْنِ سَلَامٍ قَالَ وَصِيفٌ مَكَانَ مِنْصَفٌ

[আব্দুল্লাহ বিন মহম্মদ] মোক [আজহাৰ আছ-ছাম্মান]ক [ইবনে আউন]ৰ পৰা [মহাম্মদৰ] পৰা [কাইছ বিন আব্বাদ]ৰ পৰা বর্ণনা কৰিছিল যিজনে কৈছিল: মই মদীনাৰ মছজিদত বহি আছিলো যেতিয়া এজন মানুহ তেওঁৰ মুখত শ্ৰদ্ধাৰ চিন লৈ আবিৰ্ভাৱ হ’ল। মানুহে ক’লে: ‘এইজন জান্নাতৰ লোকসকলৰ ভিতৰত এজন।’ ইয়াৰ পিছত তেওঁ দুটা ৰাকাআত নামাজ কৰি সম্পূৰ্ণ কৰি মছজিদৰ পৰা ওলাই আহিল। মই তেওঁৰ পিছে পিছে গৈ ক’লোঁ: ‘আপুনি যেতিয়া মছজিদত প্ৰৱেশ কৰিছিল, তেতিয়া মানুহে কৈছিল যে আপুনি জান্নাতৰ লোকসকলৰ ভিতৰত এজন।’ মানুহজনে ক’লে, ‘আল্লাহৰ কচম, কোনোৱে নজনা কথা কোৱাটো উচিত নহয়। কাৰণটো মই ক'ম। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ সময়ত মোৰ এটা সপোন দেখিছিলোঁ, আৰু সেই সপোন তেওঁৰ লগত সম্পৰ্কিত কৰিছিলোঁ। সপোনত যেন দেখিলোঁ এখন বিশাল বাগিচা, তাৰ পৰিৱেশ সেউজীয়া আৰু সুন্দৰ, যাৰ মাজত লোহাৰ খুঁটা। তলৰ অংশ আছিল পৃথিৱী আৰু ওপৰৰ আকাশ। ওপৰত এটা ৰছী আছিল। মোক কোৱা হৈছিল; 'বগোৱা'। মই কওঁ; 'মই সহ্য কৰিব নোৱাৰো'। তেতিয়া এজন ব্যক্তি মোৰ ওচৰলৈ আহি মোক সহায় কৰিবলৈ আহিল, তাৰ পিছত তেওঁ মোৰ পিছফালৰ পৰা মোৰ কাপোৰবোৰ তুলি দিলে যাতে মই ওপৰলৈ উঠিব পাৰো যেতিয়ালৈকে মই ওপৰত থাকোঁ তেতিয়ালৈকে মই ৰছীডাল ধৰিব নোৱাৰো। মোক কোৱা হৈছিল; 'ধৈৰ্য ধৰক'। গতিকে মই ধৰিব পাৰিলোঁ আৰু সঁচাকৈয়ে ৰছীডাল মোৰ হাতত আছিল।' তাৰ পিছত মই মোৰ সপোনটো নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক ক’লোঁ আৰু তেওঁ ক’লে; 'বাগিচা বুলিলে যিটো বুজোৱা হৈছে সেয়া হৈছে ইছলাম, আনহাতে খুঁটাবোৰ ইছলামৰ স্তম্ভ আৰু ৰছীডাল হৈছে আল-'উৰৱাতুল ৱুটস্কা -একশ্বৰবাদৰ বাক্য-।' আৰু আপুনি মৃত্যুৰ আগলৈকে ইছলামত আছে'। সেই ব্যক্তিজন আছিল [আব্দুল্লাহ বিন চালাম]। আৰু মোক ক’লে [খলিফা] আমাক কৈছে [মু’আজে] আমাক কৈছে [মুহাম্মাদৰ পৰা ইবনে আউনে] আমাক [ইবনে চালামৰ] পৰা [কাইছ বিন আব্বাদে] ক’লে; শ্বিফু শব্দটো মিনশ্বাফ’ৰ সৰ্বনাম।