Menjamak shalat saat Perang Tabuk

Imam Malik : 298

و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ عَامِرِ بْنِ وَاثِلَةَ أَنَّ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ أَخْبَرَهُأَنَّهُمْ خَرَجُوا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ تَبُوكَ فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَجْمَعُ بَيْنَ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ وَالْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ قَالَ فَأَخَّرَ الصَّلَاةَ يَوْمًا ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا ثُمَّ دَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا ثُمَّ قَالَ إِنَّكُمْ سَتَأْتُونَ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ عَيْنَ تَبُوكَ وَإِنَّكُمْ لَنْ تَأْتُوهَا حَتَّى يَضْحَى النَّهَارُ فَمَنْ جَاءَهَا فَلَا يَمَسَّ مِنْ مَائِهَا شَيْئًا حَتَّى آتِيَ فَجِئْنَاهَا وَقَدْ سَبَقَنَا إِلَيْهَا رَجُلَانِ وَالْعَيْنُ تَبِضُّ بِشَيْءٍ مِنْ مَاءٍ فَسَأَلَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلْ مَسِسْتُمَا مِنْ مَائِهَا شَيْئًا فَقَالَا نَعَمْ فَسَبَّهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ لَهُمَا مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ ثُمَّ غَرَفُوا بِأَيْدِيهِمْ مِنْ الْعَيْنِ قَلِيلًا قَلِيلًا حَتَّى اجْتَمَعَ فِي شَيْءٍ ثُمَّ غَسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ ثُمَّ أَعَادَهُ فِيهَا فَجَرَتْ الْعَيْنُ بِمَاءٍ كَثِيرٍ فَاسْتَقَى النَّاسُ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُوشِكُ يَا مُعَاذُ إِنْ طَالَتْ بِكَ حَيَاةٌ أَنْ تَرَى مَا هَاهُنَا قَدْ مُلِئَ جِنَانًا

Миңә [Әбү Әз Зөбәйер Әл-Мәккиҙән] [Әбү Төфәйл Әмир бин Василаһтан] Мәликтән [Мөғәҙ бин Джабал] уға хәбәр иткән: «Табук һуғышында сәхәбәләр Аллаһ Рәсүле саллаллаһу ғәләйһи үсәлләм менән бергә киткәндәр». Пәйғәмбәребеҙ ғәләйһис-сәләм төшкө намаҙҙы аср менән, мәғрибте иша менән берләштергән. Усман бин Аффан әйтте; — Бер көндө ул намаҙҙарын тамамланы, шунан сығып, төшкө намаҙҙы икенде намаҙы менән берләштерҙе, унан өйөнә ҡайтып, тағы бергә мәғриб һәм шәшә намаҙҙарын уҡырға сыҡты. Ул шунан һуң: «Иртәгә һин Табук шишмәләренә барып етерһең, иншаллаһ!» Ҡояш сыҡмайынса барып етмәҫһең. Кем унда килеп еткән, мин килгәнсе һыуға бөтөнләй теймәһен». Унда барып еткәс, беҙҙән алда ике ир йөрөгән булып сыҡты. Әммә шишмә әҙ генә һыу сығарҙы, ниһайәт, Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм икеһенән: «Был һыуға тейҙегеҙме?» улар икеһе лә: «Эйе», — тип яуап бирҙе. Рәсүлуллаһ ғәләйһис-сәләм икеһен дә тәнҡитләп, ҙур асыу менән был һүҙҙәрҙе әйтте. Йыйылғансы әҙ-әҙләп алалар. Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм шунан шул һыу менән битен, ҡулдарын йыуҙы. Шунан һыуҙы шишмәгә кире ҡайтара, мул аҡҡансы, шунан халыҡ һыу эскән. Рәсүлуллаһ ғәләйһис-сәләм әйтте: «Эй, Муаҙ, әгәр ҙә һин оҙаҡ йәшәһәң, һис шикһеҙ, тегендә-бында ағастар барлыҡҡа киләсәген күрерһең -баҡсаға әйләнәсәк».