Imam Malik : 251
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَبِمَكَّةَ وَالسَّمَاءُ مُغِيمَةٌ فَخَشِيَ عَبْدُ اللَّهِ الصُّبْحَ فَأَوْتَرَ بِوَاحِدَةٍ ثُمَّ انْكَشَفَ الْغَيْمُ فَرَأَى أَنَّ عَلَيْهِ لَيْلًا فَشَفَعَ بِوَاحِدَةٍ ثُمَّ صَلَّى بَعْدَ ذَلِكَ رَكْعَتَيْنِ رَكْعَتَيْنِ فَلَمَّا خَشِيَ الصُّبْحَ أَوْتَرَ بِوَاحِدَةٍ
Malikek [Nafi'-rengandik] kontatu zidan, eta honek esan zuen: «Mekan [Abdullah ibn Umar]-ekin nengoen, eta zerua lainotuta zegoen. Abdullah kezkatuta zegoen egunsentia laster etorriko ote zen, beraz, Witr rak'ah bat otoitz egin zuen. Baina orduan hodeiak zabaldu ziren eta Abdullahk ikusi zuen oraindik gaua zela. Beraz, rak'ah batekin osatu zuen, gero bi rak'ah otoitz egin zituen, bi rak'ah. Eta egunsentia laster etorriko ote zen kezkatuta zegoenean, Witr rak'ah bat otoitz egin zuen».