Tidak ada hasud (iri/dengki) kecuali pada dua hal: pada seseorang yang diberi harta oleh Allah dan seseorang yang dikaruniai hikmah oleh Allah
Imam Ibnu Majah : 4198
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا أَبِي وَمُحَمَّدُ ابْنُ بِشْرٍ قَالَا حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا حَسَدَ إِلَّا فِي اثْنَتَيْنِ رَجُلٌ آتَاهُ اللَّهُ مَالًا فَسَلَّطَهُ عَلَى هَلَكَتِهِ فِي الْحَقِّ وَرَجُلٌ آتَاهُ اللَّهُ حِكْمَةً فَهُوَ يَقْضِي بِهَا وَيُعَلِّمُهَا
اسان کي [محمد بن عبدالله بن نمير] ٻڌايو آهي، اسان کي [منهنجي پيءُ] ۽ [محمد بن بصير] ٻنهي چيو آهي، اسان کي [اسماعيل بن ابو خالد] ٻڌايو آهي، [قيس بن ابو حازم] کان [عبدالله بن مسعود] چيو آهي ته رسول الله ﷺ فرمايو: ڪو به بڇڙو ڪم ٻن صورتن کان سواءِ ناهي، هڪ اهو جنهن کي الله مال ڏنو آهي ۽ اهو ان کي حق جي راهه ۾ خرچ ڪري ٿو، ۽ ٻيو اهو جنهن کي حڪمت - علم - ڏنو ويو آهي - پوءِ اهو ان کي عمل ۾ آڻي ٿو.