Terangkatnya amanah di akhir zaman

Imam Ibnu Majah : 4043

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ عَنْ حُذَيْفَةَ قَالَحَدَّثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدِيثَيْنِ قَدْ رَأَيْتُ أَحَدَهُمَا وَأَنَا أَنْتَظِرُ الْآخَرَ قَالَ حَدَّثَنَا أَنَّ الْأَمَانَةَ نَزَلَتْ فِي جَذْرِ قُلُوبِ الرِّجَالِ قَالَ الطَّنَافِسِيُّ يَعْنِي وَسْطَ قُلُوبِ الرِّجَالِ وَنَزَلَ الْقُرْآنُ فَعَلِمْنَا مِنْ الْقُرْآنِ وَعَلِمْنَا مِنْ السُّنَّةِ ثُمَّ حَدَّثَنَا عَنْ رَفْعِهَا فَقَالَ يَنَامُ الرَّجُلُ النَّوْمَةَ فَتُرْفَعُ الْأَمَانَةُ مِنْ قَلْبِهِ فَيَظَلُّ أَثَرُهَا كَأَثَرِ الْوَكْتِ وَيَنَامُ النَّوْمَةَ فَتُنْزَعُ الْأَمَانَةُ مِنْ قَلْبِهِ فَيَظَلُّ أَثَرُهَا كَأَثَرِ الْمَجْلِ كَجَمْرٍ دَحْرَجْتَهُ عَلَى رِجْلِكَ فَنَفِطَ فَتَرَاهُ مُنْتَبِرًا وَلَيْسَ فِيهِ شَيْءٌ ثُمَّ أَخَذَ حُذَيْفَةُ كَفًّا مِنْ حَصًى فَدَحْرَجَهُ عَلَى سَاقِهِ قَالَ فَيُصْبِحُ النَّاسُ يَتَبَايَعُونَ وَلَا يَكَادُ أَحَدٌ يُؤَدِّي الْأَمَانَةَ حَتَّى يُقَالَ إِنَّ فِي بَنِي فُلَانٍ رَجُلًا أَمِينًا وَحَتَّى يُقَالَ لِلرَّجُلِ مَا أَعْقَلَهُ وَأَجْلَدَهُ وَأَظْرَفَهُ وَمَا فِي قَلْبِهِ حَبَّةُ خَرْدَلٍ مِنْ إِيمَانٍوَلَقَدْ أَتَى عَلَيَّ زَمَانٌ وَلَسْتُ أُبَالِي أَيَّكُمْ بَايَعْتُ لَئِنْ كَانَ مُسْلِمًا لَيَرُدَّنَّهُ عَلَيَّ إِسْلَامُهُ وَلَئِنْ كَانَ يَهُودِيًّا أَوْ نَصْرَانِيًّا لَيَرُدَّنَّهُ عَلَيَّ سَاعِيهِ فَأَمَّا الْيَوْمَ فَمَا كُنْتُ لِأُبَايِعَ إِلَّا فُلَانًا وَفُلَانًا

اسان کي [علي بن محمد] ٻڌايو آهي ته اسان کي [واقعي] ٻڌايو آهي ته [العماسي] کان [زيد بن وهب] کان [حذیفہ] چيو ته؛ 'الله جي رسول صلي الله عليه وسلم مون کي ٻه واقعا ٻڌايا، مون ٻنهي مان هڪ ڏٺو آهي ۽ مان ٻئي جو انتظار ڪري رهيو آهيان. هن اسان کي ٻڌايو ته هڪ پيغام ڪنهن جي دل جي اندر لهي ويو آهي. - ثنافسي چيو ته؛ ان جو مطلب آهي ته هڪ شخص جي دل جي وچ ۾ - قرآن نازل ٿيو آهي ته جيئن اسان ان مان ڄاڻون، ۽ سنت مان پڻ. پوءِ هن اسان کي حڪم جي مقرري بابت ٻڌايو، هن چيو ته؛ 'هڪ شخص پنهنجي ننڊ ۾ سمهي پوي ٿو ۽ پوءِ پيغام سندس دل مان ڪڍيو ويندو آهي، ۽ صرف ٿورو ئي رهي ٿو. پوءِ هو سمهي پيو ۽ امانت کي هٽايو ويو جيستائين هڪ نشان چمڙي جي ڦڦڙي وانگر رهجي ويو، ٻرندڙ ڪوئلي وانگر جيڪو توهان پنهنجي پيرن سان روليو جيستائين ڦڦڙو - زخم -، ۽ توهان ان کي ڦاٽيندي ڏسو، جيتوڻيڪ اندر ڪجهه به ناهي'. پوءِ حذیفہ هڪ مُٺي کنڪريون کنيون، پوءِ انهن کي پنهنجي گابي سان گڏ لڙڪايو ۽ چيو ته: 'پوءِ ماڻهو هڪ ٻئي سان بيعت ڪندا، ۽ مشڪل سان ڪو به حڪم تي عمل ڪندو. جيستائين اهو نه چيو ويندو ته، 'بيشڪ، فلاڻي جي قبيلي ۾ هڪ ايماندار ماڻهو آهي.' پوءِ ايماندار ماڻهو کي چيو ويندو ته، 'هو تمام هوشيار آهي، ۽ هو خوش قسمت آهي.' پر سندس دل ۾ ڪڻڪ جي داڻي جيترو به وزن نه آهي.' بيشڪ، مون تي هڪ اهڙو وقت آيو آهي جڏهن مون کي پرواه ناهي ته منهنجي بيعت جي لائق ڪير آهي. جيڪڏهن هو مسلمان آهي، ته ضرور هو مون کي پنهنجو اسلام ڏيکاريندو. جيڪڏهن هو يهودي آهي يا عيسائي، ته ضرور هو مون کي پنهنجون ڪوششون ڏيکاريندو. اڄ جي حوالي سان، مان صرف فلاڻي سان بيعت نٿو ڪريان.'