Imam Ibnu Majah : 4021
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ أَنْبَأَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ سَعْدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍعَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ عِظَمُ الْجَزَاءِ مَعَ عِظَمِ الْبَلَاءِ وَإِنَّ اللَّهَ إِذَا أَحَبَّ قَوْمًا ابْتَلَاهُمْ فَمَنْ رَضِيَ فَلَهُ الرِّضَا وَمَنْ سَخِطَ فَلَهُ السُّخْطُ
Esan digutenez, [Muhammad bin Rumh-ek] esan dit [Al Laits bin Sa'd-ek] [Yazid bin Abu Habib-ek] [Sa'd bin Sinan-ek] [Anas bin Malik-ek] Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek esan dit: 'Sariaren magnitudea proben magnitudeari dagokio, eta, hain zuzen ere, Ala-k herri bat maite badu, probatuko ditu. Beraz, pozik dagoena - proba onartzen duena - zoriontsu da, eta haserre dagoena haserre dago'.