Nabi mengampuni Hathib meskipun berkhianat membocorkan rencana Nabi kepada musyrikin karena menghargai peserta perang Badar

Imam Bukhari : 2851

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَوْشَبٍ الطَّائِفِيُّ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا حُصَيْنٌ عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَكَانَ عُثْمَانِيًّا فَقَالَ لِابْنِ عَطِيَّةَ وَكَانَ عَلَوِيًّا إِنِّي لَأَعْلَمُ مَا الَّذِي جَرَّأَ صَاحِبَكَ عَلَى الدِّمَاءِ سَمِعْتُهُ يَقُولُبَعَثَنِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالزُّبَيْرَ فَقَالَ ائْتُوا رَوْضَةَ كَذَا وَتَجِدُونَ بِهَا امْرَأَةً أَعْطَاهَا حَاطِبٌ كِتَابًا فَأَتَيْنَا الرَّوْضَةَ فَقُلْنَا الْكِتَابَ قَالَتْ لَمْ يُعْطِنِي فَقُلْنَا لَتُخْرِجِنَّ أَوْ لَأُجَرِّدَنَّكِ فَأَخْرَجَتْ مِنْ حُجْزَتِهَا فَأَرْسَلَ إِلَى حَاطِبٍ فَقَالَ لَا تَعْجَلْ وَاللَّهِ مَا كَفَرْتُ وَلَا ازْدَدْتُ لِلْإِسْلَامِ إِلَّا حُبًّا وَلَمْ يَكُنْ أَحَدٌ مِنْ أَصْحَابِكَ إِلَّا وَلَهُ بِمَكَّةَ مَنْ يَدْفَعُ اللَّهُ بِهِ عَنْ أَهْلِهِ وَمَالِهِ وَلَمْ يَكُنْ لِي أَحَدٌ فَأَحْبَبْتُ أَنْ أَتَّخِذَ عِنْدَهُمْ يَدًا فَصَدَّقَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ عُمَرُ دَعْنِي أَضْرِبْ عُنُقَهُ فَإِنَّهُ قَدْ نَافَقَ فَقَالَ مَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللَّهَ اطَّلَعَ عَلَى أَهْلِ بَدْرٍ فَقَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ فَهَذَا الَّذِي جَرَّأَهُ

Al à dit [Mohammed bin Abdullah bin Hawsyab At-Tha’iy] al à dit [Husyaim] al à dit [Hushain] di [Sa’ad bin ‘Ubaidah] di [Abu Abdur Rahman,] un di chei che a àn dât la prioritât a Usman sore Ali- al à dit a Ibn ‘Alired che al preferive Uthiyah, ‘Pardabon o soi la persone che e cognòs miôr il coraç di [il to amì] - che al vûl dî Ali - in cuistions di -spanziment di sanc-, o lu ai sintût dî; Il Profete al à mandât me cun Az Zubair alore al à dit; “Vignî a Raudhah - intun altri editoriâl Raudhah Khah - e cjatâ li une femine che e puarte une letare dade di Hathib”. Duncje o jerin lâts al puest dal Raudhah in cuistion e daspò o vin dit; “Dulà che e je la letare?”. La femine e disè: ‘No ai une letare cun me’. O vin dit: ‘Tu tiris fûr la letare o o ti disvistinìn i vistîts’. Al fin al tirà fûr la letare de sô cinture - intune altre posizion tal so panin - daspò al puartà la letare denant di Hathib. Hathib al disè: ‘No sburtâsi a compuartâsi cun me. Pardabon, no lu faso parcè che o soi ingrat. Di fat, la mê atitudin viers l’Islam no je miorade altri che l’amôr. Savê che nissun dai amîs di Su Majestat al à un difensôr a Mecca par difindi la sô famee e lis sôs proprietâts, invezit jo no ai un difensôr. Par cheste reson o vuei cjapâ cualchidun di lôr come -me-difensôr. Cussì il Profete al à confermât - acetât - lis resons che al à dât. Alore Umar al disè: ‘Permetimi di taiâ il cuel di cheste persone parcè che e à cometût nifaq -munafiq-’. Duncje Al disè: ‘No savês che forsit Allah al viodè i vuerîrs de bataie di Badr, e Al disè: ‘Fâ cemût che tu volis, invezit o ti ai perdonat’. -Abu ‘Abdur Rahman- al disè: ‘Chest al è ce che lu rint coraçôs’.